Psikoloji Kategorisi

Sevdiğim birinin ölümünü nasıl kabullenebilirim?

Ortaokuldayken okuldan erkek arkadaşım vardı. Birbirimizi seviyorduk çocuktuk ilişkimiz vardı ama ortaokul zamanında bitmişti ama ortaokul bittikten sonrada belli bir süre bu kişiyle iletişimimiz tam olarak bitmedi. Arada konuşuyorduk kötü olduğu zamanlar ben destek oluyordum, sonra aradan bir iki yıl geçti o süreçte pek konuşmadık sonrasında bu arkadaşım vefat etti. Yaklaşık 10 ay oluyor ve ben bunu aşamıyorum sanırım, mezarına hala gidemedim sanki gitsem öldüğünü kabullenecekmişim gibi hissediyorum ama gitmediğim için de kendimi kötü hissediyorum, ilk vefat ettiğinde rüyamda görmüştüm sanki veda eder gibiydi bi daha da görmedim rüyamda, yüzü hep gözümün önüne geliyor içimde onu özlediğimi hissediyorum, ki aklımdan hiç çıkmıyor sanki hayatında olmadığım zamanlara kızgınım gibi içimdeki bu şey sevgi mi bilmiyorum onunla ayrıldıktan sonra ilişkilerim olmuştu ama o öldükten sonra daha çok ona olan bağım güçlendi sanki bu içimdeki şey aşk mı, pişmanlık mı nedir? Ve ben bu durumda ne yapmalıyım bu durumu nasıl aşabilirim ?

Enkazımdan nasıl çıkabilirim?

6 Şubat depreminde annemi ve babamı kaybettim. Bu tarihten tam bir ay önce babaannemi kaybettim. Ben ölüm nedir bilmezken ilk babaannemde tattım o acıyı sonra dedim ki “annem ve babamı kaybedersem yaşayamam” ve o acı günü yaşadım günlerce bekledim o enkazın başında 4. gün annemi 6. Gün babamın cansız bedenine ulaştık. Ben 2 gece annemin cansız bedeni ile aynı bahçede yattım. Uyanmadı seslendim kalkmadı. Üstümden aldıkları battaniyeye sardılar annemin bedenini yüzünü bile göstermediler. Babamın mos mor olmuş ellerini gördüm. 2 sene olacak mutlu olduğum zamanlar uyuyamıyorum nefesim kesiliyor sanki hakketmiyorum gülmeyi. Şimdi evleneceğim kurduğum her hayal yıkıldı. Herkesi mutlu etmek için düğün yapacaklar ben bir kez daha annem ve babam olmadığını hatırlayacağım. Zoruma gidiyor. Annemin son defa yüzünü görememek babamın saçlarını koklayamamak. Onlarsız nasıl yaşanır öğrenemiyorum öğrenmek istiyor muyum onu da bilmiyorum. Mutlu olduğum her an için pişmanlık duyuyorum. İnsanları annesi babası var diye kıskanır oldum neden benim ailem neden diye sormaktan başka bir şey bilmiyorum. Yaşıyorlar mıydı? Acı çektiler mi? Ne hissettiler? En ufak sese uyanan babam neden yatağından bile kalkmadı? Ben olsam kesin kalkarlardı diyorum sonra çünkü beni kurtarmak için çırpınırlardı biliyorum. Kendimi suçluyorum yanlarında yaşamadığım için. Bende onlarla beraber gitseydim diyorum her seferinde. Veda bile edemeden aldılar benden ailemi. Bağırdım ağladım kimse yardım etmedi. Günlerce gecelerce şimdi içimde kocaman bir soru yardım etselerdi şu an yaşıyor olabilirler miydi? Gelin çıkarken babamın elini öpebilir miydim? Sevdiğim adamı tanıştırabilir miydim? Kocaman bir boşluk var içimde ne yapsam geçmiyor. Böyle nasıl yaşanır?

Kendimi çok yetersiz buluyorum

Kendimi ne kadar mutlu göstersem de çok mutsuzum hayatım da hiç bir şey yolunda gitmiyor ve sebebini kendimin beceriksiz ve özgüvensiz olmasında buluyorum Çabuk kırılıyorum vazgeçiyorum kendimi çirkin görüyorum Ne yapsam da kendime yaranamıyorum kendimle baş edemiyorum kendime nefret ediyorum, ben böyle değildim mutlu bi kızdım ama her şey değişti ve hayatım bir daha yoluna girmedi ve ne kadar psikoloğa görünsem de iyi olamadım

Evin içinde bir iş yaparken biri beni çağırıyormuş gibi geliyor normal mi?

merhabalar ben evin içinde bir iş yaparken bile biri beni çağırıyormuş gibi geliyor normal mi ne yapmalıyım ne zaman bir iş yapsam biri beni çağırıyormuş gibi geliyor bu konu hakkında ne yapabilirim bana yardımcı olursanız sevinirim lütfen bana yardımcı olursanız çok minnettar olurum tek isteğim biri beni çağırıyormuş gibi geliyor onu ne yapabilirim bana yardımcı olursanız o kadar minnettar olurum ki anlatamam 💙

silindi34234

Duygu durum kontrolünü nasıl sağlarım?

Merhabalar bipolarım duygu durumumu mani döneminde ya da genel anlamda nasıl yönetirim, yönetilebilir mi manideki hatalar nasıl önlenir bipolar olarak iyileşir miyim kalıcı mı hatalarımdan suçluluk duymalıyım dalgalanma duyguları nasıl dengelenir ilişkimi nasıl güzel hale getiririm sizce sevgilime bu şekilde bu hastalıkla zarar verir miyim hasta olmadığımı düşünüyorum bazen ama manide hatalar çok yapıyorum geri dönüşü olmayan hatalar fazlasıyla yardımcı olur musunuz rica etsem

Gelecek kaygımı nasıl yenerim?

Gelecek kaygılarım bazen içinden çıkamayacağım kadar zorluyor beni uyku düzenimi bile bozuyor bir harcama yaptığım da bile günlerce düşünüp pişman oluyorum Yaptığım hiçbir şeyden zevk alamıyorum yapmak istemiyorum hevesim hemen kırılıyor yaptığım işe devam edemiyorum odaklanamıyorum bir sorunum yokken bile çok sorunum varmış gibi düşünüp endişeleniyorum bunları nasıl önleyebilirim nasıl daha kalite geçecek planlayabilirim uyku düzenimi nasıl kurabilirim düşüncelerimi bu kadar kötü yönden değil de iyi yöne çevirebilirim

İçinde bulunduğum depresyondan kurtulmak için ne yapmayalım

Önüne geçemediğim depresyonum ve buna bağlı olarak öfkem var. Sürekli bir şeyleri erteleme, üşengeclik, isteksizlik durumum mevcut. İsteyip yapamayınca kendime olan öfkem büyüyor ve çevreme çok yansıtıyorum. İlaç da kullandım ama önüne geçemiyorum. Devamlı yanlış anlama, iyi olanı bile kötüye çekme durumum var. Buna bağlı olarak psikoloji kitapları aldım ama yarıya kadar geliyorum ve bırakıyorum. Önerileriniz benim için çok değerli. Psikolojiye de çok önem veriyorum, insanlara şifa olmayı çok seviyorum. Mesleğim de buna yönelik zaten hemşireyim. Fakat içinde bulunduğum durum artık mesleğimden de soğumama sebep oluyor. İnsanlara asla tahammülüm kalmamış. Sinirlendiğim an oturup saatlerce ağlıyorum. Suratım devamlı asık. Yazıya döküyorum ama onun faydası yok düşüncesiyle bırakıyorum. Önceden cıvıl cıvıl bir kızdım. Sürekli gülen, gelen derde de deva olarak bakan insandım. Bu durum artık benim yaşamımı çok zorluyor.

Sürekli hayal kuruyorum, gerçek dünyadan kopuğum

Altı sene önce sabahlamıştım ve uyuyamadığım için kafamda bir dizi senaryosu uydurmuştum. Sadece geceleri yatağa yattığımda o diziyi düşünüyordum ve senaryo üretmeye devam ediyordum. Sonra ise sadece geceleri değil günlük hayatımda da düşünmeye devam ediyordum. Ürettiğim dizi senaryosu dışında başka şeyler düşünmeye başladım. O zaman ortaokula gidiyordum ve sürekli hayal kuruyordum. Sınıftaki kişilere nasıl davranmak istediğimin hayalini kuruyordum veya onları hayalime katıyordum. O sınıfta ise hiç mutlu değildim. Sınıfta zorbalık ve birçok kötülük vardı. Mesela 5. Sınıfta ilk günde önümde ki iki kız bana bakarak hakkımda konuşmuşlardı. Ne dediklerini anlamadım ama kilomla ilgiliydi. 7 veya 8. Sınıfta ise de sınıfta ki bir kız başkan arkadaşının yanına gidip kulağına bir şey söylemişti sonra arkasına döndü ve bana baktı. Başkan arkadaşı ise tahtaya konuşanlar listesine yazmıştı beni. O günden beri lise hayatımda kim kulaktan kulağa konuşmuşsa veya bir şey hakkında gülüp dalga geçtiyse “Acaba benim hakkımda mı konuşuyorlar?” Diye düşündüm hep. Ben okul hayatımda sadece birkaç kişi konuşurdum ve hep içime dönüktüm. O yüzden sürekli hayal kuruyordum ve rahatlıyordum. Lise hayatım da ise de hep hayal kuruyordum. Başta bunu bir hobi olarak yaptığımı düşünüyordum. Sonra ise bu bağımlılığa döndü. Özellikle son iki yıldır daha fazla hayal kuruyorum. Sabah kalktığım andan gece kafamı yastığa koyana kadar. Hiçbir dersi dinlemiyordum sadece hayal kuruyordum, düşünüyordum. Sınavlarda bile hayal kuruyordum kendimi sınava vermek istediğimde zorlanıyordum. Özellikle son sene dinleme sınavı vardı. Edebiyat dinleme sınavında çok zorlanıyordum. Kendimi vermek istesem de bazı kısımlarda kendimi hayal kurarken buluyordum. Dinleme ve diğer normal sınavlarda zorlanırken, konuşma sınavlarında ise çok korkuyordum, gözler benim üzerimde olduğu için çok heyecanlanıyordum. Son sene stajım vardı. Her hafta üç gün boyunca işe gidiyordum ve her sabah Allaha yalvarıyordum “Allahım lütfen bugün çok güzel geçsin” diye. O kadar kötü ve stresli günler geçirdim ki o üç gün bitse de okula gitsem diyordum. Stajda gelen vatandaşlar ile ben ilgileniyordum, onlarla iletişim kurmak zorunda kalıyordum. Bir iki vatandaş gerçekten canımı çok sıkmıştı, birisinin tavrı karşısında şoka uğramıştım. En kötüsü telefonla konuşmaktı. Telefon çalmasın diye dua ediyordum. Staj da ise yks sınavına çalışmaya çalışıyordum ama o stresle ve kendimi veremediğim için sürekli hayal kurduğumdan doğru düzgün çalıştığım söylenemez. Bazı günlerim çok kötü ve stresli geçmişti. Neyse ki bütün okul hayatım ve iş hayatım geçmişte kaldı ve kurtuldum. Şuan açıköğretim üniversite okuyorum. Evde ne kadar rahat olsam da hâlâ hayal kurmaya devam ediyorum. Sabah kalkıyorum telefonumu elime alıyorum, bir şeyler izlediğim zaman hayal kurmaya başlıyorum. Vizelere çalışmaya başlıyorum, belki de bir iki saat sürecek işim saatlerce sürüyor. Kendimi çok zor veriyorum ve bu yüzden sınav kaygısı yaşıyorum. Sınava çalışırken hep hayal kuruyorum hatta bazen eski okul iş anılarım aklıma geliyor. Bu yüzden derse odaklanamıyorum. Gece yatana kadar düşünüyorum. Gece üçte, öğlen birde kalkıyorum. Hatta gece üçte yatağa gitmeme rağmen telefondan hayal dünyamdaki kişilere bakıyorum. Bakmadan edemiyorum. Şuanki hayal dünyam ise çok farklı. Bu sefer dizi değil, başrolü benim. Bir iki yıldır bu kurgudan devam ediyorum. Karakterler belli, gerçek hayattan kişiler. İlk başta bahsettiğim dizi senaryosunu o zamanlar sürekli düşünüyordum, şuan ise arada düşünüyorum. Hatta bu dizi hakkında pinterestte oluşturduğum panoda 2,3 bin pin var. Şuan en çok o diziyi düşünmeye devam etseydim daha çok pin olurdu. Ama dediğim gibi başrolü olduğum dünyamda geziyorum. Hem de sürekli. Bazen dışarı çıktığımda, yanımda başkaları olduğunda, bir iş yaptığımda, bir müzik dinlediğimde vb. ne yaparsam yapayım hayalimi yaşadığım şey ile ilgili yeniden kurguluyorum. Daha önce hiç araştırmadım ama bir sene öncesine yakın bir video görmüştüm “Maladaptive Daydreaming” hakkında. Bunun bir hastalık olduğunu öğrenmiştim. Ne kadar çok hayal kursamda kendime hastayım diyemem çünkü daha önce hiç psikoloğa gitmedim. Kısacası ne zaman huzursuz olsam veya ne zaman mutlu olsam hemen hayal kurmaya başlıyorum. Bunun iyi yanı ne zaman hayal kursam kendimi çok iyi ve mutlu hissettiğim, kötü yanı ise bazenleri hayal kurmaktan gerçek dünyadan koptuğum, hayal kurmamam gereken yerlerde hayal kurmağa devam ettiğim. Son olarak bir gün cennete gidersem Allahtan isteyeceğim ilk şeylerden biri hayal dünyama ışınlanmak olacak. Bu dünyada bunun ne kadar güzel bir şey olmadığını bilsem de bu dünyada yaşamak isterdim. Buraya kadar okuduğunuz için çok teşekkür ederim 💖

Dalıp gitme hastalığının çözümü nedir?

Merhabalar ben 9 yaşımdan beri epilepsi hastasıyım emar ve egg çektiler doktorlar ilaç verdiler sonra bana Eylül ayında ilacı bıraktılar şimdide dalıp gitme hastalığım çıktı bu konu hakkında ne yapabilirim ne yapmam gerekiyor yardımcı olursanız sevinirim bu konu hakkında bana bilgi verirseniz çok sevinirim tek istediğim dalıp gitme hastalığıma çözüm bulmak bana yardımcı olursanız o kadar minnettar olurum ki sadece dalıp gitme hastalığıma çözüm bulmak istiyorum

Kaygılı bağlanma stili nereden geliyor?

Sanırım kaygılı bağlanma stiline sahibim sevgilim ile güzel bir ilişkimiz var fakat uzakta kalınca bazen huzursuzlaşıyorum ve ilgi isteyerek onun da huzurunu kaçırıyorum kavga ediyoruz rahatlıyorum. bunun nedeni anne ile ilgili bebeklik dönemi değil mi, annem hiç bir şeyimi eksik etmedi çalışıyordu ama benimle ilgileniyordu böyle bir kaygı nerden gelebilir, terkedilme korkum evet var ama arada böyle kaygılarım yoğun oluyor başka şeylerde düşünüyorum ne yapmam gerekir neden kaynaklı bu sizce sevgilimle mi alakalı oda rahat biri benim bu huzursuzluğumu anlamıyor kaçıngan tarzı özgürlüğüne düşkün kısıtlanınca sinirleniyor yardım edin