Psikoloji Kategorisi

Kendimi kıyaslamaktan nasıl vazgeçerim?

Merhaba Ben 27 yaşındayım ve çalışmıyorum. Bir sürü olumsuzluklar beni buluyor ya servis olmuyor ya alım yok işlerde. E sevgilim de yok. Bari birinden biri olsaydı diyorum. Bı arkadaşım var hem arabası var hem güzel bı işi ve sevgilisi. Bütün güzellikler onu bulmuş. Ama bende bı tanesi bile yok. Bu düşünceler aklıma geldikçe çok stres yapıyorum anın tadını kaçırıyorum. Bı umutsuzluk oluyo an yaşama sevincim bitiyor adetaa. Ne yapmam lazım. Kendimi kiyaslamiyorum öyle ama ister istemez bu düşünceler geliyo aklıma

Kendime nasıl daha iyi davranırım?

sinirden ağlamak istemiyorum ama elimden gelen şey de bu oluyor sert konuşup kırıcı olmamaya çalışıyorum ama kriz geliyor ve uzaklaşıyorum daha iyi hissedebilmek için yapıyorum ama biraz daha sakin relax olmayı öğrenip alışmam lazım çünkü fazla takıp sinirlenebiliyorum herhangi birşeyi ve bu hiç iyi gelmiyor kafamdaki sesler susmuyor hiç akışına bırakamıyorum kontrol isteğim var ve bu düzelsin istiyorum gerçekten yani

Kendimi neden sürekli kontrol ediyorum?

Kendimi sürekli kontrol etme ihtiyacı duyuyorum bu alışkanlığı nasıl yönetebilirim. Aşırı düşünüyorum detaylara çok takılıyorum ve bu beni çok yoruyor. Kendime sürekli bakıyorum vücuduma sağlığıma normal bisey olsa bile detayara bakıp kaygılanıyorum. Bunu sürekli yapıyorum. Ailemde takıntılık öyküsü var annem evin temizliğine takıntılı çok fazla hemde. Bende kendime takıyorum annemden geçmiş olabilir mi. Ellerimi sürekli yıkıyorum. Sürekli aynaya bakmak istiyorum neden yapıyorum bunu. Nasıl düzelticem yardımcı olur musunuz

Bulantımı beynimden nasıl silebilirim?

Bulantımı beynimden nasıl silebilirim ve rahatlaya bilirim . Rahat hissedebilirim. Mesela hiç bir şey yokmuş gibi rahat huzurlu. Beynimden silemiyorum ağlamak istiyorum rahatsız hissediyorum midemin bulantısına iştahsızlığıma sinirim bozuluyor ne yapabilirim bana lütfen bir şey söyler misin ilaca ihtiyacım var mı veya psikoloğa kendi kendimi iyileştirebilir miyim sence yardımcı olur musun bana lütfen rica ediyorum 😽❤️ sağol

Her şeye karşı kararsızlığımı nasıl değiştirebilirim?

Kendime iyi davranmam için sevdiklerimle bir yerde olmam gerkir istedigimi ala bilirsemde kendimi mutlu ede bilirim ama bilmiyorum ben kendimi ifade edemiyorum genellikle çoğu zamn çünki yazmakta zorlaniyorum hiss ettiklerimi keske ifade ede bilsem ama maalesef olmuyor ne yapsamda bunu nasil atlata bilirim cok degisken ruhlu kararsiz biriyimdir bu huyumdan mefret ederim genellikle çünki beni cok zorluyor bu olay yani boyle

Hislerimin köreldiğini hissediyorum derin hissedemiyorum

Eskiden hayat daha kolay değil miydi… kendi bakış açımdan bakınca öyle başkalarını bilemem ama sanırım insan yaş aldıkça sorumlulukları daha fazla oluyor. Artık daha fazla sorumluluğum var ve baskı altında hissetmesem bile bu biraz tuhaf geliyor. Yani büyümüş olmak deneyimler elde etmek tecrübeler hayata anlam kazandırıyor aslında. Eskiden hayata daha küçük bi pencereden baktığım için sanırım hayat daha kolaydı. Büyümenin ve olgunlaşmanın tek kötü yanı sanırım eskiden hissettiğin şeyleri hissedememek. Eskiden hissettiğim ve hissedebildiğim duyguları özlüyormuşum ben aslında. Bazı gecelerde neyi özlediğimi bilmeden ağlardım. Şimdi ise en azından bi sebebim var. Eskiyi diğer insanlardan daha fazla özlememin sebebi ne bilmiyorum. mecbur kalınan duygular istemiyorum hayatımda. bu benim hayatım ve bu duygulara mahkum olmak istemiyorum. Bazı duygular biz istemesek de kayboluyor çok kötü bu cümle her defasında beni ağlatabilecek güçte. Kısaca eski hissettiğim hislerin köreldiğini hissediyorum ve eskisi kadar derin hissedemiyorum… Nasıl eskisi kadar derin hissedeceğim. Ne zaman gelecek bu zaman ? Tükenmiş duygular içinde varolmaktan yıkılıyorum artık. Eskisi gibi derin ve yoğun hissetmek istiyorum ama sanki deneyimlerim hislerimi köreltti yavaşça…

meredith

Eski beni eski neşemi kaybettim gibi hissediyorum nasıl değiştirebilirim?

Eskiden çok gülen neşeli eğlenceli de biriydim ama artık hiçbir şeye halim yokmuş hiçbir şey başaramıyormuş gibi hissediyorum yapmak istediğim o kadar çok hayalin içinde yapayalnız kaybolmuş gibi her ders e çalışmaya başladığımda zaten yapamayacaksın hissi her yemek yapmaya başladığımda zaten olmayacak hissi kendimi görmek istediğim yer ile şuanki ben aynı kişi değil ben anlaşılmak değer görmek tuttuğunu koparmak hayallimdeki ben olmak istiyorum

kimseye güvenemiyorum ve her şeyden çok korkuyorum

kendimi çok güvensiz ve kimsesiz hissediyorum. sevilmek istiyorum yanımda beni anlayan ve bana iyi gelen biri olsun istiyorum. son dönemlerde çok içime kapandım ve çok yorgun hissediyorum. iş stresi beni çok etkiliyo, hayatımda çok az sayıda insan bıraktım ve hissettiklerimi kimseye anlatamıyorum çünkü korkuyorum, güvenemiyorum veya utanıyorum hislerimi anlatırken. kendimi bazen çok değersiz ve mutsuz hissediyorum. tuhaf hissediyorum son zamanlarda, bulunduğum yerden uzaklaşmak istiyorum ama benimle gelebilecek güvendiğim kimse yok

Kendime nasıl iyi davranabilirim kendim gibi göremiyorum elime yada koluma kendim gibi göremiyorum

Sadece yorgun hissediyorum sanki burda degilim bedenim bana uzak iyi bakmak istiyorum ama beynim savunma mekanizmasına geçiyor iyileşmek istiyorum ilaçla gecermi savunma mekanizması komple geçsin artık gercekten surekli tetikte olan bir beynim var çokk yanlızım hiç konuscak dertlescek kimsem yok yok da yok yanıtverirseniz cok sevinirim halisyasyon da goruyorum ztn kabus gordum yatağımda yılan geziyordu dedim kalktım etkisinden cıkamadım neden kötu seyler beni buluyor

İç sesimi nasıl değiştiririm?

Merhaba küçüklüğümden beri sürekli içe kapanık susan aman kimse üzülmesin sürekli arayı bulan rol yüklenici morundaydım. Lise ve üniversite hep içe kapanık kısıtlı insanlar çoğunlukla hep yalnız geçti. Kendimi ifade yeteneğim var bazen insanlarla çok sıcakkanlı ilişkilerde kuruyorum. Ama genelde hep soğuk ve donuk içe dönük tavrım var sürekli bir şeyler anlatan çok anılar yaşayan insanlara özeniyorum. Bir hikayeleri var duruşları enerjileri var. Ben kendi hikayemi yazamadım. Hep statü olarak yüksek standartları farklı insanlarla konuşurken kendimi geri çekiyorum. Anlattığım şeyler onların ilgisini bile çekmez veya kıyafetlerine olanaklarına bakıp kendimle kıyaslıyorum. Bir şey yaparken kendimi engelleyici tavrım var bu annemden geliyor. Aslında kaygı babadan kaynaklanırmış diye okumuştum. Aşırı kaygılı biriyim mide bulantısı öğürme kusma yaşıyorum. Ama annem hep beni önemli günler öncesi sürekli darlardı. Sürekli geç kaldın veya kıyaslama bak onlar çocuk sahibi oldu güzel bir işe girmiş diye diye ben de kendimi insanlarla kıyas yaparken buluyorum aslında hiç ilgilenmiyorum bazen insanların ne yaptığıyla yeter ki bana dokunmasınlar bir köşemde sessiz sakin kalayım istiyorum. Ama böyle yaparak hiç umursamazken aslında her şeyden bir haber kendi başıma evet geç kalıyorum istemeden her şeye. İlişkileri düzgün mutlu kendini olduğu gibi gösteren çok güzel arkadaş grupları olan hobileri olan işleri meslekleri yerinde ve tüm bunları beraber yürüten insanlar var. Ben kendimi inanılmaz yetersiz hissediyorum. Çünkü gerçekten ben sadece üni bitirdim yanlarında konuşacak paylaşacak bir anım bile yok. Arkadaş ortamım bile kalmadı. Kendimi geliştireyim istiyorum öyle insanlar olsun hep etrafımda istiyorum. Ama herkes kendi köşesini kapmış gibi kimse kalmadı. Olanlar da arkadaşlarını bulmuş. Ben çevreme razı oluyorum resmen. Bu egoyla söylenmiş bir şey değil kesinlikle ama özgüvenim sıfır. İnsanların yanında sessiz sakin kalıyorum. Bir olay oluyor ayrılık arkadaş kaybı ve benim atlatmam çok uzun sürüyor.