Psikoloji Kategorisi

aklımdaki sesin konuşması ve hayal ettirmesi

merhabalar bir sorum olucak ben bundan bir kaç ay önce yaz tatili sıralarında bir olumsuz bir şey yaşadım ve pek etkisinden çıkamadım ve bu döngüye girdi bir ses sürekli olucak veya hayal ettirmesi gibi durumlar oluyor ve fiziksel olarak etkilemeye başladı saat takıyorum içimden bir ses saati takarsan o olucak şu zamanda olucak gibi düşünce ve sesler geliyor nasıl kurtulurum ??

Her şeyi erteliyorum

Herşeyi erteliyorum yapacağım günü hayal edip mutlu oluyorum ama asla yapmıyorum o hayal bana yetiyor galiba yapmak istiyorum aklım zihnim izin vermiyor sürekli yapmam gereken konu hakkında düşünüp duruyorum mesela ders çalışamam lazım seneler sonra hırs yaptım üniversiteyi kazandım okuyorum ama nasıl okuyorum ders çalışmak çok zor geliyor okuduğumu anlamıyorum şu gün şunu yapıcam diyorum o iş mümkün değil o gün yapılmıyor bu huyumdan nefret ediyorum

Kaygılarım ve korularımı nasıl yönetebilirim

Merhaba, Üniversiteden mezun oldum 1,5 yıl önce sonra iş bulma sıkıntısı yaşadım özel sektörede iş buldum fakat beni istemediklerini söylediler daha sonra firma ismi vermiyim satış danımanı olarak 1 yıl iş yaptım para ihtiyacımdan dolayı fakat orası mobing uyguladı bize daha sonra 2 hafta önce işten çıktım kpss hazırlanıyorum ama odaklanamıyorum kendimi toparlıyamıyorum kendimi iyi hissetmiyorum nasıl düzelir peki bilmiyorum

Sanal kumar bağımlılığından nasıl kurtulacağım

Nişanlım sanal kumar bağımlısı her seferinde söz verip tekrar oynuyor oda bırakmak istiyor psikolojisi hiç iyi değil birbizimizi çok seviyoruz ve çok güzel bir ilişkimiz var ama bu hastalık bize zarar veriyor oda bunun hastalık olduğunu kabul ediyor ona bırakması için destek olmak istiyorum yanında olmak istiyorum nasıl bir yol izleyebiliriz lütfen bize yardımcı olun bir uzman görüşüne ihtiyacımız var

Duygusal kitlenmeyi aşma yolları?

Ben 24 yaşındayım. İlk kez bu duyguyla da sanırım 15 16 yaşlarımda karşılaştım. Duygularım içimden alınmış gibiydi. Bir şey hissetmiyordum. Bu çok uzun da devam etti ama bazen kırılmalar oluyordu. Bazen hissetmeye çok yakın oluyordum. Mesela örnek vermek istiyorum, biri seni özledim diyor. Ben de özlem duygusu yok. Onunla vakit geçirmek güzel evet hoşuma gidiyor ama eksiklik halinde duygum yok, ben de özledim demelerim hep mantıksal oldu şu ana kadar. Buna benzer çok duygu yaşadım, hiçbirini hissetmedim ama bildim. O duygu bu aslında şu an bunu hissediyorum diye kodladım. Şu an taşındım. Yeni evimdeyim. Ailemden ayrıldım. Ve ilk kez hayatım için büyük bir karar aldım ve açıldım. Ama ailem bilmiyor. Bunların hepsi üst üste gelince iyice kitlendim. Evet hep hissetmiyordum ama bazen ağlayabiliyordum. Şu an dümdüz bir ifade ve hissizlikle geziyorum evin içinde. Hiçbir duygu kırıntısı yok içimde, bir anda hepsi çekilip alındı gibi. Bir anda yok oldu gibi. Eskiden de hissetmiyordum evet ama ilk kez bu kadar duygusuz hissediyorum. İlk kez bu kadar insanlıktan uzak hissediyorum. .. Bir sebebi, bir çözümü, bir nedeni var mı bilmiyorum. Ne yapmam gerekiyor?

Tükenmiş hissediyorum

Merhaba son birkaç senedir hayatımda çok sarsıcı olaylar yaşadım. İnsanlara iyi niyetle fedakarlıkla anlayışla yaklaştıkça beni hep sömürmeye kalktılar. Hakkımı aradığımda ise ben kötü oldum. Aile içinde bile kardeşime ayrılacalıklı davranılır ama her şey benim görevim gibi küçüklüğümden beri annemle babam arasında hep kurtarıcı oldum. İlişkilerimde bile bu görevi üstlendim fark etmeden. Onlara iyi gelirsem beni severler sandım. Ailem dahil hepsinin sorunlarını sünger gibi çektim üzerime. Annem hep sorunlarını kayıplarını eve yansıttı. Babam çalışmadı kendisi çalışmak zorunda kaldı senelerce söylendi. Mutsuzluğuna beni de ortak etti. sorunlarını kendi çözen yük olmamak için bile kendinden kısan biriydim. Benimle iletişimi o kadar kötü ki hep azarlayarak eleştirerek böyleydi. Çalıştığı için bunu hep başıma kalktı. Sanki bu duruma onu ben mahkum etmişim gibi acısını benden çıkarırdı. Kardeşime gelince ona hep naif iyimser arkasını toplayan moddaydı. Şimdi hayattan o kadar yoruldum ki hiçbir şeye emek vermek heves etmek bile istemiyorum. Tek başımayım bu hayatta bu kadar yükle ihanetlerle tek başıma kaldım. Herkesi iyileştirdim ben hasta oldum. Her gün ağlıyorum. İçimdekileri yazmaya çalışıyorum çünkü anlatacağım kimsem kalmadı. Hayat bana zorla bencil olmayı öğretti. O kadar üzülüyorum ki oysa eski halim neşe saçardı iyimser bakardı yeni insanlar tanımak için heyecanlanırdı gözümdeki ışık söndü. Beni bu hale getirenler mutlular ama.

Nefes alamıyorum artık tükendim

Nefes alamıyorum artık tükeniyorum. 9. 5 ay önce bebeğim oldu erken doğum 1870 gr doğdu 20 gün küvezde yattı. Yanımda ne annem vardı nede eşimin ailesi yapayalnız bıraktılar ama bilerek isteyerek gelmediler işlerine gelmedim. Çocuğum eve geldi 9. 5 aydır yapayanlız baktım ilk çocuğumdu hiçbir şey bilmiyordum. Aslında yardıma çok acizdim. Bez bağlamasını bile hemşireden öğrendim. Anneme çok kırgınım. Bu süreçte çocuk ev işleri kocamın dertleri hep omzuma bindi yük gibi. Yapamadım. Ama yapmaya çalıştım. Sabah bir şekilde kalktım ayağa ama son 1 aydır aşırı öfke sorunum var durduk yere eşime laf söyleyip kavga çıkartıyorum. Her şeye sinirleniyorum. Dayanamıyorum. Hiç dinlenemiyorum. Kendim için hiçbir şey yapamıyorum. Nefes alamıyorum. Aşırı yorgunum fiziksel ruhsal olarak kendimi çıkmazda hissediyorum bir kapana kısılmış gibiyim. Artık insanları sevmemeye başladım. Dışarı çıkmak bile istemiyorum artık bir ortamdan oturunca başım ağrıyor sinir geliyor eve gidince yapacak olduğum işleri düşünüyorum. Gece bile sürekli ev işleri yapıyorum

Herşey çookk kötü ilerliyo sanki kimsenin umurunda değilim

bilmiyorum yorgun hissediyorum her şeyden çözeceğim diyorum ama çözülmüyor bilmiyorum çok şey var mesela ben bir yerden bir yere taşındım ülkeden ülkeye ama çok zor geçiyor buranın kültürü o kadar benlik değil ki çok yorucu dayanamıyorum ama arkadaşımı da bırakmak istemiyorum inanılmaz yoruldum ben hiç ders Çalışmazken buraya geldim ve her zaman ders çalışıyorum anlamadığım halde inanılmaz yorgunum düşünüyorum olmuyor bilmiyorum belki de en iyisi bu düzgün bir ilişkiye bile hiçbir zaman giremedim hep aksilikler hep yanlış insanı buldum yanlış insanı sevdim

Kendimi hiç bir yere ait hissedemiyorum

Kendimi hiçbir yere ait hissedemiyorum. Ne arkadaş ortamıma, ne de aile ortamına ne de başka bir yere. Sanki hep biseyler eksik gibi. Arkadaşlarım, ailem hatta kendim bile bana yabancı gibi. Çok sorguluyorum ama anlam veremiyorum. Mutlu olduğum anlar var ama oraya ait hissedemiyorum. Olması gereken şeyler olmuyormuş gibi hissediyorum. Bir türlü anlam veremiyorum. İnsan kendine yabancı hisseder mi? Onu da bilmiyorum. Kendimi sıkışmış bir haldeyken buluyorum çoğunlukla.

Kendimi nasıl sakinleştirebilirim

Kendimi kimseye karşı ifade edemiyorum herkesin problemlerine çözüm buluyorum kendi sorunlarımı daha çok berbat ediyorum bana yapılmasını istediğim şeyleri söyleyemiyorum karşı tarafın düşünmesini istiyorum düşünmeyince çok üzülüp öfkeleniyorum üzüldüğümü anlamayan insanlara karşı aniden çok sinirli davranabiliyorum sonra pişman olup herkesi kendimden uzaklaştırıyorum neden uzaklaştılar çokmu kötüyüm ben ne yaptım onlara diye kendimi suçlayıp herkesten uzaklaşıyorum tek kalıp karanlık odada sürekli kendimi sorgulamaya başlıyorum