Psikoloji Kategorisi

Tükenmişlik

merhabalar 🙏🏻 bir yıldır yaptıklarımdan dışarı çıkmaktan dolaşmaktan keyif almıyorum tek dolaşmaktan keyif almıyorum gündüz enerjimin iyi olup akşamları tek kalınca içime ağırlık çöküyor tükenmiş hayattan kopmuş gibi hissediyorum her işimi erteliyorum ses gürültüye hassasiyetim arttı hep dinlenmek istiyorum çabuk yoruluyorum güncel haberleri görüp çok üzülüyorum hassasım neşeli hissetmiyorum kendimi yalnız hissediyorum umarım kendimi ifade edebilmişimdir çünkü zihnen yorgunum şimdiden teşekkür ediyorum 🙏🏻

Kocam beni aldattı ve bunu sürekli hale getirdi ne yapmam lazım

Kendimi çok yorgun bitkin ve güçsüz hissediyorum. eşimi çok seviyorum boşanmayı göze alamıyorum ne yapacağımı nasıl düşüneceğim bilmiyorum aileme söyleyemiyorum. artık alışmışlık oldu sanki kabulleniş şimdii affet yine olacak yine yapacak bu son değil ilk de değildi her zaman yaptığı şeyler bu düşünceler beni bitiriyor nasıl davranacağımı bilmiyorum herkesten şüpheleniyorum bununla da konuşuyor mu buna da yazar mı bununla yattımı bununla yapar mı

Konuştuktan sonra pişman oluyorum ve bunu engellemek istiyorum ne yapmam gerekiyor?

Merhabalar 26 yaşındayım uzun yıllardır psikolojik tedavi görüyorum aile binasında oturuyorduk taşındık ve ben aile büyüklerimi ziyaret etmeye gidiyorum arada aile içinde veya dışında anlatma denilen şeyleri anlatıyorum soru veya konuşma arasında anlatırken buluyorum kendimi benim çok ve ağzımdan çok kolay laf aldıklarını söylüyor yakınlarım dilimi tutamıyorum kesmek istiyorum artıkçaresizim engel olmak istiyorum bu duruma yardım edin bana konuşmak istemiyorum anlatmak istemiyorum içten içe ama bir şekilde anlatırken buluyorum kendimi

İyi hissetmek için napmam lazım

Kendimi kötü düşüncülerden korumak için ne yapmam lazım. Sürekli bayılma hissi yaşıyorum bir kere bayıldıktan sonra böyle oldu ölcekmişim gibi hissediyorum her zaman kafam güzelmiş gibi oluyor ve çok halsizim çalışıyorum çocukluğumdan beri kız olduğum halde sanayideyim ama gene aileme yaranamıyorum hani çalışasım gelmiyor hayattan keyif alamıyorum herkes sana ne olmuş diyor iş yerinde halsizim çok kramplar giriyor bacaklarıma kollarıma öyle

Çok fazla düşünüyorum bunu nasıl yenebilirim

Genel olarak kendi içimde kafama çok fazla şey takarım ama bunu dışarıya pek yansıtmam bu durumu kendi içimde de yaşamak istiyorum genel olarak çok düşünüyorum nasıl yenebilirim bu durumu yaptığım hiçbirşeyden zevk almıyorum bu aralar bazen böyle oluyor arada depresyon gibi bir şey sanırım enerjimi düşük hissediyorum bu durumu nasıl normale çevirebilirim desteğe ihtiyacım var yardımcı olursanız çok memnun olurum

Panik atak

Korku kaygı ve panik atağa ne iyi gelir baş dönmesi korkuyla kaynaklı kontrol edemiyorum korkumu hep birşey olucak sanıyorum sakinleşince geciyor ama sankimleşmem de zaman alıyor işime gücüme bakamıyorum düşünmekten başım ağrıyor her defasında aynı oluyorum ya birşey olursa diyerekten kendimi daha da zor duruma sokuyorum ve doğal yollardan iyileşmek istiyorum korkumu kontrol etmek istiyorum ve normal bir hayat yaşamak istiyorum

geçmişte yaşadığım olayları nasıl geride bırakırım

babamı kaybettim 5 yıl oldu ve bu yıl çok daha fazla hissediyorum yokluğunu dengesizleştim okul hayatım mahvoluyor yurtta kalıyorum annemden uzakta da yapamıyorum ne yapacağımı bilmiyorum sürekli ağlıyorum sürekli içimde bir sıkıntı var okuduğum şehir 1 saat 30 dakikalık bir mesafede hafta sonları evime geliyorum ama yinede yapamıyorum gibi herşeyi düşünüyorum bütün sorumluluk benim üstümdeymiş gibi hissediyorum yardım edin iyi olmam için. .

eşimle aramızdaki sorunları nasıl giderebilirim ?

Merhaba 10 senelik evliyim aramızda 7 yaş var Eşim tarafından kendimi son birkaç aydır çok değersiz hissediyorum eşim kaba birisi değil Ben birkaç ay öncesine kadar onun sevgisinin çok derinden hissedebiliyordum eşim kaba birisi değil ihtiyacım olduğu şeylerde yardım eder ama bunu birkaç ay öncesi içten gelerek yaptığını bana hissettiriyordu ama şimdi Sanki bana değiştiğini göstermemek için yapıyor sevdiğini söylüyor ama ben hissetmiyorum aksine bana gıcık olduğunu hissediyorum sanki her şeyim ona batıyor benden uzaklaştığını hissediyorum onunla verimli bir konuşma yapamıyorum Ben ne zaman duygularımdan bahsetmeye çalışsam bana Sal takma diyor benim çok takıntılı olduğumu düşünüyor. Bahsettiğim birkaç önce başka bir iş yerinde çalışmaya başladı oradaki insanlarla iletişimi gördüğüm kadarıyla gayet iyi eşimin iletişimi her kimle iyi olursa ben onun tarafından kendime ikinci planda görüyorum buna kendi ailesi de dahil beni bu durum çok yıpratıyor birkaç gün önce evlilik yıldönümümüzdü Ben hatırlattım ve bir buket çiçek almış Ama bunu içten gelerek değil sadece yapmış olmak için yapılmış bir şey birçok şeyini alttan almaya çalışıyorum beni zorladığı noktalara kadar zorlandığım noktada Ben de patlıyorum çok yorulduğumu yıprandığımı hissediyorum kafamı dağıtmaya çalışıyorum Başka şeyler düşünmeye çalışıyorum ama sürekli kafamda neden var

Şemaları değiştirebilir miyim

Merhaba ben uzun süredir yaklaşık lisede sınıfta kalmamdan beridir mide bulantısı öğürme mide yanması sorunlarıyla baş ediyorum öncesinde bu kaygı bozukluğu stresle başlayan bir süreçti ama hayatımda ne olursa olsun ayrılık travma öfke bununla daha çok savaşmaya başladım. Annem çok kaygılı biridir. Öfkesini üzüntüsünü hep bize yansıtırdı. Bizi hep koşullu severdi. Arkadaşlık kuramazsın küçükken çekinirdim. Annem uzaklaştırmayı bilmezdi beni oyuncaklarımla beklerdim öyle. Hiç oyun oynamazdı ki benimle daha doğrusu küçüklüğümü hiç hatırlamıyorum ama annem benden hep bezmiş şekilde bahsederdi hiç bana iyi ki doğmuşsun demedi hep ömrümü yedin derdi oysa biz hiç şımarmayan köşede sessiz sakin oturan iki kardeştik neden bilmiyorum ama kardeşim ona hep uyumlu olduğu için onu hep çok sever bunu nereden mi anlıyorum onu savunur destekler ama ben temizlik yaparsam başarılı olursam İŞE YARARSAM iyi biri olurum ne yazık ki bu zamana kadar da bu vasıflarım olmadı kaygı beni eve hapsetti. Sürekli benimle mutsuz depresif konuşur. sanki onun başarısız denemesi gibiydim babam çalışmadı uzun süre hep söylendi hep. Kendisi çalışmaya başladı o süreçte ben bursumla idare ettim sözde beni okuttuklarını söylerler. Ama boşanmadı da. Her hafta sonu tatilde banyoya girerdi fayansları ovarak herkese söylenirdi. O evde sadece ben dururdum babam giderdi kahveye. Benim yaşıtlarım kız arkadaşlarıyla gezip tozarken ben böyle cezalandırır gibi kendimi annemi dinlerdim. Ona yardım ederdim ama yine bir şey olsun en işe yaramaz ben olurdum. biz de mecburen küçük yaştan beri dsm deki bir çok tanıya uyan birey olduk. Suçluluk psikolojisi kaygı bozukluğu sosyal anksiyete, kaygılı bağlanma bu şemalar değişir mi sahiden ? Ben babam gibi çalışmayan birine dönüştüm. Annem gibi depresifim. O kadar da psikolojik okuma yapıyorum harekete geçemiyorum. Eski sevgilisini unutamamış birini sevdim ki bana unuttuğunu çabalayacağını söyledi her yerden fotoğraf çıkıyordu. Ayrıldı benden bunlara tepki gösterdim diye daha sonra ona hiç geri dönmedim ama içimdeki sevgi de bitmedi en ufak bir varlığımı belli ettim o da hemen şarkılarla karşılık vermeye başladı. Benim profil resmim ona kapalıydı. Yani yazmaması için mesafe koyuyordum. O muhafazakar biriydi kıyafetlerimden ödün vermiştim. Ben kendi hayatıma döndüm bu süreçte kıyafetlerime. O hala böyle şarkılar paylaşmaya devam etti. Pişman olduğuna dair. Bir nevi manipülasyon gibi duruyor değil mi ? Madem seviyordun zamanında o kadar uyarmama rağmen neden eskiye dair hiçbir şeyi silmedin değil mi ? O kadar çok üzülüyorum ki kaygım yüzünden işe de giremedim. Çevremde arkadaşım kalmadı. Son çare o profil resmimi açtım ona inanmak istedim ve ben de karşılık verdim şarkı paylaşarak üstelik bu süreçte babam yoğun bakımdaydı. O da bunu biliyordu. Beni sevdiğini aşkı için yok olmayı göze alacağını şarkılarda paylaşan adam tepki bile vermedi. Şarkı bile eklemedi. Onu gizliden aradım dönmedi bile. Kendime o kadar üzülüyorum ki. Onun böyle oyunlarına düştüğüm ondan destek beklediğim için çok aciz hissediyorum. Biz ilişki boyunca da hep onun istekleri beklentileri üzerine bir hayat yaşamıştık. Onun gerçek bir narsist olduğunu düşünmüştüm. Kendimi geliştirmek için bolca psikolojik okuma yaptım. Kendimi kurban rolüne sokmamak adına üzerime düşeni yapıp dönmemiştim ona. Ama şu an yaşadıklarım o günlerimi getirdi aklıma yine onun istediği oldu yine o kazandı. Belkide isteği buydu. Bana dönmesin ama pişman olsun istiyordu. Kafam o kadar karışık ki. Bir insan seviyorsa ve babam bu durumdayken ben bu kadar yalnızken o şarkıları paylaşan insansa eğer bu kişi samimiyse dönüp gelirdi ben mi yanlış düşünüyorum bilmiyorum. Eğer şu an yanımda olmayacaksa sonrasında olmasının ne anlamı kaldı ki. Ya da benim ona resmimi kapattığım gibi o da bana değerimi anlasın mı diyor bilmiyorum. Tamamen bitirdiğine dair bir şey de paylaşmıyor. Beni resmen böyle bir zamanda acılı ortada bıraktı. Suç onun değil yanlış anlamayın ben çok aptalım ki böyle aciz bir duruma soktum kendimi. Bu süreçte İzzet güllü videoları izliyorum terapi çok uzun bir süreç diyor buna çok katılıyorum çevremdeki insanlar da geçmiş yaşantıların içinde uzun süre boğulup sürekli tekrarlayan bir terapi döngüsüne girdi. Evet bir süre kendini güzel yönlendirmede işlevsel ancak ben böyle bir yöntem istemiyorum. Telkin yoluyla kaygıyı azaltmak üzerine videolar izledim. Siz bir uzman olarak yaşadıklarımı da ele alırsanız aslında terapinin de bir telkin olduğunu her hafta veya düzenli olarak kendi farkındalıklarımızı bize hatırlattığımını hatalı kodlamalarla panik atak anksiyete yaşadığımızı varsayarsak bunları telkin gibi bir nevi doğru yöntemi sunarak bir çıkışa yönlendirdiğini esnek bir bakış açısı sağladığını söylersek doğru yolda mıyım bilmek isterim. Çünkü bu videolarda da esnek bakış açısı sunuyor mide bulantısına odaklanmak yerine bu yaşadığım beni sürükledi bu tepkiyi vermek şu an normal diye esneterek durumu normalleştirip en sonunda beyne bu telkini vererek kodlamayı düzelttiğini iddia ediyor. Bir uzman olarak size sormak isterim. Terapiye bütçem yok kendime ben de mide bulantısı dönemlerinde bu videolardan önce yaşadığın şey çok normal nefes alıp ver diyerek sakinleştiriyordum. Çok kaygılı olduğum zamanlar da bunu yapıyorum. Tüm bu girdabın içinden çıkıp kendi ayaklarımın üzerinde durup çalışıp kendime güzel bir hayat hediye etmek istiyorum. O insanla kafamı meşgul etmek istemiyorum artık. Bana çaresiz olduğum dönemde bile manipüle edemeyecek kadar kendimi içsel anlamda güçlendirmek istiyorum. Bir insanın sevgisini her koşulda kullanan biri çünkü. Ne zaman ona duygularımı açsam fedakarlık yapsam ki şarkılarla haykıran kendisiydi sonunda karşılık versem pişman ediyor beni. Ben şu anda da yalnızken bir şeylerin üstesinden gelmeye çalışıyorken onun gelmemesi de çok bir şeyi değiştirmiyor aslında zaten yalnızım. Dolayısıyla üstesinden geliyorum. Kendimi içsel anlamda bunları söyleyerek motive ediyorum. Yaşadıklarımı da anlattığım şeyleri de değerlendirirseniz çok sevinirim. Çok teşekkür ederim

şemalar nasıl değişirr?

ben küçükken ailem tarafından hiç değerli hissettirilmedim hep kavga ediyorlardı zaten. güzel güvenli bir ailede yaşamadım. korku vericiydi küçüklüğüm. hep bi kurtarıcı arardım hayal ederdim. bana hiç kendi hakkımı savunmayı kendimi değerli önemli hissetmeyi öğretmediler kendimi hep diğerlerinden daha pasif özgüvensiz görür ve hissederdim. güzel de bulmazdım erkeklerle pek arkadaşlık yapmazdım utanırdım. şu an bu durum böyle değil tabi. ama mesela kendi alanımla iş başvurusuna gideceğim zamanlarda ( işim laboratuvar teknikeri) nedense hep geri dönüyorum yok ben yapamam ya rezil olursam işi elime yüzüme bulaştırırsam ve beni başarısız önemsiz görürlerse diyorum. bu düşünceler aslında erkek çalışanların yoğunlukta olduğu yerler de daha da oluyor. tam anlamıyla kendime sanırım güvenmiyorum. bir şeyleri başaracağıma olan inancım az değiştirebileceğime de öyle. bunu nasıl değiştirebilirim sizce? :)