Psikoloji Kategorisi

Hayatı yaşamaya korkmak

Uzun süredir kendimi kaybetmiş durumdayım yaşadığım ağır olaylar ruhuma o kadar ağır geldi ki içimden yaşama hevesimi almış gibiler. Önce aldatıldım sonra sınavda başarılı olamadım işe girdim mide bulantılarım yüzünden çıktım kaygılarım hat safhada çünkü. Sonra ilişki yaptım eski ilişkisini unutamamıştı o ilişkide kıyafetlerimden ödün verdim çok sosyal biriydi o kendinde hiçbir şeyi değişmedi ama benden hep bir alttan alma bekledi yalanlar söyledi gizledi sakladı bunlara tepki verdim diye ayrıldı benden. Stresli durumlarda hayat bitmiş gibi davranıyorum içime kapanıyorum. Biliyorum ki sonra bunlar bana kaygı mide bulantısı öğürme anksiyete depresyon olarak dönüyor. Şu an tam hepsinin ortasındayım. O ilişkiye dönersem kendime saygımı yitiririm biliyorum her şeyi kabul ederek dönmüş olacağım fedakarlık yaparsam o kendini asla değiştirmeyecek hep bir mantıklı açıklaması olacak ama günün sonunda mutsuz olan yine ben olacağım. Gün boyu kafamda böyle yapsam nasıl olur belki ben mi fedakarlık yapsam o sosyal ortamından ayrılsa nasıl olur hep bunları düşünüyorum. Bir yandan da yapılan hataları affedemiyorum güvenim yerle bir oldu. Zaten geri dönen de yok sadece pişmanmış onu biliyorum. O mutlaka benden sonra karşısına ona uygun biri çıksa kesin gider şu ana kadar çıkmadığı için hep bana bakıyor izliyor uzaktan. Bunu şu yüzden düşünüyorum çünkü ayrılırken beklentilerim karşılanmıyor kalbimle mantığım arasında kaldım demişti. Şu an kalbini dinlese de bir araya gelsek de mantığı konuşacak o da fedakarlık yapmak istemeyecek. Ben de karşılığını alamadığım fedakarlık ve sonsuz hataların olduğu bir ilişkiye girmek istemiyorum. Çok yorgunum seçim yapmak çok zor ama kendimi seçmek de ne kadar doğru bilmiyorum

Stresim azalmıyor ilişkimde sürekli aynı sorunlar oluyor

Sürekli stres oluyorum erkek arkadaşım mesaja geç bakımca bile kalbime sancılar giriyor garip düşüncelere giriyorum git gide ilgisi azalıyor sanki beni sevmiyormuş gibi hissediyorum eskisi kadar umursanmıyorum kendimi çok yalnız hissediyorum kimse beni dinlemiyor anlamıyor ama en çok eskisi gibi olmaması davranmaması beni üzüyor bi şey olunca hemen kötü oluyorum panik atağım tutuyor nefesim daralıyor onu çok seviyorum napıcam bilmiyorum önceden beni çok bekledi aşırı ilglendi cok umursuyorsu bi anda azalınca bide önceden hiç kavga etmiyorduk 7 aya giricez aşırı kötü olduk beni çok etkiliyor

30 yaş aydınlanması

Merhaba son 3 4 senedir hayatımda çeşitli sınavlar yaşadım. Biri bitti derken diğeri geldi hep üst üste aslında ben liseden beri böyleydim sürekli depresif üzgün hatta öğretmenim bile annen ölmüş gibi oturuyorsun derdi. Aslında aile içinde çok dramatik kayıplar yaşamıştık. Annem ölmedi ama evde yoktu varlığı vardı üst üste kayıplar yaşadı ailesinde o yüzden hep matem eviydi evimiz. Anneannem ve dayım şizofreni hastasıydı. Dayım intihar etmişti. Ailede hep zorluklar yaşanmıştı. Yüksek sesle kahkaha atmak gülmek eğlenmek sanki bizim eve yasaktı. Öyleydi çünkü anlayabiliyordum üst üste kayıplar yaşanında kimsenin yaşama sevinci kalmamıştı. Annem kendini temizliğe verdi. Zor dönemlerden geçtik. Ben aldatıldım. Daha sonra bir ilişkiye başladım o kişide eski ilişkisini unutamamış meğerse konuştuk uzun uzun yaptıklarını unutmaya hazırdım çabalayacağım dedim ona inandım güvendim. Onu iyileştirmeye çalışırken ben kendimi kaybetmişim meğerse. O ilişkide öyle fedakarlıklar yaptım ki herkes bana kendini hiç düşünmüyor musun dedi. Kendini düşünmek mi ben bunu hiç düşünmemiştim ki emekle sevgiyle yol alırız aynısını o da yapar sanmıştım. Meğer hayat böyle bir yer değilmiş. Yaşattıklarına tepki gösterince beni suçladı ayrıldı. Hatalarımı anladım diyor ama bana sorarsanız o sadece kendinden utandı kendiyle yüzleşti çünkü ama bana yaşattığı için değil kendi hikayesinde herkese bu yüzünü gösterdiği için. Çünkü eğer hatasını anlasaydı o an çabalardı düzeltirdi. Hatayı anlayıp kenara çekildi. Benim dönmemi bekliyor. Ama paptırcemin bir şarkısı var ya kaybettim yirmilerimde diye işte tam olarak ben bunu yaşadım. Depresyona girdim kaygı bozukluğum vardı sürekli mide bulantısı panik yaşıyorum stresli durumlarda. Bu ilişkide aradım kaybettiğim her şeyi. Sevginin iyileştiriciliğine o kadar inandım ki. Zaten son 2 senedir inanarak çabaladığım tek şey bu ilişki oldu. Bu ilişkiden sonra dostum dediğim insan da bambaşka sebeple bana sırtını döndü. Hayatın içinde güzellik arıyorum her gün şükrediyorum ama çabalamak denen şey sanırım bir yanılgı ne zaman inanarak bir şey için çabalasam bu sınav aşk aile arkadaş bir hayal kırıklığı oluyor. Sonunda kendi aileme benzemekten korkuyorum. Mutsuz ev mutsuz aile mutsuz insan olmaktan korkuyorum . Korktuğuma da dönüşüyorum sanırım. 30 lar yirmilerden daha iyi nasıl olur bilmiyorum tek bildiğim insanın kendinden başka sığınacak kimsesi yokmuş biraz iç dökme gibi oldu ama cevabınız için şimdiden teşekkür ederim

Çok yalnız ve kaybolmuş hissediyorum

Merhaba yakın zamanda bi ilişkim vardı erkek arkadaşım ama bitirmek zorunda kaldım çünkü bana ayıp olacaktı ayrılmasaydım affediyorum içimde onsuz da yaşayabileceğimi kendime kanıtlamaya çalışıyorum sonra birden bire yine karşıma çıkıyor ya onunla ilgili bir şey ya da kendisi ve benim içime yine umut doğuyor ama olmayacagini da biliyorum bi yandan onun dışında mükemmeliyetçi bir anneyle narsist bir babayla büyüdüğüm için hayata 3-0 geriden geliyorum kendimce iyileşmeye birseyleri farkettmeye kendimi keşfetmeye çalışıyorum ama o kadar zor bir şey ki bu durum çok zor ve çok bunaldım yalancı ilişkilerden samimiyetsiz insanlardan kişisel gelişimini tamamlayamamis yetişkinlerden biraz fazla bi farkındalık yarattım kendimde bilmiyorum yakın Bi arkadaşım yok mesella gün içerisinde ne yaparsam kiminle olursam olayım günün sonunda yalnız olduğumu iliklerime kadar hissediyorum ve güvenmek istiyorum birine güvenebilmek bu kadar zor olmamalı ya da ne bileyim anlaşılmak anlamak sevilmek bu kadar zor olmamalı ben neden kendimden kaçıyorum bi yandan da kendime sığınıyorum bilmiyorum duygularımı bastirmamaya çalışıyorum ama çok zorlanıyorum bi kedim var sadece onda ait hissediyorum

Çocukken yaşadığım travmalar bugünü etkiler mi?

Merhaba sayın psikolog. Bazen yaşadığım yoğun duyguların nedenini anlayamıyorum. Ufak bir tartışmada fazla kırılıyor, eleştirildiğimde panik oluyorum. Geçmişime döndüğümde, çocukken yaşadığım bazı olayların hala içimde iz bıraktığını fark ediyorum. O zamanlar konuşamadığım, bastırdığım duygular şimdi sessizce hayatımı yönlendiriyor olabilir mi? Çocukluk travmalarım bugünkü kararlarımı, ilişkilerimi, hatta özgüvenimi etkiliyor mu? Bu duygularla yüzleşmek bana nasıl bir özgürlük kazandırır? Geçmişten özgürleşmenin yolları nelerdir?

havs

Özgüvenimi nasıl geliştirebilirim?

Bir ortama girdiğimde ilk düşündüğüm şey “acaba yanlış bir şey mi söylüyorum?” oluyor. İnsanların gözlerine bakmakta zorlanıyorum, sesimi çıkarmaktan çekiniyorum. İçimden hep daha fazlasını yapabileceğime inanıyorum ama sanki içimde beni sürekli aşağı çeken bir ses var. Başkalarının onayına bağımlı yaşamak beni yoruyor. Kendime güvenmeyi öğrenmek istiyorum ama nereden başlamalıyım? Özgüven eksikliğinin kökeni ne olabilir? Daha sağlam ve kendinden emin biri olmak için hangi adımları atmalıyım?

Sevgilim narsist olabilir mi? Hangi belirtiler var?

İlişkimizde sürekli onun ihtiyaçları ön planda. Kendimi çoğu zaman suçlu hissediyorum, ne dersem diyeyim olaylar hep onun etrafında dönüyor. Duygularımı ifade ettiğimde ya küçümseniyorum ya da beni fazla hassas olmakla suçluyor. Beni sevdiğini söylüyor ama çoğu zaman kendimi yalnız ve değersiz hissediyorum. Sevdiğim bir insana karşı böyle hissetmek beni çok yıpratıyor. Sevgilim narsist olabilir mi? Narsistik davranışların belirtileri neler? Bu ilişki sağlıklı mı ve kendimi nasıl koruyabilirim?

Tükenmişlik sendromu yaşadığımı nasıl anlarım?

Her sabah alarm çaldığında içimde bir ağırlık hissediyorum. Ne yaparsam yapayım dinlenemiyorum. Sevdiğim şeyler bile artık keyif vermiyor. Yaptığım hiçbir şey yeterli gelmiyor, sürekli yorgun ve motivasyonsuz hissediyorum. Bazen sadece boş boş duvara bakarken buluyorum kendimi. İnsanlarla konuşmak, işlerimi halletmek, hayatta kalmak bile bir çaba gibi geliyor. Bu yorgunluk sıradan mı, yoksa tükenmişlik sendromu yaşıyor olabilir miyim? Tükenmişliğin belirtileri nelerdir ve bu döngüden nasıl kurtulabilirim?

tukenmis

Surat asıklığını nasıl yok sayarım?

Aile apartmanındayım sürekli bişeylerin sorumluluğu yükleniyor kayınvalidem hep kayınvalidesiyle yaşamak zorunda kalmış nişanlıyken bana kızım evinde ye iç ben yapamadım sen yap dedi evlendik ilk gün dediler ki beraber yiyelim 3 kişiyiz zaten bende iyi niyetli olduklarını sanarak arada gitmek olarak görüp kabul ettim sürekli onlarlayız şimdide o evi de benim sanıp herkese hizmet etmediğimde kayınvalidem surat asıyor sürekli ben surat çekiyorum

İnsanları takmamak

Merhabalar. İnsanların her dediğini sebepsiz yere o kadar kafama takıyorum ki beni çok etkiliyor. İnsanların geçmişte bana yaptığı şeyleri düşünüyorum kaba kaba konuşmalar, dışlamalar, dalga geçmeler. Dörtlü bir arkadaş grubumuz vardı ve gruptaki biri beni düşük yerde dışladı. Hiçbir şey yapmadığım halde. Yanlarında gidiyordum kız geldiğim an " offfff " diyip kaçıyordu ve diğerleri de gülüyordu. Ya da gruptan biri benle konuştuğu zaman konuşması şunla diyordu . Şimdi düşündüğüm zaman neden o zaman ona sınır koymadım neden o kıza haddini bildirmedim diye kendime kızıyorum. Kız benden daha sonra özür diledi ama hiçbir işe yaramaz. Bu onun kötü biri olduğunu değiştirmez. Durduk yerde kötü davranmasını da. Ya da başka birinin bana" çok safsın "demesi. Ya da küçükken ebeveynlerimin bir şeyi yanlış yaptığımda beceremediğimde benimle dalga geçmesi aptalmışım gibi hissettirmesi. Hoşlandığım çocuk önce seviyormuş gibi yaptı ama bana çok kötü şeyler söyledi neredeyse hakaret derecesinde hatta belki de hakaret. Özür bile dilemedi Neden onlara hiçbir şey söylemedim niye hiçbir şey yapmadım ? Onlar bu kadar berbat davranırken aklım neredeydi, niye onlara tepki vermedim de kötü davranmalarına göz yumdum. Bunları düşünüyorum bazen bir olay çağrıştırıyor aklıma geliyor ve engel olamıyorum . İnsanların düşüncesiz ve sonunun ne olacağını düşünmeden ya da bile bile yaptığı davranışlar yüzünden kendimi gerçekten onların dediği gibi hissediyorum. Onlar bana nasıl hissettirdiyse öyle hissediyorum. Değersiz, saçma sapan tavırları olan,hiçbir şeyi başaramayan biri gibi hissediyorum. Belki de insanlar doğru söylüyordur. Sonuçta dışarı gözüyle bakıyorlar.