Psikoloji Kategorisi

Uzun zamandır devam eden uzak mesafe ilişkisi

Merhaba. Benim 6 yıl önce sosyal medyadan biriyle tanıştım. 2 yıl kadar konuşmadık. Bu süreçte ona çok kırıldım, çok kızdım. 6 yıl önce ben 18 yaşında, en ufak ilgiyi içimde büyüten bir ergendim. Mustafa ise 23 yaşındaydı, benden çok daha olgundu. Benim ona çok bağlandığımı görünce uzaklaşmak istedi. Yaptığı çok doğruydu, şu an bu yaptığına çok hak veriyorum. 2 yıl konuşmadık. 2 yılın ardından Mustafa Instagram'dan bana istek attı. Bu süreçte o babasını kaybetmişti, ben ise trafik kazası geçirmiş, ameliyat olmuştum. İkimiz için de zor bir dönem olduğu için birbirimizin yanında olmaya başladık. Sosyal medyadan tanışıp böyle bir ilişki kurmak benim karakterime çok ters aslında. Dengemi tamamen alt üst etti. İlk yıllarda aptal aşık gibiydim. 24 yaşındayım, 20 yaşındayken "Evlenelim. " dese sorgulamaz, "Tamam. " derdim herhalde. Ben böyleyken o daha uzaktı, ciddi bir ilişki istemiyordu. Evlilik ona tamamen uzaktı. Uzun bir süre ne yaptığımız, ne olduğumuz belirsiz devam ettik. Bu sürede sürekli toparlayan, böyle olmayacağını anlatan, belirsizlikten kurtulmaya çalışan bendim. Çok şey denedim düzelmesi için. Aklımda bir tarih belirledim: "Bu zamana kadar yapmazsa konuşmayacağım. " dedim. Konuşmayı kesip bir gün sonra yazan yine bendim. Beni sevmediği, önem vermediği için yazmamazlık yapmadı. Beni çok seviyor. Sevdiğinden hiç şüphe etmedim. Bu zamana kadar yapmadıkları için kendini suçluyor, bana yaşattıkları için üzülüyor, geri duruyor ama yapamıyor. O da. .. Birbirimizin alışkanlığı mı olduk bilmiyorum ama ayrı yapamıyoruz. Ben artık umudumu, istediğimi kaybettim. Çırpınmaktan vazgeçtim. Mustafa ise daha çok emek vermeye başladı. Artık evlilik yolunda bir adım atmamızı istiyor. Ama kaygılarım çok fazla. Ondan kopamıyorum ama onunla da olamıyorum. Çok üzülüyorum. Mustafa Bolu'da yaşıyor, ben Erzurum'da. Sadece bir kere görüştük, çok kısıtlı. Ablamın doğumuna giderken Ankara’da otobüsten inip bir sonraki sefere bilet aldım. O da Bolu'dan Ankara’ya geldi. Deli cesaretiydi ama ona çok güveniyorum. Otobüsten indim. İlk defa geçen sene 16 Ağustos’ta buluştuk. Ona bu yüzden de kızıyorum çok. Bu zamana kadar neden yanıma gelmedi hiç? Bu konuda ben de suçluyum, kabul ediyorum. Çünkü ben yoldan çok korkarım. Bir şey olmasından korkuyorum. "Annenin haberi olmadan gelemezsin. " dedim hep. Annesine de anlatamadı çünkü süreç çok karışık, çok zor. Benim ablam Bursa'da yaşıyor. Evlenip uzağa gidince ailem çok üzüldü. Düğün gününde annemi hastaneye götürdük. Uzun süre alışamadı. Sürekli de "Bir daha kızlarımı uzağa göndermem. " diye şakayla karışık bir laf döner bizim evde. Hal böyleyken bir de üstüne Instagram'dan tanıştığım, bir kere görüştüğüm çocukla evlenmek isteyip uzağa gideceğimi söyleyemiyorum. Mustafa geçen gün annesine anlattı detaylı olarak. Annesi de kaygılandı ama olumsuz bir şey demedi. Bunların dışında hepsini halledip evlensek, orada hayata alışamamaktan korkuyorum. Yeni bir şehir, yeni insanlar, yeni hayat, yeni iş… İnsanlar sadece evliliğe çok zor alışırken ben hepsine nasıl alışacağım? Bunlara alışırken hem kendimi hem Mustafa'yı yıpratacağım ya… Bunun altından kalkamayıp mutsuz olursak diyorum. Üstelik bir de maddiyat var. Mustafa mühendis, bir şirkette çalışıyor. Geliri ile, hem düğün borcu hem ev masrafı, kira vs. halletmek Türkiye'de çok zor. Benim de çalışmam gerekiyor. Ama benim bir deneyimim yok. Öğretmenim ve bilirsiniz, artık 10 kişiden 9’u öğretmen. İş bulmak çok zor. Kendi mesleğimi yapamazsam mutlu olmayacağımı biliyorum. Çalışmasam maddi sorunlar bizi daha da yoracak, Bu hayatta bana en çok güvenen, destek olan, duygularımı anlayan, dinleyen kişi Mustafa. Ailem çok güvenmez bana, başaramayacağımı düşündükleri şeylerde Mustafa hep yanımdaydı. Onu çok seviyorum, o da beni çok seviyor. Ama evlilik için uygun bir çift miyiz bilmiyorum. Biz her şeye çok geç kaldık. Mustafa’nın sevgilim olduğunu kabullenemiyorum. Yıllarca ben ona bunun için bir adım atması için neredeyse yalvardım. Geç kalınmış bir şeydi benim için. Ama bunun için bir adım attı, sürekli sevgilim olduğumu dile getirdi, hissettirmeye çalıştı. Ama bu duygu bana çok korkunç ve uzak geldi. Ona hiç "sevgilim" demedim. Uzun süredir ondan uzak durmaya çalışıyorum zaten. Ona "canım", "birtanem" vs. derdim, hep. .. Onları da demeyi bıraktım. Ama o, bana "Neden sevgilim demiyorsun?" diye sitem etti. "Ben sana canım bile demiyorum, önce bunu bir takılsana. " dedim. Ama o, benim onu sevmediğim için "canım" demediğimi biliyormuş. "Ona günaydın demem bile beni hayata başlatıyormuş. " Saçma değil mi? Neden böyle küçük bir şeyle kendini tatmin ediyor ki? İlerlemek yerine, daha güzel iltifatlar etmemi istemek yerine neden "günaydın" dememle yetiniyor? Ne yapacağımı bilmiyorum. Belki onu eksik ifade ettim ama emin olduğum tek şey var: Beni, bir karışıklık beklemeden, gerçekten seven tek kişi o. Şimdi bir şey yapmak istiyor bir yola girelim diyor ailelerimiz bilsin diyor ama ne aileme anlatabiliyorum konuyu ne de içimde halledebiliyorum. İçimde çok büyük bir huzursuzluk var. Ailem evlenmemi de istiyor aslında sürekli konuşmak görüşmek isteyen birileri oluyor etrafımda annem görüşsen ne kaybedersin iyi bir çocuk iyi bir ailesi var diyor bu beni daha da daraltıyor. Birine anlatmak istedim dışarıdan bir göz yorum yapsın istedim bunlari ne ailemden birine anlatabiliyorum ne de bunları dinleyecek bir arkadaşa sahibim.

Duygularıma dengeyi sağlayamıyorum

Kendimi bı oluyor hissiz hissediyorum bazı günler çok agresif oluyorum yapmak istemediğim şeyleri yapıyorum çevreme zarar veriyorum,bunlar için daha sonrasında kendime kızıyorum kontrolsüz bir sinir var kendimden nefret ettirecek kadar birilerine zarar verdikten sonra hıncımı kıran ben değilmişim gibi kendimden çıkarıyorumBi yanında da çok tekrarlayıcı düşünceler var bir şeyleri yapmakta tekrarlama çiftleme isteği geliyor bazen hiçbir yere temas etmemem gerektiğini hissediyorum kendimi gerçekten yetersiz hissediyorum çoğu konuda hiçbir şeyde tam anlamıyla yeteneğim olduğunu hissetmiyorum bazen olduğumdan çok bambaşka biri gibi oluyorum şuan bunları yazıyorum fakat muhtemelen iki gün sonra çok kendimi beğenmiş biri olurum

Saçma şeylere inanmak konusunda ne yapacağız

İyi günler benim annem hakkında bazı sorunları sizlere belirtmek istiyordum da antidepresanlar pek etki etmemekte ne yapacağımızı bilememekteyiz. Sorunlar sırayla ; öncelikle kafasını hayatta kaşımaz kaşırsa hafıza kaybı olacağına inanıyor, su içerken ilk iki yudumu tükürüyor onları içmenin yanlış olacağını düşünüyor, diyelim ki oturduğu sandalyede biraz kötü hissederse bir daha o sandalyeye oturmaz o sandalyenin bir sorunu olduğuna inanıyor. Öncesinde yıllarca olanzapin tarzı ağır antidepresanlar kullandık işe yaramadı şimdi de aripiprazol kullanmaya başladık ama o da pek işe yaramıyor ne yapacaz bilemiyoruz şimdide oturduğu evde hasta olduğunu düşünüyor bu yüzden de eve girmek istemiyor uzman görüşüne ihtiyacımız var sizlerden ricam bize bir yol göstermeniz. İyi günler 🙏

Zihnim bana sen hastasın diyip duruyor,paranoyak mıyım ?

Küçükken evde şiddet gören dikkat çekemeyen babamın göz teması kurmadığı annemin sarılmadığı sadece ihtiyaçlarımızın görüldüğü bi evdeydim ve kaygı yaşıyordum sürekli . Ailem evde sürekli kaygılarımdan dolayı sen hastasın kafanda sorun var buna gelmişler felan diyorlardı ve evde korkulu hikayeler korkutmalar ve bununla eğlenmeler vardı . Ben git gide korkak biri oldum . Dikkat çekebilmek onlara katılabilmek için hakkaten bende bir varlık musallat var diye hayal ettim ve aileme gidip ben şöyle rüya gördüm bakın şöyle hareketler yapabiliyorum gibi şeylere odaklandım sürekli korku filmleri izledim arkadaşlarımla bunları konuştuk üç harfli hikayeleri vs… sanki beni özel kılacaktı bu çünkü ailemin dikkatini çeken bi meseleydi ve ben bunları konuştuğumda herkes bana dikkat edip beni dinliyordu . zamanla artık paranoyak gibi arkamda bişe mi var bu bi işaret mi hakkaten bir şey mi görücem diye korkmaya tedirgin olmaya başladım . Ergenlikte bu devam etti . Bu kez babam benim psikolojimin bozulduğunu anlamayıp beni dövmeye başladı evde baya hırpalandım . Canım acısa da acımıyor diyordum kendimden uzaklaşıp kendime hayata yabancılaşıyordum . Zihnimde sanki bi ben bir de başka ben vardı bedenim sanki bana ait değildi . Kafama ağır bişe attılar yine de acımadı dedim güçlüyüm diyebilmek için . Şimdi hala bu devam ediyor ve ben artık acaba ben hakkaten paranoyak mıyım diye korkmaya başlıyorum . Bir şey gördüğüm inandığım yok sadece korku anlarında zihnimde hemen imgeleme yapıp bi varlık hayal ediyorum sanki o gelip beni korkutacak gibi . Ya da sürekli olumsuz düşünüyorum zihnim hiç susmadan konuşuyor en son gün içinde bedenime zihnime yabancılaşıp kopuyorum … çok yoruldum bu döngüden ben ne yaşıyorum lütfen acil yardım edin

ilişki okbsi kompülsiyonları nelerdir?

ilişki okbsi kompülsiyonları nelerdir? mesela zihnimiz bizimle konuşurken bir hareket yaptığımızda altında anlam arartır mı? hissettirir mi gerçek gibi? örneğin düşünceleri umursamak istemiyorum ama sanki onları istiyormuşum gibi düşünüyorum ve o an bile rahatsız olacağımı bile bile dürtüsel olarak o hareketi yapıyorum(hareketi yaptığımı sadece ben biliyorum kimse etkilenmiyor) ve zihnim hemen konuşmaya başlıyor zaten öyle hissediyordun o yüzden öyle yaptın gibi çok yoruldum psikiyatriye gideceğim ama her şeyi detaylı anlatmalı mıyım?

Panik atağımı nasıl aşarım

göğüs sıkışması baş dönmesi mide bulantısı nefes darlığı ölücem hissi yaşıyorum ve olur olmadık zamanda geliyor çok mutluyken çok üzgünken yada normal bir zamanda genelde bu durumu gece daha çok yaşıyorum ve günlük hayatımı çok etkiliyor evden dışarıya çıkasım gelmiyor çıktığımda panik atağa daha çok yakalanıyorum hastaneye gittiğimde bir şey çıkmıyor psikolojik panik atak diyorlar ve ilaç kullanmak istemiyorum ilaçsız tedavi görmek ve bu durumu bir an önce atlatmak istiyorum

İçinde olduğum durumu anlayamıyorum. Bana ne oluyor?

Genel olarak hep mutsuzum. Özgüvensizlik, kaygı ve stres yüklüyüm. Hemen hemen 1 senedir bu şekildeyim, sürekli bir sürü şey düşünüyorum. İş ve özel hayatımda hata yapmaktan korkuyorum. Özellikle iş hayatımda sürekli birilerinden onay almalıyım gibi hissediyorum. Kendimde olan başka bir sorunu keşfetmem ise mont fermuarımın boğazımda sıkışması sonucu başladı. Sonrasında 1 kez asansörde kaldım. Yaklaşık 10 saniye kadar ve bir gün de tramway ve metroda sinyal kesildiği için 15 saniye kadar kaldım ve aşırı panik oldum. Elim ayağıma dolaştı sıcak bastı. Yerimde duramadım, montumu çıkardım, metro içerisinde yürüdüm. Bir an önce hareket etmesi için içimden yalvardım. Aynı durumları yaşamaktan çok korkuyorum şu an. Her gün kullanıyorum çünkü bu araçları. Bunların haricinde hayattan keyif almamaya başladım. Ayrıca günde 1 beta bloker hap kullanmadan işe gitmiyorum. İşte ya da önemli günlerde heyecan yapmamak için kurtarıcım oluyor. İyi hissettiriyor. En iyi arkadaşım diyebilirim. Fiziksel olarak ise göğsümde kalp tarafımda bir ağırlık hissediyorum. Bazen yemek yemek istemiyorum. Bazen az yiyorum. -Evlilik hayatımda sıkıntılarım var. -9 yıl aynı yerde çalışmam sonrası 1 senede 2 kez iş değiştirdim. - Kendimi işim için yetersiz hissediyorum ve yöneticilerimden çekiniyorum. - Sanki herkese eyvallah çekiyormuşum gibi hissediyorum sanırım da öyle. Belki de bir çok kısmını yazmadım. Sizce bana neler oluyor? :(

semih

Psikolojik ve Psikiyatrik Metodolojiye Bağlı Metafizik Deneyler var mı?

"Dabbe 4" gibi korku filmlerinde psikolojik bazı deneyler yapılıyormuş gibi gösteriliyor. Bu filmi izlediyseniz bilirsiniz, filmde bir Psikiyatrist var ve bir de bir Hüddam Hocası (cinci hoca) var. Psikiyatrist kadın üniversitenin bu görevi ona vermesi üzerine araştırma görevlisi olarak oraya gidiyor, oradaki hüddam hocası da bilimsel konuşmalar falan yaparak cinlerin varlığını ispatlamaya çalışıyor. Bu filmde bu ve benzeri araştırma olaylarının var olduğu söyleniyor. Filmin yönetmeni Hasan Karacadağ'da GATA'da böyle bir olaya denk geldiğini söylemişti. Sorum daha net anlaşılmıştır herhalde, bilimsel mecra da böyle deneyler, araştırmalar gerçekten var mı?

Aşırı takıntı ve bağlanma sorunundan nasıl kurtulurum?

Merhaba, ben gerçekten biri veya bir eşya vb. Çok çabuk bağlanıyorum ve ondan asla vazgeçemiyorum. İstemediğim halde bir çok şey yapıyorum ama bunları yapmak istemiyorum. Taciz edildiğimi bile bile vazgeçemedim ve bir hafta görüşmeye devam ettim ama hala aklımın bir kenarından atamıyorum. Bir insanı çok fazla takıntı yapıyorum. O kişi bana zarar veriyor olsa bile vazgeçemiyorum. Benimle görüşmek istemedikleri halde onlarla iletisim kurmaya çalışıyorum. Ve bir eşya veya bana ait olan herhangi bir biseye çok bağlıyım. O eşyadan veya herhangi bir şeyden vazgeçemem. Eskirse, kullanılamaz hale bile gelse onu asla bırakmam. Ve çift sayılara takıntılıyım. Yani tek sayıların uğursuzluk getirdiğine inanıyorum ve nefret ediyorum. Yaptığım işler, aldığım şeyler, bir iş yapma saatin hep çift olmasına özen gösteriyorum. Tek sayıları asla kullanmamaya çalışıyorum. Düşüncelerim de aynı şekilde. Bir düşüncem sabit kalıyor asla değiştiremiyorum. Kendi kafamda inandığım bir şeyi kendim bile değiştiremiyorum.

İnsanlara qarşı olan problemim

Bundan əvvəl yazdığım psikolojik problemlərimə cavab verdin və mən deyiklərini hamısını diqqətlə oxudam ama mən nə isdədiyimi heç özümdə bilmirəm yəni düzdür günlük ətrafımda o qədər çoxlu insanlar var onlarla söhbət edirəm ama bu söhbətlər bir neçə dəqiqədən sonra mənə yorqunluq verir söhbət etmək isdəmirəm dərsdə falan ən arxada oturub bütün gün özümü mahnılara buraxıram mahnıya qulaq asmaq mənim üçün vaz geçilməz bir hobi olub əslində normal həyatımda hamı məni deyib gülən şən enerjik bir insankimi tanıyır bir az səssiz qalankimi deyirlərki nolub sənə ama sadəcədə dedikləri söz ordacada qalır bəzən insan həqiqətən biriləri tərəfindən ilgiyə ehtiyacı olur isdəyirki hamı onunla ilgilənsin ama bu mümkünsüz birşeydir hər kəs öz həyatını yaşayır məndə bu olanlara qarşı özümü nə qədər güclü göstərməyə çalışsanda deyib gülməyə çalışsamda bu alınmır yenə çəkilib bir qıraqda otururam ən yaxın doslarım mənimlə ilgilənsin isdəyirəm ama olmir onlarında öz dərdləri var ama mən belə davrandıqdan sonra hər kəs məndən uzaqlaşır mənimlə əvvəlki qədər səmimi olmurlar danışmırlar buda ustəlik məni dahada pis edir ona görə heç güclü dura bilmirəm bir insana bağlandımsa vaz keçə bilmirəm hər zaman yanımda olsun isdəyirəm ama olmur görəkdə bundan sonraki həyatımda nələr yaşayacam