Psikoloji Kategorisi

Annem şeker tedavisi olmayı kabul etmiyor

Annem 2019 da psikiyatrik tedavi gördü belirli bir süre hastanede yattı ve çıktı ordan ilaçlara karşı düşmanlığı oluştu şimdi ise çok zayıfladı ve idrarinda glukoz çıkmış şekeri ise 400 lerde hastaneye gitmeyi reddediyor, kendi kendini tedavi ettiğini söylüyor. Yalvarsamda kabul etmiyor beni hasta eden sensin diyor ilaçlara doktorlara düşman gözüyle bakıyorGerçekçi değerlendirme yapamıyor. Şekerden kim ölmüş diyor daha yaşı 44 ama bitik durumda

Yks öğrencisiyim bu süreçte duygularım çok değişti.

Bu süreç beni zorluyor çünkü dördüncü girişim olucak ve bu sene çok yoğun çalışıyorum çabalıyorum bu süreçte mentalim çok kötü zaten gerginimdir genel hayatta hemen parlarım ama bu süreçte daha kötü bir hâl aldım sevdiklerimi kırıyorum onlardan uzaklaşıyorum istemeden yapıyorum şuan nadir hayatımda kalsın isteğim insan var duygularım karma karışık her gün erken kalkmaktan sıkıldım aynı şeyleri yapmaktan ve bu beni yoruyor erken kalkmak uykumdan fedarkalık yapmak beynimi yormak mesala çalışıyorum çalışıyorum ama olmuyor yapamıyorum bu beni daraltıyor ve kendimi sorguluyorum erkek arkadaşım var o çok nazik anlayışlı dürüst gerçek bir erkek ama ona da bugün biraz sinirlendim haklıyım ama bir tık ama olsun yani ama onuda kaybetmekten korktuğum için öyle oldu ve genel olarak suçluluk pskiloji yaşıyorum özellikle kariyer konumda ve erkek arkadaşım konusunda ben daha önce bir ilişkiye girdim ve bakireliğim gitti her aklıma geldiğimde onu hak etmiyorum oluyor her şey çok üst üste geliyor hedeflediğim ve çok isteğim şeyi kazanamamak beni daraltıyor

İlişkimde karşımdaki kişiyi aldatma korkusu yaşıyorum

İlişkimde karşımdaki kişiyi aldatma korkusu yaşıyorum mesela otobüste birini görüyorum o an onunla konuşmak istiyorum ve sanki kendimi zor tutuyormuş gibi hissediyorum ya da birini görüyorum işte o kişiyle ilgili bazı hayaller geliyor ve tik gibi dudağımda bişi hissediyorum sonra bunu takmıyorum bu şekilde düşünen sürekli bu şekilde yaşayan biri eninde sonunda aldatır mı ben gerçekten sevgilimi kaybetmek istemiyorum bu şekilde düşünmemin bir sebebi olabilir zor gibi sanki eninde sonunda yapacakmışım hissi gibi

Sevgilimi aldatmaktan korkuyorum

Şu sıralar ilişkimle ilgili bir takıntı olup olmadığını bilmediğim bir şey yaşıyorum mesela otobüse biniyorum bir erkek görüyorum içimden sanki konuşma hissi geliyor o kişiyle ya da merhaba deme hissi geliyor ben kendime o an durduramıyor gibi hissediyorum sürekli bir aldatma korkum var sürekli kendimden şüpheleniyorum acaba yapmak mı istiyorum diyorum ve bu herkese karşı oluyor yolda birini görüyorum yok ya bununla aldatmam diyorum ya da o an bir konuşma hissi geliyor sanki o an kendimi zor tutuyorum ama sevgilimi çok seviyorum ve onu kaybetmekten deli gibi korkuyorum gerçekten aldatmayı mı istiyorum bilmiyorum yardımcı olursanız sevinirim

Yaşadıklarımdan sonra nasıl devam edebilirim

Merhaba 3 sene önce bir ilişki yaşadım başta gezmeyi eğlenmeyi seven biri olduğu için ona çekildim tam hayallerindeki gibiydi ama onun geçmişle bağını koparamaması devamlı geçmişe ait şeyler çıkması o kişiye olan sevgisine şahit oldum defalarca ama bana karşı acımasız olması ve hata üzerine hata ile devam eden travma gibi aslında benim sadece başlangıçta kıyafetlerimden ödün verdiğim bir ilişkiydi o da bazı konularda ona uymadığı halde kabul etmişti. Ama bitmeyen bu hatalar benim git gide mutsuzlaşan tavırlarım biten bir ilişki ve geriye benden enkaz kaldı. Arkadaşlıklarım etkilendi. O ise hayatına arınmış şekilde devam etti. Uzaktan göndermeler yaptı dönmeyince arkadaşlar arasında yanlış konuşmalar başladı. Arayınca hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Çünkü biliyordu bir araya gelirsek onun da bir şeyleri değiştirmesi gerektiğini. Arkadaşlarım arkamdan konuştu. Benim ona neden dönmediğim hakkında kendi yargılarına göre davrandılar kıyafetimden ödün vermedim çünkü gözüm yükseklerde mantık için birlikteydim diye düşündüler ben 3 senede ben insanlara karşı ürkek korkak soğuk depresif birine dönüştüm . Benim hayatım yaşananlardan sonra iyice eve kapanmamla devam etti. Olan bir tek bana oldu. Toparlanmak istesem de ne arkadaşım var ne bir çıkış yolum hayal kurmaya korkar oldum. Benden aynı fedakarlıkları bekliyorlar başkası var sanıyorlar ama ben ruhumu kaybettim. En acısı da sevgim var onarmak için gücüm kalmadı. Kendime iyi gelebilir miyim bilmiyorum

Sınır koyduğumda partnerimin olası durumu

Merhaba hocam, Son konuştuğumuz sürecin devamı olarak kafamda netleştirmek istediğim bazı noktalar var. Bu ilişkide uzun süredir tartışmalarda karşı taraf daha sert ve savunmacı bir tutum alıyor; ben ise ilişkiyi korumak adına açıklayan, geri adım atan ve çoğu zaman özür dileyen taraf oluyorum. Bu durum zamanla beni yordu. Bu kez ilk defa geri çekilmeyi ve yazmamayı seçtim. Amacım karşı tarafı cezalandırmak değil, aynı döngünün içinde tekrar kaybolmamak. Ancak bu durumda karşı tarafın nasıl tepkiler verebileceğini ve benim bu tepkilere karşı nasıl bir tutum almamın sağlıklı olacağını anlamak istiyorum. Özellikle şunları sormak isterim: - Sınır koyduğumda karşı tarafın suçlayıcı, savunmacı ya da kontrol etmeye çalışan tepkiler vermesi normal mi? - Böyle tepkiler geldiğinde, ilişkiyi güç savaşına çevirmeden ama kendimi de ezdirmeden nasıl cevap vermeliyim? - Sürekli özür dileyen ve toparlayan taraf olmaktan çıkmak için hangi davranışları sürdürmem, hangilerinden kaçınmam gerekir? - Karşı tarafın sorumluluk almasını ve kullandığı dilin farkına varmasını sağlamak için benim tutarlı duruşum nasıl olmalı? Amacım karşı tarafı kırmak değil; ama kendi sınırlarımı netleştirerek daha dengeli ve saygılı bir ilişki mümkün mü, bunu görmek istiyorum. Bu konuda yönlendirmenizi rica ederim. Teşekkür ederim, İyi çalışmalar.

Merhaba nasıl davranacağımı bilmediğim konu üzerine konuşmak istiyorum

Neyi nasıl yapacağımı bilmiyorum

Merhaba hocam, Son seansımızda konuştuğumuz konuyla ilgili bir güncelleme paylaşmak istedim. Partnerimle yaşadığımız tartışmadan sonra, ilk kez geri çekilmeyi ve yazmamayı seçtim. Yaklaşık 3 gündür iletişim yok. Bu süreçte karşı taraftan net bir konuşma girişimi olmadı; yalnızca dolaylı ve kontrol etmeye yönelik mesajlar geldi. Yazmamak bana bir yandan “kendimi koruyorum” hissi verirken, diğer yandan alıştığım rol gereği suçluluk ve yalnızlık duygusu da yaşatıyor. Yine de bu kez döngüyü kırmak ve sürekli toparlayan taraf olmamak için durmayı seçiyorum. Bu noktada şunu netleştirmek istiyorum:Eğer karşı taraf iletişime geçerse, sınırlarımı koruyarak nasıl bir tutum almam daha sağlıklı olur?Yazmamak ne zamana kadar koruyucu bir davranış, ne zaman kaçınmaya dönüşür, bunu ayırt etmekte zorlanıyorum. Geri bildiriminiz benim için yol gösterici olacaktır. Teşekkür ederim. İyi çalışmalar.

Doğru mu yapıyorum ben yapmam gerek

Bir ilişkim var ve sürekli aynı döngüyü yaşıyoruz. Tartışmalarda karşı taraf sınırı aşan sözler söylüyor, hakaret ediyor. Ben genelde susamıyorum, toparlayan ve gönül alan taraf oluyorum. veyata kendimi anlatmak ısrarla konunun çözülmesini mantıklı bir şekilde açıklık getirmeye çalışıyorum Bu sefer ilk kez geri çekildim ve yazmadım. Ama bunu yaparken hem suçluluk hissediyorum hem de çok yalnız kalıyorum. Bir yanım “kendini koruyorsun” diyor, bir yanım “yine sen mi vazgeçiyorsun” diye kendini suçluyor. Asıl zorlayan şey şu: Hep anlayan, alttan alan, düzelten olmak beni çok yordu. Nerede durmam gerektiğini, sınır koymanın bencillik mi yoksa sağlıklılık mı olduğunu ayırt edemiyorum. Ben bu ilişkide neden hep yük alan tarafım, bunu anlamak istiyorum. Ve ben 3 gündür hiçbir şekilde konuşmuyorum bunun karşılığı nasıl olur ya da ayrılık olur mu bu durumda konu kısa ca şu bir tartışmada hakaretli konuştuğu için uyardım partenerim de sende başkalarına hakaret ediyorsun dedi ha bana etmişsin ha onlara dedi aynı şey dedi bende dedim kendini nasıl kıyaslayabiliyorsun dedi ve suçu banaatmaya başladı bende hakaretlerini kaldıramadım telefonu sururatına kapatım o günden beri hiç konuşmadık

Hayatımı toparlayamıyorum

Merhaba ortak arkadaşlar arasında bir ilişki yaşadım başta kıyafetlerimden ödün verdim geçmiş ilişkim hakkında o da ödün verdi ben dürüst şekilde başlamıştım bu kişi beni yara bandı olarak kullandı. Her seferinde yalanlar vardı ortaya çıkınca bitirdi ben çok bağlanmıştım. İlişki içerisinde yakın arkadaşıma anlattığım ne varsa ya da bir yanlış anlaşılmada sürekli diğer tarafa anlatıp bakın ben haklıyım tavırlarına giriyordu. Ama ben arkadaşımın yine de yanında olmaya devam ettim ona iyi niyetimi göstersem de beni kötü gösterecek şeyler bulmaya uğraşıyordu bunların üzerine sünger çektik devam ettik haklı/haksız yönlerimiz vardı ikimizinde. Sonra eski sevgilim uzaktan şarkılarla özlediğine dair göndermeler yaptı. Ama asla bir değişim özür yoktu. Uzun süre dönmedim evdeydim psikolojik okumalar yapıyordum hep kimseyle görüşmüyordum hayatıma devam ediyordum kıyafetlerime dönmüştüm. Acaba ben mi yanlış yapıyorum diye arayınca hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Yakın arkadaşıma geçmişten ders aldığım için anlatmadım kapansın konuşulmasın istedim. Arkadaşım bunu öğrenince bana laf sokmaya başladı her şeyin altında bir şey aramaya başladı arkadaşlığımı sorguladım benim onu kıskandığımı ima etmeye başladı beni denemeye başladı ona ne anlattıysam zamanında hepsini anlatmış onlara benim ona içimi açtığım konuları saptırıp para ya da o dönem birisi vardı diye dönmediğimi ima etmiş. Eski sevglim p*s dille imalı şarkılar paylaştı. Kendimi açıklamıyorum çok yoruldum Yeniden kendime nasıl hayat kuracağım bilmiyorum insanlara güvenim kayboldu. O kişiyi tamamen bitirdim. Yönümü kaybettim