Psikoloji Kategorisi

Sadece çok yakın olduğum insanlara karşı empati yapabiliyoru.

Yabanci biri veya yakın olmadığım bir tanıdığım çok üzücü bir şey anlatsa bile sanki ben de çok üzülmüş gibi davranırım ama aslında içimde öyle hissetmem ne hissettiğini rasyonel olarak anlarım ama duygusal olarak bağ kuramayabilirim ve bunun farklı ve garip bir şey olduğunu birkaç arkadaşıma anlattıktan sonra verdikleri nasıl yani gibi tepkilerden dolayı farkettim bunun tanisi nedir yani kafam çok karışık

Kendimi nasıl sevebilirim,hayata karşı nasıl pozitif düşünebilirim ve korkularımı nasıl yenebilirim

Merhaba, 19 yaşındayım ve kendimi sevmeme durumum lise 1’de başladı ve hâlâ da devam ediyor. Ortaokulda da çok hatırlamıyorum ama kendimi sevmeme durumunu yaşıyordum. Her aynaya baktığımda kendimi çok çirkin bulmaktan bıktım. Fiziğim, boyum ve yüzümden dolayı kendimi sevmiyorum. O kadar güzel kızlar var ki, beni neden birileri beğensin ki diye düşünüyorum. Kilomdan dolayı dışarıya fazla çıkamıyorum. Bu yüzden kendimi daha çok sevmemeye başlıyorum. Ailemin kilom hakkında yorum yapması da beni çok rahatsız ediyor. Artık “İnsan niye kendini sevmez?” diye soruyorum kendime ama hâlâ cevabını bulamadım maalesef. Korkularım var. Korkularım ise şunlar: YKS sınavını kazanamamak, özgüven eksikliği, insanların ne dediğini kafaya takmak, kilo verememek, depresyon, aşırı düşünmek, negatif düşünmek, asosyallik ve diyalog kuramamak (konuşacak konu aklıma gelmiyor). Bir korkum da hayatımı değiştirememek. Hayatım hep aynı döngü içinde dönüp duruyor. Bu yüzden hayatımı yaşayamıyorum. Bu durum için ne yapmalıyım bilmiyorum. Bu korkular aklıma geldikçe nefesim kesiliyor gibi oluyor. Hayatımı yaşamak istiyorum. En çok rahatsız eden şey de düşünmek, yani aşırı düşünmek. Kendime daha çok dert ve daha çok hastalık yaratmama sebep oluyor. Bu durumları yenmek ve mutlu olmak istiyorum. Bu durumlardan dolayı hayattan hiç keyif almıyorum. Psikologla bu durumları yenebilirim ama aileme psikoloğa gitmek istediğimi söylediğimde “Sen deli misin, neden gidiyorsun?” diye sordular. Param olmadığı için onlardan para istedim ama vermediler. Bu yüzden buraya yazıp buradaki psikologlardan yardım almak istedim. Yardımcı olursanız çok sevinirim.

Çok yorulduğumu hissediyorum

Bir arkadaşım var her şeyinde yanında olduğum birisi onunla birlikte ortak bir arkadaşlarımız var ve onların arkadaşıyla çıktım. O taraf muhafazakardı ve ben o dönem için kıyafetlerimden fedakarlık yaptım o da başka şeylerden fedakarlık yaptı. Ama zamanla affetmeyeceğim davranışlar sergiledi ve ayrıldık. Ben bağlandım unutamadım hayatımda gelen üst üste şeyler benim iyice psikolojimi altüst etti. Arkadaşım benim hakkımda diğer tarafa konuşuyor bunu fark ediyorum. Ben ona hiçbir şey anlatmadım. Bu çocuğu aradım bu anlatmadım diye bana laf sokmaya başladı. Yaşananlardan sonra iyice hepsinden soğudum sürekli beni kıskanıyorlar moduna giriyor sureler üzerinden laf sokuyor ya bu kız o kadar muhafazakar değilken birden namaz storyleri atıyor resmen diğer tarafa ispat modunda laf sokuyor alttan alta aynısını ona yapınca bozuluyor. Ben asla hiçbir ispata girmiyorum. Kendimi anlatıyorum anlar diye beni haksız çıkarmak için benim zayıflıklarımdan kendini övüyor. Beni deniyor sürekli bir paylaşımını beğenmesem laf sokma moduna giriyor. Ben uğraşmayı anlatmayı bıraktım iyice arsızlaştı. Arkadaşım yok alttan alıyorum bu seferde haddini aşıyor. Bir aydır böyle. Her yaptığım üzerinden laf sokup bunu da paylaşıyor insanlar görsün diye. Asla hayatına özenmiyorum ben iş bulamıyorum diye üzülüyorum mide bulantılarım oluyor. Bunun üzerinden bile ben güçlüyüm paylaşımları yapıyor bir storysini beğenmedim diye. Hiçbir şey olmamış gibi davranacağım sanki.

Dikkat dağınıklığı ve kendimi ifade etme zorluğu

Son birkaç aydır ciddi şekilde unutkanlık yaşıyorum. Derslere odaklanmakta zorlanıyorum. Söylemek istediğim şeyleri kafamda toparlayabiliyorum ama konuşacağım zaman cümlelerim karışıyor ve kendimi ifade edemiyorum. Bu durum yaklaşık birkaç aydır var. Eskiden böyle değildim. Özellikle ders çalışırken ve biriyle ciddi bir şey konuşacağım zaman daha çok oluyor. Bazen anlatmak istediğim şeyleri unutuyorum ya da cümle kurarken kelimeler karışıyor. Bu yüzden derslerde ve insanlarla konuşurken kendime güvenim azalıyor. Konsantre olmakta zorlandığım için derslerim de etkileniyor. Son zamanlarda stresli olduğumu hissediyorum. Uyku düzenim de çok iyi değil. Bu durumların da etkisi olup olmadığını merak ediyorum.

İnsanın yaşamı proje midir?

Kendime sürekli projeymişim gibi davranıyordum ve artık bundan sıkıldığım için rol yapmayı bıraktım fakat çevremdeki herkes depresyona girdiğimi düşündü. 22 yıllık hayatımda hatırladığım tek şey ders ve sınav. Bunun haricinde hiçbir şey yapmadım. Bunuda istemediğim için yapmadım. Hiçbir şeye ilgim alakam yoktu. Bir kere voleybol kursuna yazılmıştım 2 gün gittim. Resim kursuna yazılmıştım düzenli gittim ama kurs kapandı. Küçükken ailem kuran kursuna gönderirdi. Ciddi anlamda hatırladığım ve böyle zevk aldığım bir anım yok. Bu şeyleride sadece “yapmış olduğumu” hatırladığım için yazıyorum. Üniversite son senemdeyim hukuktan mezun olacağım ama gerçekten hayatı ittire ittire yaşama halinden sıkıldığım ve dayanamadığım için bu sene doğru düzgün ne okula gidiyorum ne ders çalışıyorum ama bir şekilde geçtim derslerden. Proje olmak istemiyorum sanki herkes bir projeymiş gibi yaşıyor ömrünü ben bunu istemiyorum ama ne yaparım onu da bilmiyorum. Düzen , disiplin bu kelimeler en korktuğum şeyler oldu. Çok kuralcı biriyimdir kolay kolay hayatta hata yapmam . Bir gece “sırf geriye dönüp baktığımda anlatacak anım olsun “ diye tanımadığım biriyle görüşmüştüm. Yanlış olduğunu tehlikeli olduğunu bile bile. Geriye dönüp baktığımda gerçektende yaşadığımı hissettiğim bir andı oysa o kadar bir şey olmamıştı sohbet edip ayrılmıştık. Yanlış bir şey yapmış olduğum için o kadar zevk almıştım. Bu da beni korkutuyor işte. Ruhumdaki ikilik beni korkutuyor

Kendime bunu neden yaşatıyorum

Merhaba ben sosyal izolasyon yaşayan biriyim iş aşk arkadaşlık konuları benim için hep zor oldu. Geçmişte çok stresli durumlarda mide bulantılarıyla geçti hayattan kendimi soyutladım çünkü bu duruma çare bulamadım dolayısıyla yalnızlaştım hep içe kapanık anlatacağım bir şey de olmayan olmayan biriyim. İletişim konusunda eksiklerim var. Sosyal olarak hayattan uzak kaldım. Ne istediğimi bilemedim ve çok sosyal ve muhafazakar biriyle bir ilişki yaşadım Geçmiş ilişkimde birliktelik yaşadığım için kabul edilmem korkusuyla ve duygusal yoksunluktan dolayı kıyafetlerimden ödün verdim hataları hep affettim sevgiyi böyle öğrenmiştim. Çünkü kendi hayatıma dönersem orada çözülmesi gereken çok sorun vardı bağlanmıştım bu yüzden ayrılamadım. Ortamlara girince çok sessiz kalıyorum kendimi savunmakta ifade etmekte zorlanıyorum. Saf gibi gözüküyorum. İnsanlar da daha çok üzerime geliyor iyi niyetim bazen çok yanlış anlaşılıyor. Şimdi farkındalıklarım çok o kişi orta yol bulmak istedi o da fedakarlık etmek istedi çok iyi işi hayatı var herkes neden kabul etmedim diye beni sorguladı ben de seviyorum ama o ilişkiye dönmedim onlar başkası var sandı hakkımda kötü şeyler düşündüler sürekli evde ne yapıyor dediler depresyona girdim işsizlik arkadaşsızlık her şey var. Bu yalnızlıkla ne yapacağım hayatın içine kendimi atmaktan korkuyorum. Yanlış mı yapıyorum dönmemekle bilmiyorum. Gerçekten doğru olanı kaçırıyor muyum yoksa ben mi yanlışım bilmiyorum. YoksaYeniden başlamak mı

Herşeyi öğrenme hiç bir şey bilmiyorum

Kendimi anlatamıyorum konuşurken cümleleri birbirine karistiriyorum hastane işlerini bilmiyorum diksiyon bilmiyorum özgüven yok napabilirim bilmiyorum geçmişe dahi sıkıntılarım var kurtulamıyorum kimseden yardım istemiyorum da kendimi sevemiyorum oyuncu olmak istiyorum ama hiç bir şey bilmiyor ozguvenimi devamlı sarsıyor babam ben katlanamiyorum hiç mişim gibi davranıyorlar bana benim arkamdan. İş ceviriyorlar unuversite bile okuyamadım derslerim düşük her zaman. Kendim olmak istedim sadce

Hoşlandığım çocuğu nasıl unuturum?

Benim 2 senedir hoşlandığım bir çocuk var. Bizi 2-3 kez ayarlamaya çalıştılar ama o kabul etmedi. Çocuğun sevdiği başka biri var, sevgilisi varmı bilmiyorum. Benimki sevgiden daha çok takıntıya dönüştü sanırım. Kendimi kandırsamda unutamıyorum. Unutmaya çalıştım ama olmuyor. Çocuğun umrunda bile değilim. Her gün okulda yüzünü görüyorum. Gün geçtikçe daha çok bağlanıyorum. Bende unutmak istiyorum ama tam unutacağım zaman bi olay oluyo ve unutamıyorum. Nası hayatımdan tamamen silerim ve unuturum?

Evlilik yolunda karar veremiyorum

Evlilik yolunda olduğum bir ilişkim var. 1 yıldır birlikteyiz ve partnerimi seviyorum, onunla evlenmek istiyorum. Ancak ailem mesleği nedeniyle (tobacco shop işletmesi) onu yeterli ve güvenli görmüyor. Akrabaların konuşacağını, ileride maddi sıkıntılar yaşayabileceğimizi söylüyorlar. Ailem oldukça tutucu. Partnerimle birliktelik yaşadığım için kendimi psikolojik olarak mecbur hissediyorum ve bir daha kimseyle olamam düşüncesi zihnimi çok etkiliyor. Bu düşüncenin sağlıklı mı yoksa baskı kaynaklı mı olduğunu ayırt edemiyorum. Ailemin söylediklerinden sonra kafamda ciddi korkular oluştu. Gerçekten ileride maddi sorun yaşar mıyım, ailemin dediği çıkar mı diye sürekli düşünüyorum. Ayrıca dini açıdan bir hocanın istihareye yatıp olumsuz gördüğünü söylemeleri de beni etkiledi ve kaygımı artırdı. Babam bu evliliği istemediğini söylüyor. Ona karşı gelmek istemiyorum ama kendi hayatım hakkında karar vermem gerektiğini de düşünüyorum. Bu süreçte yoğun kaygı, suçluluk, korku ve kafa karışıklığı yaşıyorum. Psikolojim ciddi şekilde etkilendi.

Her şeyi çok ve ince ayrıntısına kadar düşünüyorum.

Her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüyorum. Örneğin attığım bir mesajın karşımdaki kişinin zihninde nasıl yankı uyandırdığını, mesajda kaba mı olduğumu ve beni nasıl anladığını sürekli merak ediyorum. Anladığı şekilde zihninde neler düşündüğünü de düşünmekten kendimi alamıyorum. Bunun dışında bir de kontrol etme ihtiyacı hissediyorum. Beni mutlu eden bir şeyi tekrar tekrar kontrol etme dürtüsü oluşuyor. Örneğin kız arkadaşımın fotoğrafına defalarca bakmak istiyorum. Bazen bakmazsam aramızdaki bağın zayıflayacağı, ona olan davranışlarımın değişeceği veya onu sevmediğim hissi oluşuyor. Aslında bunun gerçekle ilgisi olmadığını biliyorum ama yine de rahatsız edici bir his olarak içimde duruyor. Ayrıca yaptığım işleri mükemmel ve eksiksiz yapma isteğim var. Kız arkadaşım mesaj attığında kendimi sorumlu hissediyorum; vereceğim cevabı en doğru şekilde vermeliyim gibi bir baskı oluşuyor. Oysa doğal ve akışında bir sohbet kurmak istiyorum. Fakat bu düşünceler yüzünden çoğu zaman bunu gerçekleştiremiyorum. Yapacağım işlere de önceden beynim hazırlık yapma aşamasına giriyor.