Psikoloji Kategorisi

Kendimi değersizleştirdiğim ilişki sonrası ne yapabilirim

Merhaba bir ilişki yaşadım dürüstçe hayatımı açtım kendimden giyim tarzımdan fedakarlık ederek başladım. Geçmiş ilişkim konusunda dürüst oldum. Onun da beni anladığını sandım ama planı başkaymış meğer beni yara bandı olarak kullanmış. Tüm bunlarla beraber her seferinde ilişki içerisinde de yaptığı hatalar için çabalayacağını söylüyordu arka planda yalanlar vardı. Ben tüm bunları kabul ederek her seferinde değersizleştirdim kendimi. Tabi karşımdaki de bana değer vermedi. herkesin içinde mutsuz duruma düştüm Ayrıldı benden çünkü fark etti ki insanlara çizdiği iyi insan imajı yok oluyordu herkesin içindeki tepkilerimden sonra tüm suç bendeymiş gibi davrandı kendi beklentileri karşılanmayınca yalanları ortayaçıkınca ayrıldı. Sonra Sevdiğine fedakarlık yapacağına dair bana göndermeler yaptı. Ona dönmedim. Güvenim tamamen yok olmuştu. Ben onlara baktıkça benim fedakarlık yapacağımı sandı. Kendi giyim tarzıma dönünce beni göndermelerle aşağılamaya suçlu hissettirmeye bitirdiğini söylemeye başladı. Onun gönderilerini açan bendim ama benim baktığım belli olmuyordu. Onu aradım o fedakar olacak olan kişi yoktu bana hiçbir şey olmamış gibi davrandı bilmeden bir şey mi yaptım sana dedi sustum ve zamanında da doğru olanı ben yapmıştım maalesef olamayız tekrar dedi. Sonra hiç gönderi paylaşmadı anladım ki kendini çevresine egosunu akladı ben arayınca. Ben kendime nasıl iyi gelebilirim bu insanlara inanmak istemiyorum artık

Çalışmak istiyorum işe başlayacağım ama insanlarla sohbet etmeye çekiniyorum

Bir ortama girdiğimde utanma duygusu oluyor karşı cins ve hemcinsimle konuşma zorlaşıyor bunun için psikiyatriste randevu aldım ve inşaat aşacağım tanımadığım kişiler olduğu için korku oluştu ve yani beynim beni savunma mekanizmasına alıyor ailemle yaşıyorum ve sürekli kavga ediyorlar odam yok benim ve düzenim de yok odaklanma problemi yaşıyorum her gün oluyor nasıl aşacağım çok sıkıldım selectra kullansam azalır mı ??

Bir şey yerken ölürmüyüm korkusu yemek zehirlenme korkusu diş çektime korkusu

Yemek yerken zehirlenirmiyim veya diş cektirirken korkuyorum heyecan ve stres endişe kaygı diş çektirme igne korkusu yardımlarınıza ihtiyacım var toplumda kimse ciddiye almıyor beni neler yapmam lazım nasıl davranmam lazım kişiligimi ve konuşma tarzımı mı değiştirmem Lazım bana neler yapmamı söyler misiniz Adım Ramazan evliyim ve dört çocuğum var Manisa’da yaşıyorum acil geri dönüş bekliyorum saygılar efendim . . . Manisa’dan sizlere

Hep gelişmek zorundaymış gibi hissediyor zihnim ve gelişmek için bir şey yapmayınca huzursuz oluyorum bu durumdan nasıl kurtulabilirim

Neredeyse 3 yıldır üniversite sınavına giriyorum ve bu sene son senem olduğunu bilmenin stresi var üzerimde ama ona rağmen kitap okumayarak geçirdiğim her boş anımda rahatsızlık hissediyorum mesela haftada bir gün kendime ayırırım hep ve o gün dinlenmeye çalışırım o gün kitap okumazsam veya kendimi geliştirecek bir şey yapmazsam huzursuzluk duyuyorum. Tamam diyorum kitap okuyayım, kitap okuyorum okumasına not da alıyorum ama sonunda hep ne yaptım şimdi boş boş okudum hiçbir şey hatırlamıyorum acaba salak mıyım paniğine kapılıyorum bu yüzden kitap okumayı erteliyorum ayrıca zaten yks gibi yoğun bir süreçte bilgi içeren kitaplar okumak zor oluyor kendime diyorum yazın planlı bir şekilde okurum kitaplarımı ama iç sesim kendime ihanet ettiğimi söylüyor. Bir de dehbden dolayı gelen anlık ilgi değişimlerinden dolayı başladığım kitabı bitiremeyince de rahatsız oluyorum. 2025 yılında yksye çok yoğun hazırlanmıştım hatta sınavdan bir hafta önce stresten geceleri kalbim tekleyerek uyanıyordum bu yüzden sınavdan sonra kendime iki hafta serbest süre tanıdım beynimi yoracak hiçbir şey yapmadım ama o süreçte de rahatsızlık hissediyordum kitap okumadığım veya kendimi geliştirmediğim her saniye kendime ihanet ediyormuşum gibi geliyordu. Hep gelişmek zorundaymış gibi hissediyor zihnim ve gelişmek için bir şey yapmayınca huzursuz oluyorum bu durumdan nasıl kurtulabilirim

Sevdiğim kız arkadaşıma karşı olan ailem

Merhabalar öncelikle kısa öz anlatmaya çalışacağım. Nişanlanmıştık 1 hafta sonra nişanlım ve annesi bize gelmişti ev bakacaktık bu zaman içerisinde günlerimiz iyi geçmedi 4 gün boyunca. Gitmeye karar verdiler ben ise otobüs terminaline bırakacaktım ısrarla annem gelmeyi istedi hayır gelmiyorsun deyince bağırmaya başladı hakaret küfür nişanlıma yüzüğü çıkar çık git evimden vb kelimeler kullandı evden kovdu annesiyle beraber. Nişanlımın annesi tam yüzüğü çıkarıyorken ben izin vermedim otobüs terminaline bırakıp yolculadıktan sonra eve geldim babam ve annem vardı bana ya ailen ya onlar diye bana şart koştular ben ise nişanlımı tercih etmistim Akşamda evden ayrılıp nişanlımın yanına gidip babasıyla konuştum ailem yok artık tek başına olarak düğün yapacam diyerek söyledim önce kabul etmedi ailen yoksa olmaz aileni al gel dedi biraz muhabet felan ettikten sonra kızına sordu istiyormusun diye oda beni istedi. Tek başıma kalmıştım ne ailem vardı ne akraba düğünü yaptık hiçbiri gelmedi. 3 sene sonra çocuğum oldu buna rağmen tık yok.

İçimdeki öfkeyi nasıl durdurabilirim

Eşimin ailesi sürekli yalan söyleyip benim üstüme atmaları beni sinirlendiriyor çok iki yüzlü insanlar var etrafımda ve sürekli olarak görüşmek zorundayım herkes biz onların gerçek yüzünü gördük diyorlar ama hep onlarla beraberler ve dışlandığımı hissediyorum sürekli olarak küçük olduğum için sen küçüksün alttan alman lazım Boşver falan diyorlar ama ben öyle yapmak istemiyorum herkes yaşattığını yaşamalı benim nazarımda ben kimsenin altında kalmam hiçbir lafın

Çok değersiz hissediyorum nasıl başa çıkabilirim?

17 yaşındayım. Kendime karşı çok sert ve kırıcı bir iç sesim var. Baş edemiyorum gerçekten çok değersiz hissediyorum. Sosyal sorunlar yaşıyorum bu yüzden okul hayatım boyunca hiç arkadaş edinemedim sırf şu sebeple bile iç sesim saatlerce bana işkence ediyor uyuyamıyorum. tamam belki haksız değildir ama çok yoruldum. Bana sürekli yalnızlığı hak ettiğimi, diğer insanların gözünde sadece yer kapladığımı, öğretmenler için bile sadece fazladan sınav kağıdı ve zaman israfı olduğumu söyleyip duruyor. Şanslı olduğum tek ortam ailem yani duygusal olarak da desteklendiğim tek ortam evim ama ben artık orada da değerli hissedemiyorum iç sesim bana maddi yük olduğumu söylüyor bu yüzden ki çok sınav kaygısı da yaşıyorum. Bana ait olmayan bir hedefim var yüksek bir puan yapıp iyi bir meslek edinip aileme olan borcumu ödemek gibi bir planım var ama ailemden hic böyle bir baskı almadım. ben neden böyle oluyor bilmiyorum. Psikoloğa gitmekten de korkuyorum hem iletişim kurmaktan korkuyorum hem de psikoloğu boşuna uğraştıracakmış gibi hissediyorum. Saçma olduğunu biliyorum ama bu düşünceleri susturamıyorum. Birinin beni sevebileceğine bile inanmıyorum ( romantik olarak değil). Sevilirsem birilerine zarar veriyormuş gibi hissediyorum. .. ve ben sevildiğimi hissetmek istediğimde iç sesim açgözlü olduğumu söylüyor. Ve kimseye karşı olumsuz düşünce oluşturamıyorum Bana kasıtlı zarar veren kişilere bile.

Duygularımı kontrol edemiyorum.

Merhaba, duygularımı çok yoğun yaşıyorum ve kontrol etmekte fazlasıyla zorlanıyorum. Çok küçük şeylerden mutlu da olabiliyorum, çok küçük şeylerden mutsuz da olabiliyorum. . Kendimle barışık değilim ama bir gün özgüvenli, kendini seven ve beğenen bir kadın olmak çok istiyorum. 2 Yıllık bir ciddi iliskim var, erkek arkadaşımdan bile zaman zaman çok duygusal ve çok negatif oldugumu belirtiyor. Tabii ki her şeye üzülebilme durumumu tek bir kişiye yani erkek arkadaşıma üstüne yük bindiriyor gibi de olmak istemiyorum ama içimdeki bir his sürekli ona en ufak şeyi anlatmak istiyor. İçimdeki bir his sevildiğinden ve anlaşıldığından sürekli emin olmak istiyor sürekli anlayış görmek istiyor. . Ben bunu düzeltmek istiyorum artık derdim kimseye yük olmasın kendimi taşıyabilen ve duygularımı yöneten bir insan olmak istiyorum, bu konu hakkında ne yapabilirim bilmiyorum. Cok durduk yere de olabiliyor yani her şey normal ve bir anda üzgün hissediyorum? Neden yani ben dahi bilmiyorum. Günlük hayatımı çok etkiliyor, çok yoruldum kimse benimle uğraşsın kimseye yük olayım istemiyorum. Bu yolda ne yapacagımı da bilmiyorum

miera

Kendi ışığımı kazanmaya bir yerden başlamalı ama nerden başlamalıyım?

Sosyal bir insandım güzel bir işim vardı evlendim çocuğum oldu eve kapandım çocuğumun bakimini üstlenmek için 1,5 yıldır bu şekilde yaşıyorum tek faaliyetim ailemin yanına gitmek (eşim ile) veya çocuğumu parka götürmek. . kendimi ışığımı kaybetmiş gibi hissediyorum hep bir yetersizlik hissi kendime çocuğuma evime eşime karşı,geceleri uyuyamıyorum fazla düşünmekten, neyi farklı yapsam her şey daha güzel olur diye sürekli sorguluyorum kendimi, fazla empat bir insanım. eşim zaten tam tersi zit kutuplar böyle çekildik birbirimize. Adeta zihnim sürekli geviş getiriyor gibi, binlerce şey denedim evde kendi kendime terapi gibi kendimi anlamak için mindfulness gibi. .bir kaç yıl önce başladım araştırmaya acaba bende mi sorun var ailemde kalitsal şizofreni tehişi bir yakınım var fazla araştırdım araştırdıkça zihnim iyice dağınıklaştı. . ve farkındayım konudan konuya geçiyorum sürekli bir de daha önce bu sebeple bana psikolojik ilaç yazmıştı. . aslında bunu bilinçli değil ama bir nevi de bilinçli yapıyorum sanki vaktim yetmeyecekmiş de beni anlayamayacakmışsınız gibi her şeyi söylemek istiyorum. .

Depresyona meyilli miyim?

Merhaba iyi akşamlar , aklıma son zamanlar hep kötü şeyler geliyor, sürekli anneme, eşime, çocuklarıma bir şey olacağını düşünüyorum. Son zamanlarda haberlerde görüyorum çok fazla ölüm haberleri, hastalık durumu beynimi çok yoruyor. Neden böyle düşünüyorum bilmiyorum . Bu durum beynimi çok yoruyor. işlerime de yansıyor. Son zamanlar iş yerimde de hoşlanmadığım şeyler oluyor. önceki hevesli ise gitme durumu yok artik. Ne yapayım şimdi