Psikoloji Kategorisi

Aniden gelen karamsarlıktan nasıl kurtulurum?

Bazı zamanlar çok iyiyim, arkadaşlarla konuşuyorum, şakalaşıyorum ama bazı zamanlarda kendimi çok kötü hissediyorum. sanki dibe vurmuşum gibi. bazı insanların hayatlarını, yaşamlarını gördükçe hayatımda doğru düzgün yaptığım bir şey yok gibi. ne sevgilim var ne de sohbet edebileceğim dost. bu durumu nasıl aşabilirim. sanki karanlık bir tünelde ilerlemeye çalışıyor gibiyim. etrafımdaki insanlar beni sürekli sessiz sakin olarak tanımlar ama ben bunu istemiyorum.

Nasıl kendimi affederim?

Kendimi affedemiyorum yakın bir zamanda sevdiğim birine ilk önce kontrolüm altında sandığım ama sonra elimden kayıp giden ve onunla ilişkimizi bitirmesine neden olan bir hata yaptım pişmanım düzeltmeye çalışıyordum ama olmadı ve o öğrendi daha sonra üzücü bir şekilde ayrıldık ve beni affetmeyecek ama en önemlisi ben kendimi affedemiyorum kafamda sürekli beni suçlayan işte hak ettim nasıl yaparsın vb. Sesler susmuyor ben değişmek istiyorum hatamdan ders çıkardım ama kendimi affedemiyorum ve sesleri susturamıyorum ne yapmam lazım veya neden böyle

Kendimi işe yaramaz hissediyorum aslında ben kimim ?

Ailemin bana vermediği destek beni 20 yaşıma kadar bir kuyuya düşürüyor sevgi sadakat ilgi göremedim bu yüzden ne okul okuyabildim nede çalışmayı doğru dürüst çalışabildim kendimi ezik özgüvensiz ben kimim bilemiyorum çok şey düşünüyorum ama çıkacak bir kapı bulamıyorum hep uyuyorum kalkmak istemiyorum kendimi ne güzel ne yetenekli ne bir işe yarar hissediyorum umudu kalmayan bir kibritçi kız gibi hissediyorum

Kendimi nasıl seveceğim?

Bu soru çok sorulan sorulardan biri bildiğiniz üzere insanın kendini sevebilmesi için tanıması gerektiğine inanıyorum ve kendiyle tek başına kaldığında bundan sıkılmaması gerektiğine de inanıyorum. Fakat bu aksiyon gerektirdiği zaman eyleme geçirmek sandığımdan daha zor olabiliyor ve çelişkiler yaratıyor gibi oluyor. Bizler bu özümüzü sevme işini, akışkan bir zihinle nasıl sakin ve dinginlik ile sağlayabiliriz? Şimdiden teşekkürler :)

Duygusal yoğunluğum çok fazla bunu nasıl aşabilirim?

Duygu durumum kendimi bildim bileli dışarıya eğlenceli ve mutlu gözükse de içerlerde bi yerde hep çok melankolik. Çocukluğumdan buralara kadar taşınan bir duygu bu nereye gitsem ne yapsam hep bi yanım çok duygusal ve aklım hep yaşanmamışlıklarda takılıp kalıyor. Aslında bi nevi kendime de üzülüyorum yaşadıklarıma ve geçmişime bunlar duygusal hal durumlarımı çok etkiliyor ve bu sadece ruhuma değil bedenime de yansıyor. Bazı zamanlar kabuğuma çekilip hiç kimseyle konuşmayasım geliyor dışarı bile çıkamayacak halde yorgun ve bitkin hissediyorum. O zamanlarda dışarı bile çıksam kendi görünüşümü beğenmediğimi ve tatmin olmadığımı düşünerek modumu daha da aşağılara çekiyorum. Aslına bakarsanız duygularla yaşayan yaşlı bir babaanne gibiyim geçen tanıdık bir abla bunu söylemişti bana:) Bu melankoliklikten çıkmak için çabalıyorum ekstra olarak nasıl daha iyi bu durumu anlayıp ordan çıkabilirim? Şimdiden teşekkürler hocam okuduğunuz ve yanıtladığınız için 🌸🤍

İç sıkıntılarının nedeni nedir?

Merhaba hocam, ben son zamanlarda kendimi mutlu ve kaygılı anlarımda içsel bir sıkıntı ile buluyorum ve aklıma hep bu yüzden tam iyi oldum diyorum içimde sıkıntı beliriyo hemen sanki benim bir parçam gibi hep yanımda mutlu olmaya korkar oldum beni rahatlatan dua var onu okuyorum sürekli psikolojik olarak rahat ediyorum ama böyle düşünmek normal mi bilmiyorum yani iç sıkıntısını bi öneriniz var mıdır şimdiden teşekkür ederim

Sosyal anksiyeteyi nasıl aşacağım?

2013 yılından bu yana psikiyatr tedavisi görmekteyim. Bir çok teşhis konuldu. Sosyal fobi, depresyon, okb teşhis olarak. Benim şu an da yoğun olarak yaşamış olduğum şeye bakarsak sosyal anksiyetenin ağır bastığını düşünüyorum. Ayrıca verilen ilaçların faydalı olduğunu iyi geldiğini düşünmüyorum. Halen kafamdaki o düşünceler değişmedi diyebilirim. Çoğunlukla dış görünüşüm ile ilgili olumsuz yorumlara maruz kaldığımı ve alay konusu olduğumu düşünüyorum öyle hissediyorum. Evet normal kilomun üstündeyim kilolu biriyim ve bu beni aşırı rahatsız ediyor özgüvenimi çok düşürüyor aynadaki beni beğenmiyorum. Ciddiye almak istemiyorum. Çoğunlukla evde zamanımı geçiriyorum. Dışarı çıkmak dahi istemiyorum. Ve artık bir şeyler için adım atma zamanımın geldiğini düşünüyorum. Bu durumdan çok muzdaribim. Yapacağınız yorumu şimdiden merakla bekliyorum.

Nasıl daha sakin biri olabilirim

Bazen gerçekten çıldıracak gibi oluyorum hiç bir şekilde kendimi sakinleştiremiyorum akıllı mantıklı hareket etmeye çalışırken daha kötü oluyor. İnsanların yaptığı kötülüklere karşılık ben daha çok kötü olmak istiyorum herkes nasıl davranıyorsa aynı öyle tepki alıcak ben bunu istiyorum ve çok sinirim bozuluyor sanki sadece bir konuda ben hatalıymışım gibi davranılıyor eşimin annesi yaklaşık bir ay önce vefat etti biz Antalya'da oturuyoruz ailesi maraşta. Ben 19 eşimde 30 yaşında 4 aylık bir oğlumuz var ben oğlumu her şeyden korurum sakınırım onun canının yanmaması için tırnağını bile kesemiyorum sırf ağlamasın diye özel aşıları yaptırmıyorum ateşi oluyor diye maraşa gidince eşimin yengesi benim oğlumun ayağını ısırdı farkındaysanız hiç mantıklı bir hareket değil oğlumda aynı aşı vurulmuş gibi ağlamaya bağırmaya başlayınca bende tahmin edersiniz ki tepki verdim çünkü ben bu kadar sakınırken kimse canını yakamaz. Biraz bağırdım ne diye ısırıyorsun git kendi oğlunu ısır diye o anın verdiği sinirle de çocuk oğlum kucağımdayken kapıyı ayağımla açıp ayağımla kapattım onların ailesi çok dedikoducu olunca bu gelin bizi istemiyora geldi eşim ve ailesi çok güzel bir şekilde tepkilerini verdiler bir abisi gelir seni cin çarpmasından beter ederim der bütün sülalesi engeller ki biz bu yüzden eşimle ayrılma noktasına bile geldik yine bir şekilde durulduk ama ailesinin engellemesi benim aşırı moralimi bozuyor ne hakla sen beni engelliyorsun bana göre engellemek o kadar çocukça geliyor ki ben kimseyi engellemem mesela silerim numarasını bitti ne yani sen beni engelledin ne oldu sabır ya sizce haklı miyim ben oturup çocuğuma tek bakıyorum hiçbir şekilde destek almıyorum şu yaşadıklarım beni daha çok yıpratıyor . Bu yüzden insanlarla mesafeli oluyorum kimseyi sevmiyorum bu arada benimde annemle babam ayrıydı 6 yaşından beri babannamde kalıyorum annemi şu zamana kadar hiç görmedim babamda evlendi kendi yuvası var benim ailemle de kimseyle konuşmuyorum bir tartışma oldu yani anlayacağınız kimsem yok

Obsesyonlarımla başa çıkamıyorum ne yapmalıyım?

3 yıldır birlikteyiz onu çok seviyorum ilk aşkım ilk sevgilim her şeyi onunla yaşadım uzak mesafe yaşadık yine yorulmadık sıkılmadık her şey çok güzel gidiyordu bir gün film izlerken eskiden aynı sitede oturduğumuz bir çocuk vardı bi dönem ondan hoşlandım sonra geçti o çocuğun ismi filmde geçti aklıma geldi o günden sonra istemsizce düşünmeye başladım hayatı kendime zindan ettim acaba onu mu seviyorum acaba sevgilimi mi sevmiyorum diye sonra zamanla alıştım bu düşünceye atlatmaya başlıyordum dershanedeki sınıftaki bi çocuk sevgilisine çiçek almıştı sordu bunu nasıl saklayacağım diye ondan sonra baktım ki bu çocuğa da zihnim obsesyon üretmeye başlıyor sonra sevgilimin kuzeniyle tanıştım zihnim onu bile düşünmeye başladı son eklenen bu obsesyonlar gelince aklıma acaba sevgilimden sıkıldım mı düşüncesi geldi acaba onu sevmiyor muyum mesaj atıyor acaba ona sinir mi oluyorum bugün dedim aklıma ne gelirse gelsin takmayacağım bu sefer sevgilimle kavga etmeye başladık çok sinirlendim gereksiz sinirlendim sonra zihnim ayrılırsa ayrılsın dedi kendimi sıkmaya başladım oturdum düşündüm düşünürken zihnim ondan ayrılıp başka biriyle birlikte olduğunu düşünsen nasıl olur dedi bi anda dershaneye gidiyorum gittiğimde erkekleri görmekten kaçınıyorum onlara da zihnim anlam yüklemeye çalışır diye geceleri rüya görüyorum her rüyamda alakalı alakasız ben sevgilimi seviyorum uzak dur benden diye şeyler geçiyor yani genel olarak rüyalarım saçma da olsa içinde bi kere böyle bir şey geçiyor ve özellikle sevgimi sorgulamam beni zorluyor şuan mesela sanki hiçbir şey hissetmiyormuşum gibi ya da çok yorgun artık bu konudan bıkmış usanmış gibi ağlamak isteyince ağlayamıyorum bile sevgilime karşı böyle hissetmek çok can sıkıcı sanki hiçbir his yokmuş gibi

OKB'de olmayan şeyleri olmuş gibi hissetme var mı?

Merhabalar , aslında ben bir şey anlatmak değil de merak ettiğim bir şeyi soracaktım da OKB olan bireyler takıntılı insanlar ya hani gerek düşünce gerekte eylem olarak, bunun yanı sıra kafada kurma ya da olmayan şeyleri olmuş gibi hissetme, algılama gibi durumlar da olabiliyor mu acaba ? ya da konu onunla ilgili değilken o lafı üstüne alınması durumu bu tür olayları böyle anlayıp sonra da böyle sanki olmuş gibi de hissedebilirler mi ve bu yüzden de bu tür olayları da takıntılı hale getirebilirler mi ?