Psikoloji Kategorisi

Çocukluğum aklıma gelince gözlerim doluyo o anları iyi hatırlamak için ne yapabilirim

Çocukluğumda yaşadığım bazı kötü anılar hatırlıyorum . Dedemlerle birlikte yaşıyorduk ve bu bize kapanmaz yaralar açtı . Hatırlamadığım da birçok şey var tabii ki ama ne zaman çocukluğum aklıma gelse gözlerim dolar . Bunu değiştirmek için ne yapabilirim hayatımda hatırlamadığım olayların beni etkilemedi nedendir , nasıl iyi olabilirim nasıl iyileşebilirim ? Şu anımı ve geleceğimi iyileştirmek istiyorum . Bu nasıl mümkün olabilir yardımcı olun lütfen ……

Kendimi yetersiz, başarısız, mutsuz ve geleceğimi umutsuz görüyorum

Merhabalar, 6 yıldır OKB tanısı altında (ayrıca kısa bir süreliğine yeşil reçete olmak üzere) ilaç kullanmaktayım. Kısa bir süreliğine bırakmam hariç düzenli kullanıyorum. Geçtiğimiz kış depresyonla birleştiği için 15 gün psikiyatri servisinde yattım. 26 yaşındayım. 21 yaşında üniversiteyi kazandım ve İTÜ'ye girdim. Girilmesi ve okuması en zor mühendislik bölümlerinden birini 1 ay sonra bitirmek üzereyim ve ayrıca staj yapıyorum. Üniversiteye geç başladığım için sürekli “geç kaldım”, “yaşıtların okulu senden 3-4 sene önce bitirdi ve çoktan çalışmaya/yükselmeye başladı” gibi cümleler kuruyorum ve bunun sürekliliği gün içinde yaklaşık 9-10 saat sürüyor. İş yerinde genç birisini görünce, hemen ismini bir yerden buluyorum ve ‘kaç yaşında, ne zaman okulu bitirdi?’ gibi soruları kafamda kuruyorum ve cevabını aramaya çalışıyorum. Benden bir, iki yaş büyük çalışan ve yaşıtım bir amirim konumunda birinin yanında çalışırken utanıyorum ve ayrıca stajyer olduğum için onlar kendi aralarında konuşurken ve gülerken elimde olmadan, istemeden moral bozukluğu yaşıyorum. Anlayacağınız günün uyanık olduğum saatin %90’ı kıyaslama yaparak geçiyor. Ve içimde bu hayatı yaşarken tüm derslerimi verdim ve bölümde ilk 10 öğrenci arasına kadar girdim. Ailem ve hocalarım sürekli teselli ediyorlar ve bunu başarı olarak görüyorlar ama ben kesinlikle hayatımda bir tane bile başarı görmüyorum. Hayatta en kötü ve şanssız olarak hep kendimi görüyorum. Bunun yanı sıra hayatımda kız olarak hiç sevgilim ve arkadaşım olmadı. Çevremde, üniversitede ve işyerinde işine girmiş ve hayatını yaşayan bir kız ve erkeği görünce aklıma onların cinsel olarak birleştiğine kadar görüntüler ve düşünceler geliyor. Düzenli terapi de almaktayım, geçmişte de dinamik ve BDT olmak üzere 2 terapi aldım ama bu düşüncelerde bir türlü kurtulamıyorum. Hayatımı çöküntü haline getirdiği için zihinsel ve fiziksel yorgunluk da yapıyor ve bununla birlikte okulda öğrendikleri bile çabukça unutabiliyorum. Bu unutmalar yüzünden de ayrı bir takıntı olan ‘iş bulabilecek miyim, sen çoğu şeyi unuttun’ gibi takıntılar da süreklilik gösteriyor. Yani anlayacağınız şiddetli umutsuzluk, önünü görememe, hiçbir şeyden keyif alamama, sürekli kafada kurup/kıyaslayıp durma söz konusu. Sizden daha detaylı bir farklı görüş bekliyorum. Teşekkür ederim.

Olaylardan çok etkilenmek, hassas olmak

Merhaba ben genel olarak içe kapanık aile içinde de kendi duygularını yaşanmasına izin verilmemiş seçim yapma konusunda fikri alınmamış sürekli duruma göre ayak uydurulması uyum sağlanması beklenen fedakarlık şeması yüksek ilk çocuğum. Kardeşim kendi yolunu çizen isteyen ses çıkaran sosyal biri. Sanırım ilk çocuklarda durum böyle oluyor. Çekingen bir yapım var. Sürekli başarılı olmam beklendi. Duygusal olarak ihmale uğradım. Babam çok sorumsuzdu. 8 sene boyunca çalışmadı evin geçimini annem sağladı. Annem hep söylenen mutsuz bir karakterdi. Annemi şu an daha iyi anlıyorum. Terapi almadım ama psikoloji okuması çokça yaptım. Tabi bende bu çekingenlik bir olay olunca içe dönmek sessiz kalmak konuşkan olmamak uyum sağlamak sevilmek için fedakarlık etmek beni yaralayan bir yer olsa bile durup orada iyileşmeyi beklemek bu gibi durumlar ortaya çıkardı. Tabi ki yaşadığım ilişkilerden sonra kendime döndüm anlamaya çalıştım. Aslında tüm bunlar bana öğretilmiş olanlardı. Şimdi kendi yolumu bulmaya çalışıyorum. Benden sadece uyum sağlarsam sevileceğim inancımı terk ettim. Fedakarlık bekleyenlerin de fedakarlık etmesi gerektiğine inanıyorum artık. Kendi mutluluğu konforu için ben onlara uyum sağladığımda sesini çıkarmayıp konu benim fikirlerim olduğunda zaten benim beklentilerime uymuyorsun diyip kenara çekilenleri artık hayatımda tutmuyorum. Öncelikleri farklı olup benden öncelik bekleyenleri de aynı şekilde. Hassas bir yapım var duygularımı anlatmak yerine bastırıyorum. Hemen her şeyi üzerime alıyorum. Bu anlattıklarım konusunda bana yardımcı olacak kitap önerileriniz var mıdır. Gördüğünüz problemleri nasıl düzeltebilirim. Farkındalıkların var ama bunu hayata geçirmekte çok zorlanıyorum yardımınızı bekliyorum.

Aşırı düşünmemeyi umursamaz olmayı nasıl başarırım

Ben her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünüyorum elimde olmadan ne kadar umursamayayım da desem en ufak bir şeyde hemen tedirgin oluyorum. Başka şeylerle kendimi meşgul ediyorum yine aynı durumu yaşıyorum kafam hep aynı yerde kalıyor. Çok düşünceliyim. İçim rahat etmiyor mesela akşamları yatmadan önce telefonun internetini kapattım mı diye 2-3 kez kontrol ediyorum sonra ellerimi bayağı bir yıkıyorum üstümü ıslatacak kadar içim rahat etmiyor. Sonra birisi beni üzecek laf versin o beni çok etkiliyor ne kadar düşünmeyeyim desemde elimde olmuyor kendimi ders çalışmaya odaklamaya çalışıyorum sevdiğim şeylerle uğraşıyorum yine aynı kafamda hep aynı düşünce mesela biri bana şunu halledeceğim desin mesela sıradan biri de değil annem yakınım desin yine tamam demesine rağmen aynı düşünce hep dolanıp duruyor. Ellerimi iyice yıkamam sonra telefonu iyice kontrol etmem içim rahat olmuyor hep böyle aşırı düşünce var yani içim rahat değil kendimi rahat hissetmiyorum. Sürekli dertleniyorum. Hatta bana çok düşüncelisin rahat ol deniliyor ama ben hâlâ aynıyım. Ne yapmalıyım gerçekten evde kendim ne yapabilirim şu anda zaten psikoloğa gidip tedavimi de alamıyorum yks'ye hazırlanıyorum çünkü bu sene eğer ilaçla tedavi olursa yks aksar ama üniversiteye gidince muhakkak tedavi almayı düşünüyorum. Ama şu anda yine de üniversiteye böyle başlamak istemiyorum bu yüzden de evde kendime ne yapabilirsem o kâr bana. Bu takıntılı düşüncelerim var bu beni her yönden etkiliyor. Bu düşüncelerim çoktan beri var. Hem beni hem de etrafımı etkiliyor. Tuhaf olarak algılanıyorum genelde. Engellilik raporum da yok ama yaşıtlarıma göre ben farklı olduğumu düşünüyorum. Zaten bu yaşıma kadar da hep tuhaf gözlerle bakıldım ya şimdi yanlış anlıyorsun diyorlarda her şeyimi yanlış anlıyorum. Benim gerçekten ciddi anlamda tedaviye ihtiyacım var ama sırf yks ye hazırlanıyorum diye de kendimi asla aksatmak istemiyorum. Bu yüzden de durumumu ciddiye alıp ona göre tedavi önerseniz? Yardımcı olsanız gerçekten ihtiyacım var.

Neyi neden yaptığımı bilmiyorum.

Neyi neden yaptığımı bilmiyorum. Aniden öfke patlamaları yaşıyorum birden modum düşüyor ve 1-2 gün kendime gelemiyorum herkesten Herşeyden uzaklaşıp herkese kötü davranıyorum. Her şeyi çok kafama takıyorum günlerce düşünüyorum gecelerce ağlıyorum artık ne yapacağımı bilmiyorum. İnsanlara hayır diyemiyorum verecekleri tepkilerden korkuyorum insanlar kırılmasın üzülmesin diye gerçek kendimi saklıyorum. Ve cinsel tepki beni korkutuyor kendimle başa çıkamıyorum lütfen yardım edin bekliyorum.

kızımla ilgili endişeleniyorum

Kızım 19 yaş dün 3 kez farklı birşey yaşamış mesela karşıdan gelen dedeyi bir kız çocuğu olarak görmüş. dikkatli bakınca normale dönmüş bunun gibi benzetmeler olmuş. 3 kez. Normal midir? Biraz endişelendim. Sürekli dalgın. Bazen anlık konuşurken son cümleyi öyle mi dedim diyor. Algısı biraz zayıf. Bazen de tersi oluyor. Yaşla ilgili bir şey mi? Teşekkürler cevap için.

Zihinde kaybolmak

Sık sık zihnimde kayboluyorum. Bazen nerde olduğumu ve ne yaptığımı unutuyorum, farkında olmadan gülüyorum ve yada ağlıyorum, bazende istemsizce hareketler yapıyorum, o hareketlerde zihnimde ne varsa ona göre değişiyor, gerçeklikten kopuyorum tamamen. Kendi zihnimde yaşıyorum taki biri beni dürtene kadar, hiç bir şeyin farkına varmıyorum, sonra fark ediyorum ki olan biten ne varsa kendi kafamın içindeymiş, sanki 6 yaşımdan beri uyuyormuşum ve gözlerimi 20 yaşımda açmışım. Bir çok travma yaşadım, terk edilmiş ve yalnız büyüyen bir çocuktum. Çok ağır şeyler yaşadım ve bunları atlattığımı ve yada atlatacağımı düşünüyordum ama atlatamamışım gib, bu durum benim her şeyimi çok kötü etkiledi. Yemek bile yiyemiyorum, midem hiç bir şeyi almıyor, yediğimi de ben ekstradan bir şey yapmadan geri çıkartıyorum. İki hafta içinde 9 kilo verdim işte bu kadar etkilediğini anlatmaya çalıştım. Sizce ben bu durumdan nasıl kurtulabilirim?

anonym

Sürekli açık arayan arkadaş

Merhaba ben son 1 senedir arkadaşlık romantik ilişki ve hayat konusunda fazlaca detaycı olmaya başladım. Etrafımda çok fazla insan yok ama dostum dediğim 2 kişi vardı birisi kendisinin sorunlarını dinlerken her an ulaşılabilir olurken sorun yoktu. Konu ben olunca hep bana kendi dertlerini anlatmaya başladın diyerek benimle görüşmeyi kesti. Diğer dostum dediğim insanın her anında yanında oldum tüm özel günlerinde en önde ben vardım. Ama başkalarına benim en ufak hatalarımı böyle çok büyük yanlışlarmış gibi anlatmaya başladı ve bunlar benim kulağıma geldi. Daha sonra ben ondan bir şey rica ettim bunu olay haline getirip bu anı beklemiş gibi direkt beni ortaya attı. Ben ne yapacağımı bilemedim. Resmen hayatında ondan böyle birazcık farklı muhafazakar olmayan bir hayat yaşayan biri olsun hemen o kişilerin arkadasından yaptıklarını anlatmaya başlıyor. O insanların yanlışlarını ortaya döküyor artık bu öyle bir hal almaya başladı ki ben çok iyi insanım modunda takılıyor. Ben çevremdeki insanlardan onunla olan bir ortak arkadaşımdan uzak durmak istedim çünkü ondan alıp bana getiriyor benden alıp ona götürüyor hakkımda söylediklerini duyuyorum buna rağmen o insandan iyi şekilde bahsetmeye başladı şimdi bana. Şimdi o arkadaşını sütten çıkmış ak kaşık gibi savunuyor. Sorunlu benmişim gibi göstermeye başlıyor. Arkadaşı olmayan insanlar sorunludur vs demeye başladı bana. Bunlar beni o kadar yaralıyor ki sanki böyle en ufak bir açığımı bekleyip üzerime atıp herkese arkamdan zaten o da şöyleydi böyleydi demek için zaman kolluyor gibi. Her lafının altında benimle alakalı bir ima var. Kendi etrafındaki arkadaşları iyi insanlar düzgün kişiler ama o bununla övünüp bak benim hayatımda arkadaşlarım böyle sen sorunlusun der gibi lafları imaları var. Bunu açıkça yapmıyor tabi ki. Alttan alta bana laf sokuyor. Arada böyle güzel şeyler gönderiyor bana daha sonra ima yapıyor beni deniyor mu anlamıyorum gerçekten artık insanların bu hallerinden yoruldum. Bir ilişki yaşamıştım 1 sene önce onun üzerinden açık arıyor. Belki sen haksızsındır diye. Halbuki o ilişkide ne kadar haksızlığa uğradığımı eski erkek arkadaşım bile söyledi sen bunları hak etmedin demişti. Kimseye içimi açamamaktan o kadar yoruldum ki. Sanki böyle ellerinin arkasında bıçakta bekliyorlar her an bir yanlış olsun da saplayayım diye

Özel / Yoğun İlgi ve Takıntı Arasındaki Farkı Nasıl Anlayabilirim ve Özel İlgi ve Takıntıya İlişkin İstemediğim Düşüncelerden Nasıl Kurtulabilirim ?

Merhaba,Son zamanlarda kafamda “takıntılıyım” , " takıntım " , " saplantım " “takıntılarım var” " saplantım var " şeklinde istemediğim düşünceler geçiyor ve bu durum beni oldukça rahatsız ediyor. Özellikle psikolojiye yönelik çok yoğun bir ilgim var; yeni şeyler öğrenmeyi ve öğrendiklerimi paylaşmayı seviyorum. Psikolojiye olan bu yoğun ilgim nedeniyle Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık okumayı düşünüyorum. Psikolojinin yanı sıra felsefe, İngilizce-Türkçe çeviri, etimoloji, biyoloji ve sinir bilimi gibi alanlara da yoğun ilgi duyuyorum. Ancak son zamanlarda okuduğum psikoloji sitelerinde bu ilgi alanlarımın “takıntı” ya da “saplantı” " obsesyon " olarak nitelendirildiğini öğrendim ve bundan dolayı aklıma “takıntılıyım”, “saplantım var” " takıntılarım var " " takıntım " gibi düşünceler geliyor. Bu düşünceler yüzünden kötü bir insan olduğumu bile düşünüyorum. Oysa bu yoğun ilgilerimin beni yaratıcılık ve İngilizce becerilerim açısından geliştirdiğini ve mutlu ettiğini biliyorum. Fakat “takıntılıyım” , “saplantım var” " takıntım " diye düşündüğüm anlar çok zorlayıcı oluyor. Aklıma gelen istenmeyen düşüncelerle nasıl başa çıkabileceğim ve özel ilgi ile takıntı arasındaki farkı nasıl daha iyi anlayabileceğim konusunda desteklerinizi ve önerilerinizi rica ediyorum. Şimdiden teşekkür ederim cevabınız için.

Elimde olmayan şeylere kafa yorup üzülmeyi nasıl bırakabilirim ve nasıl iyi bir partner olabilirim

Elimde olmayan şeyler için çok fazla düşünürüm , asla çözülmeyecek ve geçmeyecek gibi düşünürüm o olay beni sonsuza kadar mutsuz edebilir eğer içimde çözemezsin ki genelde de çözemiyorum zaten . Bağımsız olaylar yüzünden streslenip partnerime de iyi davranamıyorum kendime iyi gelemediğim için ona da iyi gelemiyorum yani . Onu mutlu etmek , ona karşı daha anlayışlı birisi olmak istiyorum .