Psikoloji Kategorisi

Dün akşam kedimi kaybettim kendimi suçlu hissediyorum nasıl atlatacağımı bilemiyorum

Kedime 6 ay önce fip diye ölümcül viral bir hastalık teşhisi kondu. Organları hepsi problemliydi. Antibiyotik tedavisi uygulandı eski haline dönemesede düzeldi bayağı. Ara ara tırnak kestiğimde bile nefesi kesiliyodu sesi değişiyodu ölecek gibi oluyodu. Eski yıllarda da hrp dışarı çıkarırdım. Dün gece parka çıkardık eşimle çok sıcak diye. Parka girer girmez nefes alışı değişti ağzını açıp durdu. Alışır sandım ama alışmak bir yana solunumu güçleşti. O sırada eşimi çabuk su getir diye gönderdim. Kedimi de kucağıma aldım. Bi anda nefes alışı daha kötü oldu ilk kez parmağımı bir ısırdı tırnağımdan kemiğime geçti dişi. Sonra oradan sehpaya zıpladı. Oradan kamp sandalyesine ve sandalye ile beraber çimenlerin üzerine düştü çırpındı ve öldü. Veterinere yetiştirdim. Kalbi çok hafif atıyo dedi ama öldü. Hiç bir şey yapamadım onu kurtaramadım. Dışarı çıkmasam belki ölmeyecekti kendimi toparlayamıyorjm ve çok suçluyorum.

Gelecek Kaygısı ve insan ilişkilerinin yük gibi gelmesi

hukuk okuyorum eylülde son sınıf olacağım ve hakimlik istiyorum. Ama bu ara sürekli mezun olunca ilk beş sene emirates hostesliği yapmak birikim yapmak sonrasında trye gelip hakimlik yapma düşüncesi var. Normalde böyle bir fikrim yoktu hep çok emindim hakimlikten bu ara değişti bu fikrim. Fakat kimseyle paylaşmadım bu fikrimi henüz. Hatta belki ömür boyu bile hosteslik yapabilirim çünkü evlilik çocuk ikili bağlar bana hep yük gibi geldi. Hosteslik bu açıdan bana çok uygun. Evlenmesem çocuk yapmasam çok mutlu bir ömür yaşarım biliyorum çünkü ben kendi ömrümü yaşamak istiyorum anne ya da eş sıfatıyla edindiğim bir ömrü değil. Hakim olursam elde edeceğim para ve ve türkiyeye bağlı yaşamak özgürlüğüme dokunuyor gibi hissediyorum çok itiyor beni bu düşünce bu aralar. Ayrıca ailem ve insanlarla bağ kurmak hep yük gibi geldi bana hala da öyle geliyor. Hosteslik bu açıdan bana çok uygun geliyor yapabileceğime de eminim hatta buna yönelik planlarımı yapmaya başladım. Plak taktırmak için işe giriyorum ki ömrümde daha önce sadece 15 gün çalışmıştım. Çünkü tek amacım okumaktı ve onuda yapıyordum zaten para kazanmak için bir sebebim yoktu. Şimdiyse işe giricem diş plağı taktırmak için çünkü hosteslikte dişler önemli. İngilizce seviyem iyi zaten ama yine de şimdiden mülakat sorularına bakmaya ve cevaplamaya çalışıyorum. Okul başlayınca ingilizcemi daha da geliştirmek için çalışacağım. Ailem bunu kabul etmez yüksek ihtimalle ama mezun olduktan sonra olursa hosteslik olacak ilk tercihim bir şekilde ikna edeceğim ve dubaide kalmaya başlayacağım. Böylece ne ailem ne bir başkası bana yük olmadan özgürce yaşayacağım aileme para gönderirsem beni darlamazlar diye düşünüyorum. Bir yanımda yalnızlıktan korkuyor ama özgürlük arzusu daha ağır basıyor. Hosteslik olmazsa çok üzüleceğimi biliyorum çünkü özgür olamayacağım gibi geliyor. Hakimlikten asla vazgeçmedim ama hemen başlamak istemiyorum galiba. İnsanlarla sürekli bağ kurma düşüncesi ve iş arkadaşı olma durumu beni korkutuyor o yüzden zaten hem hakimliği hem hosteslik daha bireysel işler olduğu için tercih ediyorum. Hakimlikte duruşmada insanları görüyorsun diğer günler dosya üzerinden çalışıyorsun ofiste maksimum çay yemek molalarında görüşürüm iş arkadaşlarımla ona da dayanabilirim. Hosteslikte uçuş güzergahı değiştiği için sürekli çalıştığın kişiler değişiyor. Zaten bu kaygılar yüzünden ilişkim vs de olmadı hiç . Bir ilişki hiç bir zaman amacım da olmadı yani biriyle sevgili olmak flört etmek bunlar benim amacım olmadı hiç. Flört ettiğim insanlar oldu ama konu ilişkilere gelince sevgili olmak isterlerse ve anlarsam direkt uzaklaşıyorum o insandan. Mesafe koyuyorum ve kaçıyorum. Bunu aşmam gereken bir problem olarak görüyordum başta ama artık öyle de gelmiyor. Toplumun aile olma sevgili yapma evlenme gibi kalıplarından da çok bunaldım. İlişkilerim olabilir ama neden evlenmek zorundayız ki ya da evlendik diyelim neden aynı yatakta yatmak zorundayız neden sürekli iletişim kurmak zorundayız neden birine bağlı yaşamak zorundayız yaani. Bu kalıpların dışında da ilişkileri kabul eden kişiler henüz bana denk gelmedi . Ben her açıdan özgür olmak istiyorum . İş , evlilik, aile , ikili ilişkiler. Özgürlüğü ilişkilere yeteri kadar emek vermemek olarak tanımlamıyorum ama ilişkiye harcananan emek bana yük olarak geliyor . Yük olarak gelincede yapmak istemiyor insan .

Fazla sosyalleşip kendinden uzaklaşmak

Merhabalar ben yakın zamanda hayatımdan 2 kişiyi cikardim öyle gerekti ama yakın olduğum insanlardı biri arkadaşım diğeri de sevgilimdi pişman değilim çünkü kendime olan saygımdan bunu yapmam gerekti ben öncesi de psikolojiyle ilgilenen kendi kişisel gelişimiyle ilgilenen biriydim bu aralar baya bi uzaklaştığımı hissettim yanii yazmaya ara verdim duygularımı açtığım yazıları yazmıyorum artık eskisi gibi kendime zaman ayırmıyorum kendimi mutlu edecek ufak şeyler yapıyorum ama eskiden daha fazlaydı bu daha çok arkadaşlarımla görüşüp konuşuyorum neredeyse buluşma planlarının hepsini ben ayarlıyorum evde de mutlu değilim aslında ondan da olabilir mükemmeliyetçi bir ailede olmak maalesef ki bazen de kaçmayı gerektiriyor ama kendimden mi kaçıyorum onlardan mı bilmiyorum ya da yalnız olmadığımı kendime kanıtlama çabası mi dışari çıkınca da bazen keşke çıkmasaydım oluyor ben kendim gibi davranıyorum evet sınırlarımı hala net bir şekilde belli edebiliyorum öz Şefkat işinde de iyiyim ama daha çok kendimle zaman geçirmek istiyorum

İçimdeki stres yumağıyla baş edemiyorum

Merhaba öncelikle🌸Düğünüme bir hafta var Allah nasip ederse. O kadar stresliyim ve korku doluyum ki size anlatamam. Kötü bişey olacak korkusu beni yiyip bitiriyor. Derdimi paylaşacağım hiç kimse yok yakınımda yargısızca yaklaşacak. Nikah günümde tatsız bir olay yaşadım aslında çok basit bir konudan eşimin verdiği tepki benim üzgün olduğumu gören yakınlarımın tepkisi derken iş büyüdü. Aileler 2 aya yakındır konusmadı hiç. Konu eşimi rahatsız edecek konuşmalar duyduğu annemin arkadaşının nikaha gelmesiyle bu boyuta geldi ve görünce mutsuz öfkeli bir nikaha yansıması oldu bu durumun ve annem o kadın küstü diye gidip düğüne gelsin diye ikna ediyor. Damadım yine aynı şeyi yaparsa düğün mahvolursa kızım üzülür demiyor. Gelmeyecekti o abla normalde. İkna edildiği için gelecek ben eziliyorum burada fikrim önemsiz üzülmem önemsiz önemli olan damatla inatlaşıp o kadını getirmek. Güç savaşı. Başkaları, yakınlarım için nikahtan sonra ilişkiyi bitirmem affetmemem gerekiyordu onlara göre. Ama duygularımı görüp önemseyen ve tatlılıkla yaklaşan kişi sayısı o kadar az ki. Sevdiğimi görüp ona göre davranmıyor kimse. Nasıl affettin bize saygısızlık yapıldı vs deniliyor. Yaptığım seçimle girdiğim yol ile ebeveynlerim tarafından yargılanıyor iğneleniyorum laflarla. Orta yolu bulmaya çalışmaktan sorun çıkmasın diye çabalamaktan yorgunum. Evlilik kolay bir şekilde kurulmuyor ben bu yola girdiğim için ve karşımda sevdiğim adam olduğu için kestirip atmamayı vazgeçmemeyi seçtim. Anneme bir tepki gösterdiğimde tepki göstereceğine değil de bize göster diyor. Benim kırılıp üzüldüğümü kimse farketmiyor. Zihnim olumsuz düşünceleri bırakmıyor. Kadın gelirse ve o günüm mahvolursa diye düşünmekten yoruldum. Eşime söylesem bizi yine mi ezecek annen diyip köpürecek. Kimi sakinleştireyim ki ben. Orta yolda bulunmuyor aralarında. Eve eşya gelecek anne ben kendim yaparım diyorum daha evliliğin ilk günleri eşyaları ben yerleştiricem diye tutturdu. Ben 32 yaşındayım ya görmüyor bunu. Bunun yanında sevdiğim adamla da ister istemez sıkıntılar oluyor,iş hayatım da ortamım da da mutsuzum. Çıkmazdayım. Nolur yardım edin bana bu durumu nasıl çözeceğim. Beynimdeki sesler susmuyor. Mutluluğuma odaklanmak istiyorum. Yapamıyorum bi yerde dalıp gidiyorum.

Bu korkuyu nasıl aşarım?

Bı keresinde bir rüya gördüm rüyada gerçekte uyuduğum şekilde uyuyordum ve heryer siyah ve aşırı gerçekçiydi ve ruhumun çekildiğini hissettim hatta kalktığımda öldüm sandım ve amel defterim kapanıyodu ondan sonra sanki her an ölcekmişim gibi oldu kabuslar görmeye başladım namaz falan 1 yıldır kılıyorum ölüm anında meleklerden kabir azabından falan korkuyorum sanki her an ölcekmişim gibi oluyor kabuslarimda kıyamet falan kopuyor geceleri daha çok bu his geliyor sanki her an melekleri görcekmişim gibi oluyor bu histen nasıl kurtulacağım

Aşık edende oydu canımı yakanda...

merhabalar tekrardan ben son 1 aydır o kadar çok değişik hissediyorum ki ben birine deli gibi aşık oldum ve cesaretimi toparlayıp sosyal medyadan bu kişiye istek attım kabul etti o an o kadar çok mutlu oldum ki sonra ben bu kişi anlasın diye ona karşı gönderme hikayeler paylaştım hatta küçük çocuk getirin o bile anlar yani çoğu hikayeme kalp koymuş sonra ben bir tane hikayemin altına nereye kadar bu bu devam edicek sadece beğenmekle kalma lütfen diye paylaştım ve kendisine dendiğini anladı ve hikayeme yanıt vererek bana nokta koyarak mesaj atmış ben tabii o an mutluluktan havalara uçuyorum sonra ben buna günaydın yazdım o da günaydın yazmış nasılsın yazdım iyiyim sağol yazmış sen nasılsın yazmış bende idare eder yazdım sonra o da güzel yazmış bende evet yazdım. Her onunnla karşı karşıya gldiğimizde o kadar güzel bakıyor du ki anlatamam sonra bana yazmış bana demek istediğin bir şey var mı diye bende o an cesaret edemedim o yüzden yok dedim o da ben yanlış anlamışım o zaman yazdı bende hıhı yazdım o da eyvallah yazdı bende eyvallah bizden yazdım ve gülücük koymuş ben onu o kadar çok seviyordum ki onu düşünmeden edemiyordum ve sonra bir anda sosyal medyada Instagram kullanıcısı ismiyle karşılaştım beni engellemişti o an tüm dünya başıma yıkıldığını hissettim o kadar çok ağladım ki canım çıktı da sesimi çıkaramadım acaba ben yok dediğim için mi bir yanlış anlaşılma oldu da o yüzden mi engelledi acaba dedim hep kendime sonra gerçekten merak ettim ya bana öyle bakan insan bana yazıp hikayelerime yanıt veren ve kalp koyan insan bana bunu niye yapsın diye gerçekten merak ediyordum o yüzden bunu öğrenmek için elimden gelen her şeyi yaptım gittim yeni bir hesap açıp bu kişiye yazdım içimi aynı buna benzer şekilde döktüm ve sonra bana yazdı ne yazdı şöyleyim mi benden sana hayır gelmez beni az da olsa tanıyorsun yazdı ben o an o kadar kötü oldum ki bende hayır gelecek biri var o zaman yazdım ve yanlışlıkla ekran görüntüsü aldım o da kanka bildirim gidiyor yalnız yazmış bende biliyoruz yazdım aynen yazmış bu da bende çok mu komik yazdım bu da bak kızım düzgün dille şurada sana laf anlatıyorum sen kaşındın ekran alayımda bunları abine atayım yazmış bende yapamazsın yazdım ve engellemiş o an ölsem yeriydi gerçekten sanki onları yazan o değildi ya o bu olamazdı ya o kadar çok ağladım ki böyle hastalanacak kadar aradan haftalar geçti dün bize geldiler ailecek ben odama geçtim hemen yüzünü görmemek için ama içerden sesini duyunca o kadar canım yandı ki sonra annem çağırdı içeri ve ona çay doldur dedi ve bardağı alırken göz göze geldik o an sanki düşman gibi değil de pişman gibi bakıyordu gerçekten baya baktı sonra ben getirip önüne koyduktan sonra sandalyeye oturunca baya bir bana baktı ben sinirle göz devirdim ben alerji olmuştum bunun sohbeti dönüyordu bu kişide ne diyelim geçmiş olsun dedi ben yüzüne bile bakamdım o an çünkü yazdıkları gözümün önüne geliyordu ve sanki sadece beni görmek için gelmiş gibi yarım saat oturup gitti çünkü omu tanıyorum gelmek istemese gelmez herkes unut onu neler dedi sana seni sevmiyor dese bile asla kolay değil unutamıyorsun ne kadar herkese unuttum desem de unutamıyorum canımı yakan kişide beni kendine aşık eden kişi aynı kişiydi her o canımı yakan mesajları aklıma geldiğinde bakışları da aklıma geliyordu biliyorum unutamayacağım onu ama böylede gerçekten yaşayamıyorum ben bütün yaptığı her şeyden onu pişman etmek istiyorum onun bana bu yaptıklarına rağmen bana aşık olsun istiyorum ne yapabilirim sizce çünkü ben ondan başka kimseyi sevemiyorum sanki Allah ondan başka kimseyi sevemezsin o senin kaderin bekle diyor ama bilmiyorum kafam o kadar çok karışık ve dolu ki ve benim artık dayanacak gücüm kalmadı lütfen yalvarırım yardım edin bana. ..

yagmurr

Umutsuzluk ve karamsarlık hissi nasıl geçer?

Yaşadığım şeylerden sonra çok karamsar ve umutsuz hissediyorum amaçlarımı yapacak gücü bulamıyorum kendimde çevremdekiler de negatif olduğu için daha da dibe çöküyorum herkes bana her konuda şanssız olduğumu söyleyince umudum iyice tükeniyor her gün iyice dibe çöküyorum sanki herkes çok mutlu da yolunu buldu da ben eksik ve yetersiz kaldım gibi hissediyorum tükendim çok fazla ne yapmam lazım çok kötüyüm

Psikolojik kalp çarpıntısı ve panik atak

22 yaşındayım. 2yıl önce kalp teklemesi ile doktora giderek başladı. Psikolojik dendi, temiz çıkıyor sonuçlarım . 9 ay psikolojik ilaç tedavisi aldım azaldı ancak halen oluyor. O kadar tükendim ki bu süreçten. Sosyal ortamlara heyecanlanacak ortamlara girmekten kaçınıyorum eskiden gece yatarken korkuyordum şimdi buna evrildi sürekli korktuğum alanlar değişiyor ancak 3-4 aydır bu şekilde. Sanki bu sorun hiç çözülmeyecek gibi… Güvenli alanlarda rahat hissediyorum. Ne zaman paniklesem beni buluyor ve o günüm mahvoluyor ,ağlıyorum,isyan ediyorum dehşet bir korku kaplıyor içimi. Kardiyolog her insanda olur bazı hassas insanlar hisseder diyor. Kendimi dinliyorum ne zaman ailemden uzaklaşsam aklıma gelen kalbim ve başıma bir şey gelirse ne yapıcam düşüncesi. Defalarca doktora gittim temiz. 13 yaşımda taşikardik 1 yıl problem yaşadım 2 ay psikolojik ilaç tedavisi almıştım. O şekilde düzelmişti. Çekingen ve utangaç bir insanım. Yeni aldığım kıyafetleri giyindiğimde bile utanıyorum. . çok saçma . Buna rağmen birçok hayalim var. Yurt dışında erasmus yapmak vs. Ama kafam bu şekildeyken nasıl olucak bilmiyorum. Gerçekleştiremeyeceğim sanırım hayallerimi . Ben neden bunları yaşıyorum diye sorgulayıp duruyorum. İsyankar bir moddayım ve bu halim canımı sıkıyor.

İnstagramda güzel kızları görünce kötü hissediyorum

İnstagrama giriyorum bütün kızlar cok guzel hepsi makyaj yapmayı cok iyi biliyor hepsi saçını cok güzel yapıyor kendime bakıyorum ortada hiçbir şey yok. Kendimi çok yetersiz ve özgüvensiz hissediyorum Sevgilime karşıda çok yetersiz hissediyorum. Kizlara bakıyorum ne guzel vücutları var kendilerine ne kadar güzel bakıyorlar ona karşıda yetersiz hissediyorum ve gün içerisinde sürekli mutsuz oluyorum. Ona da bu enerjim yansıyor Sevgilime karşı her gün mutsuz biri olsam benden sıkılır mi diye soruyorum kendime işin içinden çıkamıyorum kendimi hic sevemiyorum.

Somatik bozukluklar nasıl geçer?

Merhaba kızlar nolur bana fikir verin. 5 yıldır doludizgin aşk yaşadığım bana ölüp biten sevgilim bana resmen eziyet ederek benden ayrıldı. Ve şimdi aylardır ikimizin arasında gidip geldiği kızla nişanlandı. Yeni fark ediyorum tabi. Geçen yaza kadar her şey çok iyiydi sonra aileler tanıştı. 4. Yılımızdı. Aile taşınmasından birkaç ay sonra benle ayrılmak istediğini ama beni hep sevdiğini seveceğini, maddi manevi sorunlar yaşadığını nişanı erteleneceğini söyledi. Beni oyalamak istemediğini söyleyince ben de yanında olurum dedim. Ertelensin dedim sen yanımda olduğun sürece maddi manevi sorunları aşarız dedim. Ama bu soğudu belli. Ben de gelip isteyemedi, onun mahcubiyetini yaşıyor sandım üstelemedim. Kasım gibi ayrıldık ama 10 dk sonra mesaj attı yanıma geldi. Ben yapamam senden ayrılamam sen benim kaderimsin dedi ama ağlayarak. Ben de seviyor ama mahcup olduğu zor durumda olduğu için huzursuz sandım. Bu sefer benim bir şeyler yapmam gerek diye para biriktirmeye başladım. Nasıl fedakarlık yapıyorum ama takıları aldım yüzükleri aldım dedim ki annen de taksın mahçup olmayın. Yüzün eğilmesin korkma ben yanındayım dedikçe benden uzaklaşmaya devam etti. Ama çok sevdi beni ya da çok iyi oynadı. Üstüme o kadar düşerdi ki etrafımdakiler o senden çok seviyor seni derdi. Sonra ne mi oldu kızlar? Bir gün öncesinde nişan planı yaparken bir gün sonra bu iş uzadıkça boka sarıyor dedi ve benden ayrıldı. Önemli bir sınavım vardı. Bari ona kadar yanımda kal dedim. Tamam sınava kadar kalırım sonra engellerim deyince ben de şimdi engelle o zaman dedim ve engelledi. Ertesi gün çalıştığı yere gittim ve orada arkadaşlarıyla o kadar mutlu o kadar gülüyor ki Elim ayağım boşandı. Sonra beni gördü ve sapsarı oldu. Beni apar topar arabaya bindirdi uzaklaştırdı. Bağırdı çağırdı çok hakaret etti ve sonra beni kaldırımın kenarına atıp gitti. Beni? 5 yılını. Canının içini atıp gitti. Canım çok yandı sonra arkadaşlarım ambulans çağırıp beni hastaneye götürdü kalp hastasıyım bu arada. Arkadaşlarım aramış biz aylar önce ayrıldık o takıntılı ruh hastası peşimi bırakmadı demiş. Kızlar bir hafta önce yanımdaydı öptük sarıldık biz. Ben miyim takıntılı? Sonra hastaneye geldi küfürler hakaretler devam. Tanıyamadım. Bu insan o olamaz dedim. Asla acıma vicdan kalmamış. Ben aylar önce bitirdim ama kalp hastası olduğun için söyleyemedim dedi. Bu kalbimden daha çok yaraladı beni. Ben ağzım açık izledim. Bana ben bu defteri kapatacam senden başkasına dokunmayacam ama tek başıma kafam rahat olmak istiyorum benim bir hayatım yok dedi. Ben bunu sindirmeye çalışırken çalıştığı yerdeki kızla nişan fotoğraflarını gördüm. Senden başkasına dokunmayacam diyen adamın ona sarıldığını öptüğünü gördüm. Bu ayrılıktan daha zor geldi. Bana hayatımda hiç bu kadar kötülük yapılmamıştı kızlar. Ben bu kötülüklere alışık değilim. Ah ettim ama, pişman olsun ben de göreyim istiyorum. Bir kızın hayallerini enkaza çevirip onun üstüne nasıl mutluluk kurarlar. Vallahi ben bu dünyaya ait değilim. .. Bana yardım edin. Çok fazla fiziksel rahatsızlık çıktı. Kramplardan duramıyorum