Psikoloji Kategorisi

Yanımda beni mutlu edicek insanlar olmasını ve bana değer vermesini istiyorum

Mutlu olmak kafamı dağıtmak stresi üzerimden atmak her gün evdeyim ve hiç arkadaşım yok sosyal aktivitem de olmadığı için kendimi hiç mutlu hissetmiyorum artık stresi üzüntüyü can sıkıntısını üzerimden atmak istiyorum kafamı dağıtacak şeyler önermenizi istiyorum ne yapmam gerekir bu durumda bilmiyorum böyle oldukça gün geçtikçe daha da kötü oluyorum üzülüyorum bana yardım eder misin senin yardımına ihtiyacım var 😔

Yolumu bulamıyorum ne yapmam lazım

Merhaba 30 yaşındayım ve bu yaşıma kadar arkadaşlarım oldu 2 ilişkim oldu ilişkilerim içinde kendimi daha yakından tamıma fırsatı buldum. Benim genelde içine kapanık bir yönüm var ama ortamlara gitmekten çekinmiyorum sadece konu açmak devam ettirmek konusunda sıkıntılar yaşıyorum. İnsanları tanımayı seviyorum değişik ortamları seviyorum ama o ortamlarda ben güzel sohbet ederken bazen nerede ne konuşacağımı ne soracağımı bulamıyorum. Bazen de arkadaşımın bir arkadaşına gittiğimde çok güzel sohbet edebiliyordum bu yönüm eksik mi yoksa ben mi o ortamlarda kendim mi olamıyorum bilemiyorum. Erkek arkadaşımın en yakın kız arkadaşıyla sohbet edecektim ilk tanışacağım zaman kız kendini çok geliştiren birisiydi çok güzel sohbet ediyordu bense konuşacak konu bulamamıştım. Veya o gün bizi yakıştırdı mı acaba kaygısı da vardı. Erkek arkadaşım çok donanımlı biriydi çünkü. Güzel bir ünide okumuşlardı. Ben çalışmıyordum Bununla alakalı kitap önerirseniz çok sevinirim terapi alma imkanım yok maalesef. Bu yönümü nasıl geliştirebilirim. Teşekkür ederim

Bazi kötü olayları nasıl unutabilirim

Merhaba, direk konuya girmek isterim izninizle. .. Benim geçmişim pek parlak değil istismarla dolu atlatmaya çalıştıkça daha çok şey yaşıyorum ve kendimde fark ettiğim bir şey var ki sanırım son olan bir olayı kendim öyle düşünüp gerçekte yaşanmış gibi hissedip dışarıya öyle enjekte ettim ve ben artık geçmişi değil ilersini düşünüp mutlu olmak istiyorum. Bu olayları nasıl unutabilirim ? Sanırım depresyona girmek üzereyim hayattan uzaklaşmaya başladım hiç bir şey keyif vermemeye başladı. Mutlu olamıyorum, üstelik baskıcı bir aileye sahibim ve özel hayata saygıları hiç yok gerçi genel olarak bana saygı duymazlar ve asla onlara yaranamam artık onlara yaranmak gibi bir derdim yok ben sadece geçmişi unutup önüme bakmakistiyorum unutabilir miyim ?

Aşırı utangaç ve kaygılı biriyim ?

Çok utangaçım ilişki kuramiyorum hatta karşıdaki kişiyi huzursuz etmiş gibi hissedebiliyorum bu da beni kötü hissettiriyor. Kaygı düzeyim her konuda yüksek stresimi bazen kontrol altına alamıyorum sürekli başıma kötü bir şey gelecekmiş gibi düşündüğüm oluyor. Bu huylarımla ilgili görüşlerinizi almak istiyorum. Bazen bunları yatıştıyorum ama özellikle tek başıma iken bir seyler düşünürken tekrar ortaya çıkabiliyorlar. O nedenle bıktım bu aşırı kaygılı ve aşırı utangaç halimden

Düşünceyle baş edememe

Merhaba bilissel terapi görüyorum zihnimin oyununa inandıgımı düsünceyi gercekci algıladığımı söyledi bunu nasıl atlatıcam psikologum bunun icin calısmalar ve kitap önerebilir misiniz insan psikolojisini anlamak istyorum sürekli düsünceyi felaketlestirme senaryo yazma özelliğim var aslında gezmeyi eglenmeyi cok severim issiz kaldım yanlız kaldım degersizim ve yetersizim düsünceleri olustu ve kendime ve hayata küstüm bunlardan nasıl kurtulurum bana yardımcı olur musunuz tesekkurler

Haksız Başarılarla Baş Etmek İçin Ne Yapmalıyım?

Merhaba, Son zamanlarda, özellikle sınav haftasında yaşadığım bazı olaylar beni gerçekten zor durumda bıraktı. Sınavlar, rakiplerim ve kendime güvenimle ilgili yaşadığım sıkıntılar konusunda sizden yardım almak istiyorum. Gece gündüz çalışarak, tek başıma sınavlara hazırlandım ve gerçekten çok çaba sarf ettim. Ancak fizik sınavından beklediğim sonucu alamadım ve bu durum, içimde büyük bir hayal kırıklığına yol açtı. Beni en çok etkileyen şey ise bazı rakiplerimin, özellikle kopya çekerek veya başka haksız yollarla başarı elde etmeleri. Okulda bazı arkadaşlarım, sınavlarda kopya çekmek gibi haksız yollarla daha yüksek puanlar alıyor ve hocamız tarafından övülüyorlar. Bu durum, ne kadar çalışırsam çalışayım, sonuçların adil olmadığını hissettiriyor. Bütün emeğimi harcayarak, sadece kendi gücüme güvenerek sınavları geçmeye çalışırken, diğerleri sadece kolay yoldan başarı elde ediyor gibi görünüyor. Özellikle fizik hocam, bazı arkadaşlarımı “çalışma azmi” ile övüp, diğerlerinin emeğini görmezden geliyor. Bu beni gerçekten çok rahatsız ediyor çünkü bu tür haksız başarılar, emek veren biri olarak beni değersiz hissettiriyor. Rakiplerim, haksız yollarla elde ettikleri başarılarla sürekli olarak ön planda olmayı başarıyorlar ve ben de bunun karşısında kendimi çaresiz hissediyorum. Bu duygusal karmaşa ile nasıl başa çıkacağım konusunda yardıma ihtiyacım var. Kendime olan güvenimi kaybettim ve rakiplerimin haksız başarıları karşısında nasıl daha sağlam durabilirim? Duygusal olarak nasıl toparlanabilirim ve bu adaletsizlikle nasıl başa çıkabilirim? Yardımınız gerçekten çok değerli olacak. Şimdiden teşekkür ederim. Sevgiler.

Ellerimde ve çenemde titreme

Nörolojik muayene ve tetkikler sonucunda her şeyin normal olduğunu ellerimde ve çenemdeki titremenin psikoloji sebepten ötürü olduğu söylendi sosyal hayatımı çok etkileyeme başladı ve dışarıdan insanlar tarafından da dikkat çeken bir durum söz konusu olmaya başladı ve bu konu benim özgüvenimi düşürmeme sebep oldu. Belirli bir zamanda olmayıp günün her saatinde var fakat stresli heyecanlı ve sinirli olduğum durumlarda artan bir tür bunun için ne yapmalıyım

Yaşadığım travmayı nasıl unutabilirim

Abim gözümün önünde uyuşturucu koması geçirdi ve sayemde ölümden döndü fakat asla o halini unutamıyorum yüzü çıkardığı sesler hala kulagımda yankılanıyor ve bu günlük hayatımı çok etkiliyor unutamıyorum ve sürekli durduk yere aklıma geliyor. Bu olay çok yakın bir zamanda yaşandı fakat altından kalkamıyorum ve yığılmış hissediyorum. Gün içinde kafamı meşgul etmeye çalışıyorum fakat olmuyor ne yapmam gerektiğini bilmiyorum lütfen yardım edin

Çabuk kırılır çok fazla kafaya takarım

sürekli her şeye iyimser yaklaşıyorum bi şeylere yetişemiyorum ne istediğimi bilmiyorum kendimi tam olarak tanıyamıyorum sıkışıp kaldım doğru arkadaşlar ve kaliteli çevre oluşturamıyorum tam özgüvenli değilim aile ilişkimde sorunlar yaşıyorum çok azimliyim istediğim bölümü kazandım ,okuyorum fakat yine bir şeyleri başaramamş istediğim yer bana göre değil gibi sorunlar yaşıyorum kendimle olan eksikliği tamamlayamıyorum sürekli üzgünüm

İstemsizce karamsarlığa kapılmaya başlıyorum. Kurtulmak için ne yapmalıyım?

Merhaba, ben 25 yaşındayım ve şu an işsizim. Aslında önceden beridir kışın okul yazın iş şeklinde takılıyordum ve iki hayatımda da gayet girişken ve başarılıydım. Lise yıllarımdan beridir de yurtdışında yaşamak ve çalışmak istiyorum bunu da ailem biliyor. Aile bütçesi olarak da ortalama üstü bir ekonomimiz var yani bunları karşılayabilirdik fakat özellikle bana karşı aşırı bencil bir babaya sahibim. Üniversite sınavında da ilgimin ve yeteneğimin olduğu istediğim gastronomi bölümünü hem Türkiye'de hem de yurtdışındaki üniversiteler için gerekli puanı kazandım. Fakat ailem bölümün bulunduğu şehirleri pahalı diyerek seçtirmedi ve yurtdışı konusunda ağızlarını bile açmadı ben de tabiki zamanın da gençliği ve toyluğuyla karşı çıkmaya çekindim ve hem yeteneğimin olmadığı hem ilgimin de bulunmadığı bir bölümü seçtirdiler. Fakat korona dönemiyle de beraber o üniversiteden de uzaklaştım ve ailemi yeniden yurtdışında mesleki eğitim programı için gerekli sermayeyi ve desteği alma amacıyla ikna çabalarına başladım. Tam olarak 3. 5 yıl sonunda ikna oldu ve tamam dedi tabiki bu süreç aşırı sancılıydı. Sonrasında almanca belgem için sınava girdim kazandım ve aracı şirketin yolunu tuttuk. Şirket bana bir meslek yeri ile almanca görüşme ayarladı ve 10-15 dakika arası süren bu görüşmeye katıldım fakat olumlu haber alamadım. Bu arada ülkenin çalışma şartlarından dolayı da almanca gibi bir dili öğrenip geliştirebilmek ve görüşmelerde konuşma yapabilecek seviyeye gelebilmek adına bir işe girmekten çekindim ve babamdan bu süreçte ekonomik anlamda bana destek olmasını rica ettim fakat maalesef neredeyse yok denecek bir miktar alıyordum ve görüşme bulma süreci gibi durumlar haftaları ayları bile alabildiği için bu süreç işkence gibiydi. Ayrıca devamlı karşılaştığım aile üyelerimden ''Noldu daha gitmiyor musun?, Hadi artık, E ne zaman olucakmış. E olmayacaksa olmasın artık kaç yaşına gelin artık. '' vb. şeklinde eleştiriler nasihatler alıp duruyordum. Geleyim sonuca. Sonuç olarak şu an yeniden iş görüşmesi bulunan durumdayım ve iş görüşmesi yapmaktan bile korkmaya başladım. Öyle ki ''off biraz geç bulsun ya. '' şeklinde bile iç çekiyorum çünkü görüşmede konuşmaktan ve yeniden başarısız olmaktan aşırı derecede korkmaya başladım ayrıca durup dururken bir anda sık sık aklıma ''Bitti mi, bu da mı olmayacak, her şey için geç mi kaldım artık?, burada sıkışıp kalacak mıyım ?, yine beni nasıl eleştirecekler ?'' ve daha fazlası olacak şekilde düşünceler dolmaya başlıyor ve bununla beraber karamsarlığa ve strese girip çarpıntı, karıncalanma, ani motivasyon çökmesi vb. durumlar yaşıyorum. Bu durumu gün içinde sık sık ve uzun sürecek şekilde yaşıyorum artık uykumdan tutun fiziksel aktivitelerime kadar etkiliyor. Sessiz ve yalnız kalamıyorum evdeysem bütün gün komik videolar bakıyorum ya da bir arkadaşımla buluşmayacaksam tek başıma uzun süre dışarıya bile çıkamıyorum. Çünkü biraz sessiz ve video açısından komikli bir şeyler bakmazsam anında yukarıda bahsettiğim düşüncelerle dolup taşıyorum ve bahsettiğim nefes darlığı gibi durumları yaşamaya başlıyorum. Eskiden gayet neşeli, girişken birisi olarak şu an 10-15 dakikalık bir görüşmeye girmeye bile çekinen-korkan sürekli karamsar, kaygılı ve özellikle gelecek ile alakalı sadece beni daha da kaygıya ve karamsarlığa itecek senaryolar kuran hatta istemsizce böyle senaryolar aklına gelen birisi olarak bu durumdan kurtulamasam bile bunu azaltabilmek için olan motivasyon ve desteğinize ihtiyacım var. Yardımcı olursanız çok sevinirim teşekkürler.

myln