Psikoloji Kategorisi

Geçmişe takılıp kalmaktan nasıl kurtulacağım?

Sürekli geçmiş kafamda dönüyor. 2 ay önce aldatıldım hâlâ kafamda onca şey kuruyorum ama dışa vuramıyorum. Ağlayamıyorum bile ne yapmalıyım. Sürekli yüreğimde bir ağırlık oluşuyor. Pes etmek istemiyorum yeniden başlamak istiyorum ama geleceğe dair hiç bir umudum kalmadı yataktan çıkamıyorum yerimde günleri sayıp duruyorum sadece çevremde kimsem yok. İş hayatım yok her şekilde yerlerdeyim. Bu durumdan kurtulmak istiyorum ama başaramıyorum. Nasıl kurtulucam

Bilmediğim yerde huzursuz oluyorum neden?

Merhaba hocam ben bilmediğim bir yere gezmeye gidince kendimi çok huzursuz hissediyorum kaygılanıyorum açıkçası bildiğim yere gidince olmuyor ama bilmediğim yerde oluyor neden bilmiyorum bu yüzden zevk alamıyorum hemen eve gitmek istiyorum kendim gezmek istiyorum. Bu çoktandır yok yeni yeni olmaya başladı işin içinden çıkamıyorum yardımcı olursanız çok sevinirim inşallah bir gün geçer şimdiden çok teşekkür ederim iyi akşamlar

Yalnızlık ve anlaşılmazlık hissinden kurtulmanın çözümü var mı?

Kendimi o kadar çok yalnız ve anlaşılmaz hissediyorum ki. İnsanlar bana iyi misin mutsuz görünüyorsun dediğinde oturup saatlerce ağlamak istiyorum. Hatta onların yanında kendimi tutamıyorum çoğu zaman. Ağlamamam gerektiği için bunu tek başıma olduğum zaman yapmalıyım diyip kendimi susturuyorum. Ama tek başıma kaldığımda da ağlayamıyorum. Saatlerce ağlama isteği hiç gitmiyor ama asla doğru zamanlarda bağıra çağıra ağlayamıyorum. Birileri beni anlasın istiyorum ama öyle insanlar yok ve o kadar çok çöküntü de hissediyorum ki

Kendim için yaşamayı nasıl başarırım?

Çabuk sinirleniyorum kendime bile kontrol edemiyorum ailem boşandıktan sonra kardeşlerim çok üzüldü bende onların üzüldüğünü hissediyorum bende çok üzülüyor en küçük kardeşim bir şey yapmasan bile çok çabuk ağlıyor bana karşı çok yakın davranıyor ben kardeşlerimin koruyucu ben olduğuma inanıyorum okuldan alındım şimdide gidemiyorum para çok bende zamanla kardeşlerime bağlandım bu yüzden ortak bende sinirlilik defansif bir hal oldu dahası ayağı kalkınca gözüm kararıyor canım hic bir şey yapmak istemiyor sanki hayatın çok sıkılmışım gibi

İlaç kullanımını bana zarar vermeden nasıl bırakırım

4 yıl önce redepra 30 mg verilmişti,2 yıl önce de kendim 15 mg düşürdüm bırakmak istiyorum fakat olmuyor, hastalığım devam ediyor. Sürekli bi kaygı halindeyim bir yere seyahat etmek benim için çok zor, soğuk soğuk terliyorum elim ayağım titriyor mide bulantısı kusma ishal vs hayatım ilaçla da onsuzda berbat halde ne yapmam lazım, ilaçta kullanmak istemiyorum fakat değişik bitkiler kullandım geçmedi ne olcacak?

Geçmişte söylenilenleri unutamıyorum, hayatımı eski düzenine nasıl getirebilirim?

Sevdiğim, değer verdiğim bir akrabam bana beni sevmediğini söylemişti. Bunu söylerken de upuzun bir mesaj atıp sen beni seviyorsun, değer veriyorsun ama ben seni sevmiyorum diye belirtmişti. Çok üzülmüş ve günlerce ağlamıştım. Sonrasında hiçbir şey hissetmedim kendi hatası dedim önüme baktım. 2 yıl sonra 6 şubat depreminin olduğu gün bana mesaj attı hatasından dolayı özür diledi. Başta herkesin hassas dönemleri olduğu için bu özrünü kabul ettim. Fakat sonrasında hiçbir şekilde benimle iletişim kurmadı. Bunun üzerine samimiyetini sorguladım ve inanmadım. Sadece kendi vicdanını rahatlatmak için özür dilediğini ve söylediklerinde gerçekten pişmanlık hissetmediğini düşünmeye başladım. Benim için hata yapan bir insan özründen sonra çaba göstermeliydi, konuşmalıydı ama karşı tarafta bunların hiçbirini görmedim. Bu özründen 1 yıl sonra kendisine mesaj attım. Duygusal anıma denk geldiğini normalde asla kendisini affetmeyeceğimi söyledim. O da bunun üzerinde hâlâ değişmemişsin aynı dairenin etrafında dönüyorsun, çevrende kimse yok onlara hak veriyorum senin gibi birinden kurtuldukları için şükretsinler vs diye cevap verdi. Daha çok sinirlendim insanların yaptıkları hataların benim takıntımmış gibi gösterilmesi kendilerini suçlamamaları beni çok kötü hissettiriyor. Üstelik küstüğüm konuşmadığım insanları da örnek gösterip haklılarmış demesi, kendi hatasını bu şekilde örtmesi aldığım en yıkıcı sözler oldu. Şu an üzerinden 3 ay geçti fakat bu konuşmalar sürekli aklıma geliyor, kendimi yalnız ve çok kötü hissediyorum. Düşünmek istemiyorum ama düşüncelerimden de kurtulamıyorum. Hayat artık çok sıkıcı, bunaltıcı gelmeye başladı, hiçbir şeyden tam olarak zevk alamıyorum hep bir burukluk var. Hayatımı eski düzenine nasıl getirebilirim, ne yapmalıyım?

Psikolojik olarak nefes daralması yaşıyorum ne yapabilirim?

Merhabalar sorumda belirttiğim gibi bazen nefes daralması yaşıyorum bu genellikle çok üzüldüğüm zamanlarda oluyor mesela bi film izlerken en dramatik yerinde en üzücü yerinde nefes alamamaya başlıyorum aslında alıyorum farkındayım hızlı hızlı nefes alıp veriyorum ama hiç bi şekilde aldığım nefes bana yetmiyor cama çıkıyorum nefes alamıyorum diye korkuyorum. Senede 1 veya 2 defa bu gelirdi başıma. 1 ay önce babamı kaybettim ve şu sıralar çok daha sık olmaya başladı bu nefes alamama durumu nasıl başa çıkacağımı pek bilmiyorum o an sadece sakin kalmaya çalışıyorum ama nefessiz kalıyorum diye panikliyorum da bi yandan ama nefes alıyorum da bunu da farkındayım sorucaklarım bu kadar dinleyip yanıtladığınız için şimdiden teşekkür ederim 😊

Duygularımı yönetmek için ne yapabilirim

Stresli durumlarda mide bulantısı mide yanması öğürme yaşıyorum. Özellikle yeni bir şeylere adım atakken geceden başlıyor. Sevgilimle ayrıldığımda. Üniversiteye gittiğimde ailem beni yurda bırakmıştı ilk gece, işe yeni başladığımda, veya stresli bir şey yok durup dururken (bu sebepten işten çıktım. ) Şu şekilde oluyor stresli bir durum yaşıyorum diyelim hemen öğürme oluyor ya da mide yanması bulantı evin içerisinde hızlı hızlı yürümeye başlıyorum, nefes egzersizi yapıyorum ama işe yaramıyor. Bazen kusuyorum çok öğürmekten özellikle sabahları bu öğürme aşırı oluyor. Duygularımı yönetmek için neler yapabilirim.

Erkek kardeşimin bir sorunu mu var ?

22 yaşında bir erkek kardeşim var. Şuan Üniversite 4. sınıfta bu sene ki derslerinden hiç bir şey anlamadığını söyleyip ağlıyor. Ne yapacağım ben diyip duruyor. 2 haftadır okula da gitmiyor. Bizimle de konuşmuyor. Okula gidecek misin diye sorduğumuz zaman ağlamaya başlıyor. Kendi bu konuda çok fazla sıkıyor. Annem ve ben destek olmaya çalışıyoruz ama olmuyor. Pek fazla arkadaşı ve sosyal aktivitesi de yok. İçine kapanık biri. Her şey içine atar. Dışarıya pek sorunlarını yansıtmaz. Bu bunalımdan çıkması için ne yapacağız bilmiyoruz.

poly

Kendimi tanıyamıyorum, neden böyle oluyorum?

Merhabalar. Ben yaklaşık bir bir buçuk senedir ne istediğimi bi türlü bilemiyorum gördüğüm şeylerden çok çabuk etkileniyorum hayatımı o şekle çevirmeye çalıyorum ve bu sürekli oluyor sabit bir kararda kalamıyorum ve hayatımı ona göre şekillendiremiyorum sürekli kafamın içinde soru işaretleri oluyor tam bunu istiyorum diyorum ikinci gün yine farklı düşünüyorum ve bu durum ilişkime de çok zarar veriyor aynı zamanda da aşırı sinirlenen her şeye bir anda köpüren bir insan oldum neden böyle oluyorum cevaplarsanız çok sevinirim şimdiden size çok teşekkür ederim