Psikoloji Kategorisi

Neden insanları kaybetmekten çok korkuyorum

Kimseyi kaybetmemek için sürekli kendimden ödün veriyorum ve bu karşıma bi problem olarak donuyor maddi manevi her şekilde ve bunlara rağmen yetemiyormusum gibi ne geliyor karşılık beklemiyorum ama ben o duruma düşsem kimsenin gelip elimden tutmayacagında da eminim ne olursa olsun o içimdeki yetersizlik hissi ne yaparsam yapayım geçmiyor sürekli bunaltıyor içimi ve en kötüsü de insanları kaybetmekten aşırı korkuyorum ama kaybetsemde bi müddet sonra olmasada olurmus diyorum

Sevilmemekten korkuyorum

sevgilim var çok seviyorum onun beni sevdiğini de biliyorum. her an beni bırakacak diye korkuyorum kendimi sevilmez ve beğenilmez hissediyorum. bu duygular beni yemek yemeye itiyor ve çok fazla yemek yiyorum. çok kaygılıyım. bazen kimseyle konuşmak istemiyorum. her şeyde kendimi suçluyorum ve kendimi sevemiyorum kendimi tanımak istiyorum ben olmak istiyorum. halsiz ve yorgunum sürekli bunu aşmak istiyorum. kendimi sevmek istiyorum

Ani değişimler neden olur

Her gün ani değişimler yaşamak normal değil ve insanı belirsizlik yorar ben neyim olduğunu bilmiyorum borderline benziyor sürekli oluyor bide ve gerçekten hayatımı yaşayamıyorum bunun yüzünden ilaç kullandım etkisi vardı işe yaramıyordu ailem de psikoloğa götürmüyor ve bende gitmeyi bilmiyorum reşitim ama tek başıma gidemem yanımda birinin olması gerek zaten ani değişimlerde aile desteği çok önemli onlardan da destek gelmeyince kötü oluyor

Bazı insanları görünce tedirgin olmamak için ne yapmam gerekir?

Benim arkadaş grubum vardı ve biz olaylı bir şekilde arkadaşlığımızı bitirdik. Şöyle ki ben bunlardan birini her gördüğümde karnıma bir anda bir ağrı giriyor tedirgin oluyorum. Aynı sınıftayız bazı derslerimiz ortak ve onlar ile her denk geldiğimde acaba benim hakkımda ne düşünüyorlar şimdi benim arkamdan konuşacaklar diye kendi kendime iç sesimle konuşuyorum. Ona benzer bir görünce de yerimi değiştiriyorum. Hemen kendime çeki düzen veriyorum, daha güzel, daha konuşkan hale geliyorum. Sadece bu kişi de değil aramın bozul olduğu herkes ve onların arkadaşları ile de çünkü bakışları beni tedirgin ediyor ben bakmıyorum onlara ama onların gözlerini hep üstümde görüyorum ve bu beni rahatsız hissettiriyor. Kendime odaklanıyım diyorum olmuyor . Sınıfta arkadaşım yok başka bölümlerden var o sebeple sınıfta daha çok hissediyorum. Onun beni yalnız görmesi beni hiç mutlu yapmıyor.

Hayata yeniden başlıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum

Merhaba ben 30 yaşındayım. 2 sene önce hayatımda en yakınım dediğim çoğu insan hayatımdan çıktı. Düşündüm ve bu iki insanın ortak noktası terapiye gidip kendi sınırlarını çizip asla karşıdakini düşünmemeleriydi. Hatta bunları terapide nasıl bir bakış açısıyla dinleyip içselleştirdilerse adeta böyle intikam alır gibi kendilerini önemsemeye başladılar. Onların çözemedikleri problem başkalarıylaydı ama beni o kadar travmatize ettiler ki beni. Biri eski sevgilimi o da eski ilişkisinde sınır koymayı öğrenmiş çünkü karşıdaki bunu güzel bir şekilde yapmış kırmadan incitmeden durumu açıklayıp ayrılmış ama kendisi beni süründürdü resmen sınır koyma adı altında kendi istedikleri olmayınca sen şöyle birisin diye etiketleme yapıyordu sonunda bana öyle şeyler yaşatıp ayrıldı ki ne hesap sorabiliyorsunuz çünkü siz güvendiniz her yaptığı şeyden sonra konuşup beni bu sefer anlamıştır dediniz. Diğeri en yakın arkadaşımdı o da yakın arkadaşında haksızlık yaşadı sanki ona bu yaşatılmamış gibi aynısı bana yaşattı. Her insan bir önceki ilişkisi üzerinden bir bakış açısıyla değerlendiriyor dünyayı ama aynı yerden can yakmayayım demiyor. Aksine intikam alır gibi bunu benden çıkardı ikisi de. Şu an ben hayata sıfırdan başlıyorum ne çevrem var ne işim ve hayatın içinde diken üzerinde gibiyim sağlıklı ilişki nedir bir ortamda samimi şekilde nasıl olunur unuttum. Herkes bir yerden yaraladı beni. Ben bunları nasıl atlatacağım bilmiyorum.

pmcke8rr8w9uzubrh3jap-hesabini-sildi

Eşim ile ailem arasında kalıyorum. Ne yapmalıyım?

Kız kardeşim ile eşim arasında bir sürtüşme oldu sonra barıştılar ancak eşim onun düğününe gitmek istemiyor ne yapa bilirim bu konuda benimle tartışıyor ben ise sadece onun için değil bulunmam gereken bir yer olduğu için gitmek istiyorum sürekli kendimi baskı altında kalmış gibi hissediyorum bu konuda acil yardım eder misiniz teşekkürler kendimi mutsuz hissediyorum ve kaygılı düşünceli bunalımda halsiz bitkin

Panik atak geçiriyorum

Kendi kendimi hasta ediyorum ve sürekli daralıyorum mutlu olamıyorum ne yapmam lazım ilaç kullanıyorum beynimi susturamıyorum aslında iyiyim ama buna inandıramıyorum kendimi acaba hasta olacak mıyım diyorum ve çok yoruluyorum bu huyumdan beynimi susturmak için ne yapabilirim yardımcı olabilir misiniz lütfen insan içine çıkmak istemiyorum kalabalıktan kaçıyorum kapalı alanı giremiyorum sanki rahatsız olacak gibi hissediyorum ve beni yoruyor ne yapacağımı bilmiyorum

Stresimi nasıl azaltabilirim

İçimde artık birikmiş bir öfke var eşimin beni anlamaması ailesinin laf sokmalarını anlamaması gibi durumları öfkesi hep imde bu sefer de olmadık olaya başka aşırı tepkiler göstermeye başladım yani bir başkasına gösteremediğim öfke hayatımdaki başka bir insana ya da olayda patlamama sebep oluyor buna engel de olamıyorum sinir stres öfke beni çok yıpratıyor önüne nasıl geçicem mutlu olamıyorum resmen artık

Size yaşadığım yükü anlatsam hafifletir misiniz

benim bir tane erkek arkadaşım var annem başkasıyla ilişkiye girdiği için erkek arkadaşımın annesi bunu bildiği için beni istemiyor ben erkek arkadaşımı yani sevgilimi çok seviyorum erkek arkadaşımda annesine zaten benimle olan ilişkisini bitirmeyeceğini söyledi ailesinin beni istememesi beni çok kötü etkiliyor kafam çok dolu ne yaptığımı hiçbir şekilde anlamıyorum boş duvara saatlerce bakıp duruyorum çok zor durumdayım bana yardımcı olurmusunuz psikolojim çok kötü durumda

Bağımsız nasıl davranılır?

Annemin onayını almadan veya annemin düşünce tarzına göre hareket ediyorum 23 yaşında yetişkin bir bireyim fakat ona göre davranmayı bırakınca tedirgin hissediyorum. Sanki en doğru şeyleri o biliyormuş gibi. Yanlış yapmaktan çok korkuyorum. Annemi ve düşüncelerini çok önemsiyorum. Bu şekilde de kendimi yetersiz güçsüz ve başarısız hissediyorum. Sanki ben hiçbir şeyin doğrusunu yapamazmışımda yanılır yanlışa düşenmişim gibi hissediyorum çoğu zaman. Varsa yoksa annem ve pnun düşünceleri.