Psikoloji Kategorisi

Çok düşünmeyi nasıl durdurabilirim

merhaba ben uzunca bir zamandır işsizim ve bu durum oldukça canımı sıkıyor. edebiyat öğretmeniyim. ancak ne özelde bir iş bulabildim ne atababildim. atanmak oldukça zor. özel ise bir o kadar torpil. başka alanlara yöneldim girmediğim sınav kalmadı artık çok yoruldum. üniversiteden mezun olduğum zaman anneannemi kaybettim bu beni çok sarstı kendimi toparlamam çok uzun zaman aldı. çünkü annem gibiydi benim için. daha sonrasında da kaybetme korkusuyla mücadele etmeye başladım. sürekli birine ya bişey olursa korkusu benç çok yordu ki hala biraz yoruyor. ben galiba fazla duysusal ve hassas biriyim bu da çok kötü bir şey bence. Ama bu aralar iş konusu çok yoruyor. şuan yine kpss çalışmaya başladım ama çok zor ve başaramazsam bu sefer ne yapacağım bilmiyorum. akrabalar arkadaşlarım sürekli ne oldu işe giremedim mi neden giremedim sürekli bu tarz sorulara mağruz kalıyorum ve kendimi salak gibi hissediyorum. İşim yok bir evliliğim yok yani hiçbir şey başaramamış gibi hissettiriliyor bana. sürekli düşünüyorum. Yani ne yapmam gerek artık nasıl davranmalıyım ? Bende artık mutlu olmak istiyorum

Kaygılı durumlarda mide bulantısı

Psikolojik olarak yeni bir şeylere başlarken kaygılı stresli durumlarda öğürme ve devamında gelen mide bulantısı mide yanması kusma yaşıyorum. Lisede başlamıştı ve Üniversiteye ilk başladığım günden beri ne zaman bir olay ayrılık yeni bir işe başlama hemen sabahında akşamından başlar hatta hemen düşünmeye başlayınca bile ve ayrılık mesajı aldığımda bile hemen başlar strese girdiğim an bunun olmasından korkarım. Uykusuz kaldığımda ise daha kötüleşiyor sabahları özellikle öğürerek uyanırım kahvaltı yapmak istemem vs. Bunun nasıl önüne geçebilirim kaygılı bir yapım var duygularımı yönetemiyorum. Bunun yüzünden işimden oldum. Depresyona girdim yanlış ilişkilere tutundum. Şu an çalışıyor olsaydım kendime güvenim gelirdi saçma sapan ilişkilere girmezdim. Bir de kendime ayrılık acısı ekledim. Tavsiyelerinizi bekliyorum ♥️

Şartlandırma sorunuma bağlı konversif epileptik nöbetlerimi nasıl yenebilirim?

Yıllardır süren korku ve aile ferdi kaybı hüznü yüzünden konversiyon bozukluğu yaşamaktayım ve buna bağlı epileptik nöbetler geçirmekteyim ne zaman kendimi şartlandırsam umarım bugün geçirmem ya da inşallah geçirmem desem ters tepip bu nöbetleri geçiriyorum ve resmen hayatıma engel olmuş durumda mesleğimi de yapamıyorum başka işlerde de çalışamıyorum ya şurada geçirirsem ya burada geçirsem diye diye sosyalliğimi sıfırlamış durumdayım EMDR terapisi yerine bdt önerildi 6-8 seans arası görüşmelerim oldu fakat bi türlü terapötik ilişki kurulamadı bu yüzden de afallamış durumdayım.

İçimde tarif edemediğim bir sıkıntı var

yaşım 49 evli ve iki kız evladım var. Pazarlama işiyle uğraşıyorum. İşimi seviyorum ama iş yerini ve patronumu seviniyorum çünkü bencil kendini düşünen biri işin enteresan tarafı işimi çok iyi yapıyorum benim işten ayrılmamı istemiyor sıkıntı ise maaş ödemelerini zamanında yaoamıyor yada yapmıyor para konusunda dilenci gibi oluyoruz artık rahat nefes almak istiyorum. Diğer problemde ekonomik sıkıntı eşimin kartlatının hepsi patlamış durumda ödeme dengesiz alt üst oldu yetişemiyorum eşim benden daha fazlasını istiyor bu beni inanılmaz bir baskı altına sokuyor insanlardan uzak sakin mümkünse iletişimden uzak bir hayat istiyorum. Kısa bir süre için olsa bile.

Etrafımdaki insanler beni özgüvensiz buluyor

Etrafımdakiler beni özgüvenli olarak tanımlıyor öyleyimdir de ama fotoğraf çekinmeyi çok sevemiyorum. ve bazen çok nadir potansiyelimi sorguladığım zamanlar oluyor böyle ciddi bir ddepresifleşme anlarım olabiliyor tabiki toparlanıyorum hemen ama bazı günler gerçekten kendimi hiç beğenmediğim özgüvensiz hissettiğim zamanlar oluyor ne kadar özgüvenli olsam da eskiden hiç böyle değildim bu arada kendim kendimi geliştirdim korkularımın üzerine gittim. geçmişte herkes beni izliyormuş gibi hissettiğim anları hatırlamak istemiyorum yani o zamanlar benimle arkadaş olmak isteyenler saçma sapan tavırlarım yüzümden kim bilir ne düşündüler artık çok farklıyım o yaşadıklarım beni tanımlayan şeyler değil ama arada aklıma gelince kötü hissediyorum. ve ayrıca beni tanımlayamayacağım bir nedenden dolayı kötü hissettiren 3 arkadaşımı sildim bir anda ortam değiştirdim ve hiçbir açıklama yapmadan sildim çok rahatladım ama tetikliyor bazen beni işte bunu nasıl yenebilirim. Son olarak bazen ortamlarda durup dururken yüzüm düşüyor nedenli yada nedensiz yüzümü güldüremiyorum tuhaf bir hal alıyor yani ve kendimi çok kötü hissediyorum bunun sebebi ne olabilir dışarıdan nasıl görünüyor olabilir hani durup dururken anlatabiliyor muyum bunu nasıl kontrol edebilirim?

Kendime yabancılaşma hissi?

Zihinsel olarak kendime yabancılaşıyorum çünkü yıllardır farketmediğim şeyi farkettim ben küçükten beri psikolojik ve fiziksel şiddet baskıdan dolayı hep babam ne düşünür annem ne düşünür insanlar hakkımda ne düşünür diye düşünüp dururdum bu bende zamanla sanki karşıdaki ne düşünüyor hisseder gibi kendi kendime cevap vermeye başladım . Şimdi de beynim otomatik sanki babam yerine bana kızıyor annem yerine eleştiriyor eşim yerine kızıyor veya tam tersi bazen olumlu şeyler düşünüyorum . Bu durum da kendi zihnime yabancılaşmama sebep oluyor . Ne önerirsiniz geri dönüşü tedavisi vs mümkün müdür ?

Düşüncelerime katlanamıyorum

Düşünmekten hiçbir şekilde uyuyamıyorum. Bu düşünceler bana ciddi anlamda normal gelmiyor, kafamın içinde birden fazla düşünce var hatta birbiriyle çelişen çok fazla sayıda düşüncem var gibi hissediyorum. Düşüncelerimi seçemiyorum. Durduk yere mutluyken hiçbir şey olmadığı halde mutsuz olduğum oluyor ve nedenini bilmiyorum. Bazen yaptığım şeyleri hatırlayamıyorum ve insanlar bana şöyle yapmıştın dediği zaman bunu anlayamıyorum. Bazen bazı düşüncelerim bana ait değilmiş gibi hissediyorum. Çünkü o kadar çelişiyorlar ki anlamsız geliyor. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum düşüncelerimi kontrol edemiyorum. Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissediyorum. Bende normal olmayan bir şeyler varmış gibi geliyor. Kafamın içinde birşeyler bana sanki evrende yanlışlıkla var olmuşum da yok edilmem gerekiyormuş gibi hissettiriyor. Ne kadar uykum olursa olsun sakinleştirici bitkisel ilaç alırsam alayım uyuyamıyorum. Bazen nedenini bilmiyorum bir yerlerimin acıyor ve ağrıyor. Kendimi çok fazla kasıyorum. Sürekli bir şeyler yapmak zorundayım çünkü aklımı birden fazla şeyle meşgul etmezsem delirecek gibi hissediyorum. Kafamın içini bastırmak için bas sesli müzikler dinlemem gerekiyor iyi geliyor gibi hissediyorum. Minör tonlar daha basit krizleri sakinleştiriyor. Aynı zamanda kitap okumak da unutmamı sağlıyor. Ama bunlar sadece kendimi kontrol etmek için nasıl düşüncelerime engel olacağımı bilmiyorum ve bu çok ciddi bir sorun halini almaya başladı.

Duygularımı nasıl kontrol altına alabilirim

Merhabalar,benim yaklaşık 5 yıllık ilişkim var çok mücadele ettim zamanında ben kimseyi sevemem dediğinde sevebileceğini gösterdim şuanda evlilik düşünüyoruz ama bazen örneğin son 1 aydır yani Ramazan ayında babama bağlılığım o kadar arttıki sürekli evde bulunmak durumunda kaldım partnerimin işlerinden dolayı ve görüşemedik, evlenmek istemiyorum babamı bırakmak istemiyorum sürekli ağlıyorum bunu düşünerek herhangi bir süreçtede değiliz şu anda ama babamı bırakıp gitme düşüncesi bana çok ağır geliyo o yüzden partnerimden soğuyorum gibi ama onu seviyorum da ona bu durumu anlattım geçici olduğunu söyledi sürekli evde bulunmamdan kaynaklı ruh halimin böyle olmasını normal buldu ama ben onun yanındayken bile babamı özlüyorum ve ağlıyorum o yüzden buluşmamız kısa sürdü beni hemen eve geri getirdi partnerime yaklaşamıyorum bu sefer kendimi kötü hissediyorum bu süreci nasıl atlatıcam bilmiyorum sürekli düşünceler kafamın içinde ama babamada sarılıp ağlamıyorum sadece içimde yaşıyorum bu durumu geçen sene yazın da bi depresyon gibi bilemiyorum partnerimden uzaklaşma dururumum olmuştu onu görmek istemedim bana yazsın istemedim ama sonra bi şekilde geçti tekrarlıyor mu bu durum ne yapmam lazım ne düşünmem lazım bilmiyorum yardımcı olur musunuz bana.

İçimde bir belirsizlik var ve kimse beni anlamıyor

Aileme açılmak istiyorum dedim ve onları evi kaybetmekle burun buruna geldim beni evden kovup sileceklerini söylediler ve içimde hiçbir şey eskisi gibi değil onlara nasıl davranacağımı bilmiyorum nasıl bir yol izlemem gerektiğini bilmiyoum. onlarla nasıl konuşacağım kendimi nasıl ifade edeceğim bilmiyorum ve bu durum beni çok üzüyor yoruyor psikolojik sıkıntılarım olduğunu söylüyorlar ve gerçekten var mı yok mu onu da bilmiyorum

Zor süreçler sonrası ne yapılmalı?

Merhaba son 5 aydır hem stres yaşayacağım hemde çevrem tarafından yalnız bırakıldığim dönemler yaşadım sonucunda bir alerjik reaksiyon geçirdim oda geçti ama zaman zaman ani öfke patlamaları yaşıyorum bu o an ufak bisey olsa bile oluyor çevremdekilere zarar vermiyorum ama sözler olarak kırıcı oluyorum hemde çevremdeki kişiler tarafından anlaşılmadığımı düşünüyorum ev konusunda hemen hemen herşeyin örneğin en basiti sofra kurmak gibi şeylerin nerdeyse benim yapmam yaparken yardımcı olunmayip sürekli benim görevimmis gibi hissetmem hayatımın sadece evden ve evdeki şeylerden ibaret hissetmeme neden oluyor ve bazen çok bunaldigimi hissediyorum ayrıca özel birey olan kardeşim olduğu için ve onunlada zor süreçler anlattığımız için sağlık konusunda kendimi dışarı karşı bir önlem almak hasta olmamaman gerek şeklinde dışarı çıktığımda maske takıyorum kendim için değil ona bisey olmasın o süreçler zor geçtiği için yapmaya başladım bu yaşadığım hissettiğim konularda düşüncenizi öğrenmek isterim teşekkür ederim