Psikoloji Kategorisi

Her şeyi yapmak istiyorum ama hiçbir şey yapamıyorum

Çok hevesliyim her işe eyleme karşı,her şeyi yapmak istiyorum, her konuda birsürü kitap okumak,sağlıklı beslenme ve sporu hayatıma geçirmek,düzenli su içmek,sosyal olmak etkinliklere katılmak,bir ara yaptığım kıyafet dikmeyi yine yapmak satışını yapmak,evi sürekli temiz tutmak temizlemek farklı bir sürü tatlı yemek tarifleri denemek ve stok yapmak ve daha aklıma gelmeyen nicesi… böyle her şeyi yapmak istiyorum öyle hevesleniyorum ki bazı geceler içim bir dünya heves ve sevinçle doluyor, sabah olsun her şeyi yapacağım diyorum ama sabah aynı heves kalmamış oluyor ve biraz kaygılı da oluyorum ,yapınca ne olacak ki başarabilecek miyim kalkıp bunun için enerji sarf etmeye değer mi gibi türlü türlü düşüncelerle yine kendimi vazgeçiriyorum ve yattığım yerde kalmaya devam ediyorum her geçen gün asla gerçekleşmeyecek planlar programlar kuruyorum kafamda hiçbirini yapmıyorum yapamadıklarım da zihnimde öyle yük gibi duruyor ki birikiyor sanki yapamadıklarım hevesle planladığım ama yapmadığım her şey birikiyor aklımda

Tükendiğimi hissediyorum

Merhaba Yaklaşık 3 senedir yaşadığım zorlukların üstesinden gelemiyorum daha önce de çok iyi değildim ama hayata karşı inancım vardı en azından kaygı bozukluğu yaşıyordum önceden mide bulantısı öğürme bu lisede sınıfta kalmamla başladı annem o dönem beni çok bunaltıyordu. Herkes üniversite kazanıyor sen bir şey yapamıyorsun diyordu annem çalışıyordu babam çalışmadığı için benim de durumum böyle olunca bütün stresini benden çıkarıyordu başladı yine öğürmeye diyordu iyice benim üzerime geliyordu. Asla sevgisini gösteren biri değildi sürekli bir eleştiri hep onun istediği tavırlar içinde olmamı istedi. Başarısızlık konusuna tahammülü yoktu. Sadece çalışan söylenen bir anneydi. Annemin benim hayatımda çalışmaktan başka bir yeri yoktu. Hep işe gidip gelen surat asan azarlayan babamı eleştiren biriydi. Mutlu olsak bile bir mutsuzluk bulur o günü mutlaka temizlik yaparak söylenerek geçirirdi. Biz hiç gezmeyi eğlenmeyi annemin arkadaşları olur mu bunları bilemedik. Annem ameliyat olduktan sonra daha sakinledi ama tekrar başladı. Onun her şeye hayat bitti gibi bakması sürekli üzerime gelmesi beni kaygılı depresif mutsuz biri yaptı. Babam bel ağrısından dolayı çalışmadı uzun yıllar ben üniversitede kimseden para istemedim olduğum şehri sevmedim sürekli eve gittim geldik kusarak öğürerek bitirdim okulu. Eğer bırakırsam eve dönersem orası benim için psikolojik bir cehennem olacaktı. Her gün konuşacak beni işe yaramaz paçavra gibi hissettirecekti. Onun için hep dışardaki insanlar iyidi. Ama ben hep kötüydüm çünkü hep doğruları söylerdim. O annemdir demezdim ben de onun gibi yüzüne vururdum son zamanlarda bunu çok yaptım. Ona benzedim sonunda. Yıllarca babam çalışmadı diye onu bize eleştirdi ağladı zırladı ama asla boşanmadı. Şimdi babam 2 sene çalıştı sonunda hasta oldu hastanede yatıyor. Beni babama düşman etti resmen içim hep babama karşı soğuktu senelerce ne babama sarıldım ne yakınlaştım bilmiyorum babamda çok öyle biri değildi neşeliydi ama belki de çocukluktan gelen bir şey bu ama hep babama soğuk davrandım. Şimdi anneme o kadar öfkeliyim ki. Kaygı bozukluğum yüzünden işten çıktım öğürüp midem yanıyordu çünkü. 5 senedir bu durum böyle içinden çıkmaya çalıştıkça battım. Bir ilişki yaşadım o da eski ilişkisini unutamamıştı ben de travma bıraktı resmen. Hayatıma devam edemedim. Yakın arkadaşım dediğim insan sürekli negatifsin diyerek uzaklaştı benden. Ben bu hayatı anlamıyorum bunca şeye rağmen ben herkesin yanında oldum kimse için böyle ince hesaplara girmedim ama insanlar hep ilk beni gözden çıkardılar. Annem bile hep kardeşim para kazwnıuor onun işine yarıyor diyr hep onu övüyor bir şey oluyor senin derdin kardeşinle diyor. Sanki ben onu kıskanıyorum bunu söylemeye çalışıyor resmen. Evde beni insan yerine koyan yok. Tek başıma oturuyorum öyle. Ben çok mu mutluyum bu durumdan bunu yaşadığımı bile bile üzerime geliyor. Kardeşimin erkek arkadaşı sürekli bize gelip gidiyor ben artık bu durumdan rahatsız olmaya başladım ama beni asla savunmuyor hep onun için başkaları önemli haklı. Çünkü onlar onun işine yarayacak şeyler yapıyor. Çalışan herkes onlar için çok iyi bir ben sığamadım şu dünyaya. Elimde olsa asla durmam bu evde. 10 senelik bir ilişkim vardı mezun oldum sınava hazırlandığım sene beni aldattı. Daha sonra o kişiyle tanıştım eski ilişkisinden kalan mesajları fotoğraflar duruyordu. Ben onun için kıyafetlerimden fedakarlık yaptım ama olmadı. Bunlarla devam eden bir süreçti. Ama ne istediğim gibi bir iş buluyorum ne hayatın içinde isteğim ortamlarda olabiliyorum. Hep bir darbe yiyiyorum. Kırık cam teorisi gibi herkes gördüğü yerden ediyor beni. Bana sürekli akıl verir gibi babam da rahatsızlanınca erkek arkadaşı çalışman lazım senin abla diyor. Bu hadsizliğe gelecek boyuta ulaştılar bunun sebebi annem. Hep kardeşime her konuda iyi yüzünü gösteriyor onun erkek arkadaşı da annemi arabayla bırakıp geliyor. Her şeyi onlara yaptırıyor ben işe yaramaz bir insan olduğum için değerim yok. İnsanlar da bana istediğini söylüyor. Çünkü görüyorlar aile içine girince bana davranışları farklı başkalarına farklı. Ben insanlardan kaçıyorum artık. Dışarı bile çıkmıyorum. Son 2 senedir hayata çok küskünüm. Önceden dediğim gibi en azından bir inancım vardı sınavlara hazırlanırdım. O da olmadı. Bu hayatta neyi tuttuysam elimde kalıyor. Neye emek veriyorsam ihanete uğruyorum. Ben mi çok yanlışım insanlar mı çok doğru anlamıyorum. Ben de değerliyim. Beni de birileri düşünsün istiyorum. En azından annem düşünsün istedim. Ama o sadece onun istediği gibi biri olunca sever beni. Ondan da emin değilim ya. Hiç sevmedi beni. Hiç sarılmadı. Hep uzaktı. Çünkü ben hep ona uzak durdum. Küçüklüğümü hiç hatırlamıyorum. Ama sanki beni hiç istememiş hep küçükken çok zordun yemek yemezdin diyor. Hiç iyi anlatmıyor hiç sevimliydin demiyor ama kardeşime diyor bunları. Beni istememiş herhalde. 30 yaşında bunlara üzülünür mü ya çocuk gibi üzülüyorum İşte. Beni düşünüp bir gün olsun psikoloğa götürmedi hep yine başladı öğürmeye der. Stres heyecan kaygı hepsinde böyle oldum. Yük gibiyim resmen şu an kendi hayatımı kuramadıkça da bu böyle oluyor. Sevilmemeye o kadar alıştım ki. Kimse yokluğumu fark etmiyor. Yine köşesinde odasında diyor. Bu benim kişiliğim oldu resmen. Benim bambaşka hayallerim vardı. Hepsi çöp oldu. Ben babam gibi oldum çalışmıyorum onların gözünde. Bunun psikolojik bir açıklaması var mı ben neden böyle oldum. Yapayalnızım içim hep ağlamaklı. Şimdi de babam hasta o kişiyi unutamıyorum işim yok hep bir çalışamadığım için baskı içindeyim. Evde olduğum için göze batıyorum. Bu hayatı hiç sevemedim. Çok zorladım ama hiç sevemedim. Bana hiç güzel yüzünü göstermedi. Ne sevdiğime kavuştum ne işime ne ailem beni sevdi. Ne arkadaşım. Neden geldim o zaman dünyaya bilmiyorum. Küçükken yemek yemeyi neden sevemediysem bugün de yediklerimi çıkarıyorum. Belli ki o zamandan beri tepkiliyim. Asla hatırlamıyorum biraz olsun hatırlasam anlarım derdim ki bu yüzden hak ettin bunları. Ama ben ne yaparsam olmuyor. Bugünler de geçer elbet ama ben çok daha fazlalığım bu eve artık bunu çok iyi biliyorum.

Sevdiğim adam evli onsuz nefes alamıyorum ne yapmalıyım

Evli olduğunu sonradan öğrendim ama iş işten geçmişti onu çok seviyorum bana ümit bağladı ve gitti şuanda onsuz nefes alamıyorum beni kandırdı ve bunu bilmek beni bitiriyor ondan gitmek istiyorum ama gidemiyorum nedenini bilmiyorum beni engelledi ona ulaşamıyorum da ulaşamıyor olmak da beni çok etkiliyor o kadar çaresiz ve aptal hissediyorum ki kelimelerle anlatamam tek bildiğim ona aşığım onu çok seviyorum

Merhaba nişanlıyım ve babam seneden seneye gel dedi ben hiç gelmek istemiyorum yük gibi hissediyorum rahat değilim sizce ne yapmalıyım

Nişanlıyım evlendikten sonra babam bu eve bayramdan bayrama gel dedi ben hiç gelmek istemiyorum çünkü kendimi yük gibi hissediyorum sizce bu durumda ne yapmalıyım bu konuda Bond yardımcı olursanız çok mutlu olurum sizce nasıl bir yol izlemeliyim gelecekte beni ne bekliyor bilmiyorum lütfen bana yardımcı olurmusunuz bu konuda bana fikir verirmisiniz ne yapmam konusunda seneden seneyemi yoksa hiçmi gelmeyeyim siz ne yapmalıyım

semaozkan

Kontrol etme ihtiyacı, çok düşünme?Okb miyim?

sürekli takıntılık derecesinde davranışlarım var örneğin ocağı kapattığımdan emin olsam dahi kontorle etme ihtiyacım oluyor. Geceleri saçma sapan şeyler düşünmekten uyuyamıyorum. Kafamda çok olumsuz senaryolar kuruyorum. Her şeyi kontrol edebilme ihtiyacım oluyor. Ve dışarı çıkmadan önce dışarı çıkmak artık gözümde çok büyüyor. ama dışarı çıkınca o kadar korkmuyorum. Sürekli olumsuz düşüncelerle başbaşayım. yaşamadığım şeylerden yaşamış gibi korkuyorum. mental olarak çok yoruldum bu kadar düşünmek beni inanılmaz yoruyor. Okb olduğumdan şüpheleniyorum. Nasıl geçecek ne yapmalıyım bilmiyorum.

Neyi ne için hissettiğimi bilemiyorum.

Merhabalar! Ben sınav öğrencisi olan sıradan gencim. Hayatım sınava çalışmam için gayet yeterli ve güzel. Fakat her şeye isteksizlik var. biliyorum biraz şımarıklık gibi görünüyor bilemiyorum belkide öyledir ama şımarık biri olduğumu düşünmüyorum. sadece nedensizce çok üzgünüm niye üzgün olduğumu bilmiyorum. güçlü olmak benim icin çok önemli bu sebeple uzun süredir yanlış bir şey yapıyorum. duygularımı bastırdım hep. yani daha doğrusu üzüntü gibi zayıflık hissettiren duyguları bastırıyorum onun dışında cok sosyal kendimi duygularımı ve fikirlerimi rahatça ifade eden biriyimdir. Sosyal biriyim ama bir kaç aydır arkadaşlarımın hepsinin bana ulaşmasını bir şekilde engelledim. bunu yapınca yalnız ve boşlukta hissedeceğimi biliyordum ama sömürülmüş gibi hissetmekten daha iyi bir seçenekti benim için. onları surekli dinler sorunlarına çözüm bulurdum bu benim icin sorun değil tabiki ama bazen kendime yardım etmem gerekirken onlara koşturduğumu farkettim bu baya kötü hissettirdi ve dedimki ben kendime yardım edeyim biraz onlar illahi bulur bir çözüm yolu. buldular mı bilmiyorum :) ama ben bulamadım kalbim çok yüklü hissettiriyor. Kendi duygularımı, zihnimi derinlemesine anlamaya çalıştığım bu süreçte cok yalnızım ama yalnızlığı seviyorum daha korunaklı ve güçlü hissetiriyor sadece kalbim pek sevmedi gibi ama ben beynimle çalışmayı tercih ediyordum ta ki kalbiminde var olduğunu ve onada bazen bazı yerlerde var olma ve hissetme hakkını tanımam gerektiğini anlayana kadar. bu süreçte kendimi anlatacağım bir yakınım veya arkadaşım yok. aslında var da ben anltamam güven probleminden falan değil ha sadece yük oluyormuş gibi hissederim şuan siz psikolog olmasanız sizlerede anlatmam. ama biliyorum ki gönüllüsünüz birde tanışıklığımız yok o yüzden pek de üzülmezsiniz bu konular için bunlar beni mutlu ediyor kimseye yük olup onları üzmek istemem :) çok uzun yazdım biliyorum ama bu en en özetleştirebildiğim hali :D ben bu süreçte birini istemenin sadece istek değil ihtiyaç olduğunu da farkettim bu yüzden psikoloğa anlatmak en güzel yol benim için. randevu aldım tam 18. yaş günümde, doğum günümde sabah saatlerinde aldım videoyu yeni bir başlangıç gibi hissedip de bir şeyler yaparım belki. .. son olarak ruh durumumun bedenime olan yansımasını da belirteyim belki size yardımcı olmuş olurum. bu bahsettiğim süreçte rüyalarıma yoğunlaştım. Carl Jung'tan faydalanarak bir çok şey öğrendim. gölge, persona, ego. .. kendimi anlamamda inanilmaz ilerleme kaydettim ama tabi anlamadığım bir yerde tıkandım. artık daha çok uyuyor daha çok rüya görüyorum. bir günde sayısız rüya zaten bir günde bir kez uyumuyorum. sabaha yakın uyuyorum 2 saatte bir uyanıp tekrar uyuyorum hep uzanıyorum her şeye yorgunum biri dese seni anlaıyorum gözlerim dolacak gibi :) kimsenin önünde ağlamam bu yüzden birinin bunu söylemesinden hem korkuyorum hem de söylemesini istiyorum. ama tabi belirli bir kişi yok kafamda. rüyalarla gerçeği ayırt edememeye başladım. yani hatırladığım bir şeyi gerçekte mi rüyada mı yaşadım bilememeye başladım. oysa bunlarin hepsini bırakıp ders çalışmam lazım yoksa geleceğime yazık olacak. kendime sadece bu yönden kızıyorum onun dışında kendimi suçlamıyor, kucaklıyorum. 🫂🤍

firdevsefe

Çok yorgunum çok yalnızım hep uyumak ve tek başıma gezmek istiyorum bunun sebebi nedir çok gerginim

Çok yorgun ve dalgınım neden hep gezmek ve uyumak istiyorum hiç bir iş yapamıyorum güvenmiyorum kimseye çok halsizim kendimi çok yalnız hissediyorum çok doluyum hep ağlamak istiyorum tek başıma kalıp müzik dinlemek istiyorum bazende kalabalık ortam istiyorum çünkü kendimi yalnız hissediyorum bu beni çok yoruyor kafamın içiyle konuşuyorum düşünmek beni aşırı yoruyor ve geride bırakıyor ben neden böyleyim lütfen söylermisiniz

ilişki konusunda bana zarar veren birinden vazgeçemiyorum

5 yıllık bir ilişkim vardı 1. 5 yıl ayrı kaldık 1. 5 yılın sonunda tekrardan döndü 2 3 defa döndü ve yine ayrıldı sonra yine geldi bu sefer farklı gibiydi ama yine aynı kişi oldu bana çok kötü davranıyor ondan bir türlü kurtulamıyorum seviyor muyum takıntı mı bilmiyorum sadece çok kötü olduğumu biliyorum vazgeçemiyorum bırakamıyorum ne yapmam lazım nasıl koparım nasıl vazgeçerim bırakırım uzaklaşırım yardım edin

Nasıl normal hayatıma dönebilirim

Merhaba,iki sene önce bir kedi sahiplendik. Kısa sürede evimzin üçüncü üyesi oldu benim bal yanaklı oğlum kızımın ise biricik kardeşiydi. Onu okadar çok sevdik ki tatillerimizi bile ayrı organize ettik oğlumuz evde tek kalmasın diye. Bal yanaklı oğlum tam bir sevgi pıtırcığı idi. Geçenlerde balkon camına çocuk kilidi taktırdık. yaklaşıl 6-7cm genşliğinde bizim oğlanda irice burdan çıkması imkansız diye düşündüm. İki hafta önce kızım tatildeydi ve ben işe gitmek için sabah kalktığımda oğlumu göremedim. Balkon kilitleri kapalıydı o yüzden evde aramaya başladım bulamayınca panikledim dedim olmaz ama bide camı açıp aşağıya bakayım ve ne göreyim oğlum bahçede yatıyor😭😭 ve ölmüştü. Yavrum benim gözümden sakındığım çocuk oracıkta ölmüş😭😭. İlk iki gün şoktaydım sonra kızıma nasıl açıklayacağım stesi başladı. Ablam ve bir kaç arkadaş tramva oluşur kalp krizi geçirdi diyelim dediler ve öyle söyledik. Ancak bendeki vijdan azabı her geçen gün büyüyor ayrıca kızıma yalan söylemiş olmanında yükü var omuzlarımda ve onu her geçen gün çok özlüyorum. Nasıl normal hayatıma döneceğim bilmiyorum

Kaybolmak yada kendini hiç bulamamış olmak

Merhabalar. 22 yaşındayım. Bir çok şeyi insanlara göre yaşadığımı ve sevdiğim sevmediğim şeyleri bile sürekli birilerinden esinlenerek belirlediğimi fark ettim. Ben kendimi tanımıyorum . Açıkcası bunun sebebinin de ne yaşarsam yaşayım kimseyle paylaşmamak herkesin her şeyini en derininde hissetmeme rağmen kendime konu gelince asla annemle ya da en yakınımla dahi paylaşmamak olduğunu düşünüyorum. Kimseye güvenemiyorum hiçbir konuda. Kendimi asla kimseye teslim edemem hep tetikte yaşıyorum neden bilmiyorum. Her zaman olabilecek en kötü senaryoyu düşünür ve ona göre olabilecek her ihtimale karşı tedbir almaya çalışırım en azından zihnimde bunu planlarım. Sanki yıllarca ben bir uykudaymışım gibi hissediyorum. Yıllarca böyleydi hiç böyle hissetmemiştim kendimi. Durup durup ağlıyorum. Daha önce ne ailemden ne de yakın çevremden kimse beni ağlarken görmemiştir ama şimdi tutamıyorum kendimi sürekli bir kaygı var kafamda geleceğe dair. Hiçbir şeyden zevk tat alamıyorum. Anda kalamıyorum. Eskiden böyle değildi ama eskidende çok anda yaşardım an biterdi yine o geçen anı çevirir çevirir yaşardım aklımda çook hayal kurardım olacak olmayacak her şeyi hayal ederdim böylece huzurla uykuya dalabilirdim. Artık hayal edemiyorum yanlış geliyor bu kendimden kaçmak için yapıyormuşum gibi geliyor . Elimde olan şuana kadar geldiğim bu noktada ki başarılı başarısız olan şeylerin hangisi bana ait bilmiyorum. Hiç ilişki yapmadım çünkü okul okurken gelecek kurarken dikkatimi dağıtacak her şeyden kaçtım. Sevsemde kaçtım sevmesem de. Kaçmak bir çıkıştı sanki. Şimdi kaçamıyorum kendimden ama kendimi de tanımıyorum çok ilginç. Çocuk gibi hissediyorum sanki herkes her şeyi tam vaktinde yaşamış herkes büyümüş ben çocuk kalmışım. Hevesim heyecanım puf oldu gitti sanki. Heyecanlanmıyorum artık. Sadece korku var içimde kocaman ve kaygı. Eskiden çok heyecanlanırdım hiç korkmazdım hem de hiç korkmazdım şimdi dönüp bakıyorum nasıl ya diyorum nasıl bu kadar cesur muşum neye güvenmişim aptalmışım belkide diyorum. Konuyu çok dağıttım ama gerçekten kötü bir durumdayım . Kimseye hiçbir şeyimi anlatmıyordum artık anlatmak istiyorum ama anlatamıyorum. Biliyorum ,susuyorum . Söylemek istiyorum susuyorum. Ağzımı açmamla ağlamaya başlıyorum dikkat çekmeye ya da ilgi istemeye çalışmıyorum gerçekten yaşadığım şeyi anlamlandıramıyorum. Seçtiğim mesleği bile bir romandan okuyup seçmişim ki çok roman okurdum. Hiç araştırmamışım bakmamışım dikkat etmemişim. Toplum tarafından sevilen meslek diye seçmişim içine girince de zorlanmadan yapabiliyorum diye seviyorum sanmışım. Ama dediğim gibi neyi seviyorum bilmiyorum. Kayboldum ben ve korkuyorum kendimi bulamamaktan. Sürekli kendime bir rehber bulmam lazım diyorum aslında biliyorum rehbere değil kendimi bulmaya ihtiyacım var ama nasıl yapabilirim bilmiyorum.