Psikoloji Kategorisi

Bilinçaltımın sürekli beni uyarması

Merhabalar öncelikle ben uyumayi çok seven biriyim ama son zamanlarda uyumaktan çok bilinçaltıma yerleşen şeylerin filmini izliyor gibiyim yanii gündelik hayatta en ufak detayı bile düşünmüşsem illa ki rüyamda görürüm onu kafamda plandigim hayal ettiğim şekilde ama acaba daha farklı olsa nasıl olurdu diye düşündüğümde daha farklı şekilde rüyamda görebiliyorum onu ve tabii ki daha yorgun uyanıyorum çünkü gün içerisinde kafa yorup düşündüğüm hersey birde uyurken karşıma çıkıyor ve hiç uyumamış dinlenememis oluyorum bu psikolojide ne demek oluyor

birden aklımdan çok kötü şeyler geçiyor

ya bir fotoğrafa ya da bir şeye bakıyorum kim olduğu farketmez birden içimden küfür kelimesi geçiyor ve bu beni çok rahatsız ediyor çok kötü bir şey ya da aklıma çok kötü şeyler geliyor çok kötü kelimeler ayıp kelimeler çok utanıyorum ama sürekli aklıma geliyor her aklıma geldiğinde kendime yapıştırasım geliyo hemen tövbe tövbe diyorum ben ne diyorum çok kötü hissediyorum😭 dün psikiyatriye gittim doktor bana lustral verdi ama gerçekten çok ayıp şeyler söylüyorum içinden birden

Gerici anlar yaşamak beni huzursuz ediyor

Merhaba;Bana sırf kendimi iyi hissetmem için değil de gerçekçi olmanız beni çok mutlu eder. Bugün örnek üzerinden anlatacağım dün doğum günümdü bugünde teyzemle kuzenim doğum günümü kutladılar annem üçümüzün fotoğrafını durumuna atmamı istedi bende dershanedeki iki hocamdan gizlemek isterken salak gibi duruma atıcağımı iki hocamada attım kötü olan yanı annemin bu hocalarla daha önce mesajlaşması olmadı yani yapılması zor bir hata hocalara attığımı 20 dakka sonra fark ettim ve hocalara annemin telefonundan olduğu için “yanlışlıkla attım hocam” yazdım ikisine de ve biri “sorun değil” dedi diğeri “nice senelere teyze” dedi bunu yazmasının sebebi ya teyzemin doğum günü olduğunu sanması diyicam ama ben kendimde doğum günümle ilgili bir şey paylaştığım için hoca biliyor yani benim olduğumu diğer ihtimal daha düşük annemin görmeyen biri olarak düşünüp şaka mı yaptı diye düşünsem ihtimal değil gibi neyse kendimi aptal gibi hissediyorum hocalara yiğen karıştırdı annemin telefonunu çoğu kişiye attı desem altına o yazıyı yazamaz bir de durumla aynı zaten bir de kolay yapılacak bir hata değil hafta sonu dersimiz var hocalar benim hakkımda ne düşünür ve ne demeliyim sizce kendimi aptal gibi hissediyorum böyle olaylar hep böyle hissettiriyor gerçekten çok özgüvenli biriyim mutluyum ama şu anlar beni çok geriyor gereksiz abarttığımın farkındayım belki hocalar bu kadar üstünde durmadı belki de önemsemediler ama beni çok huzursuz ediyor şimdiden teşekkürler

Özgüvenimi nasıl yükseltebilirim

İnsanların içinde konusmaktan ve kendimi açıklamaktan kaçıyorum bunu nasıl aşabilirim örneğin arkadas ortamında bile konusmaktan, kendimi acıklamaktan kaçınıyorum veya ilişki anlamında herhangi birisiyle konusurken zorlanıyorum. Kendimi anlatamıyorum. herkes gibi rahat olmak istiyorum . arkadaslarım bana özgüvensiz oldugumu soyluyorlar uzuluyorum . Veyabiriyle konusmaya basladım diyelim sohbeti hemen kapatıp konusmamak istiyorum genel olarak aileme karsı da boyleyim kimseyle rahat konusamıyorum bunu nasıl çözecegim acaba

Cesaret kazanmak için ne yapmalıyım

Yaklaşık 1 buçuk sene önce 7 ay süren bir ilişkim bitti 6 ay öncede en yakın arkadaşımla anlaşmazlıklar yaşayıp tartıştık ve tamamen arkadaşlığımızı karşılıklı bitirdik. 7 8 aydır sadece kendi halimde devam ediyorum hayatıma ne bir arkadaşlık ne de ilişki yürütecek tahammülüm kalmadı hayata karşı. Hayatım şu an bomboş evde geçiyor kaygılarım yoğun sürekli kafamda o kişi gelirse ne yapacağım diye dönüp duruyordu düne kadar artık değişim için adım atmak istedim ve her yerden sildim onu evet hayatta bizi tüketen ilişkilere sınır çizmek gerekirse kendi içimizde yası yaşayıp bitirmek lazım ama ben bundan sonrası için bu kadar olumsuz deneyimden sonra hayatın içine nasıl karışacağım bilmiyorum en ufak bir durumda kaygılarım artıyor mide sorunları yaşıyorum bir şeylere alışma sürem çok uzun sürüyor resmen hayata uzun bir süre ara verdim kendimi yeniden inşa ediyor gibiyim ama tekrar o bağlantıyı nasıl kuracağım bilmiyorum ya her şey yolunda giderken veya ben tam unutamamışken o kişi çıkıp gelirse aklımı yine karıştırırsa ve bu yas süreci uzar benim kaygılarım tetiklenirse düşünceleriyle savaşıyorum. Özgüvenim çok düştü kendime güvenim zedelendi. Başım sıkışsa arayacağım buluşacağım bir arkadaşım bile yok. Kendime karşı güvenim yok insanlar gülüyor eğleniyor mutlu ilişkilerindeki insanların onların sevdiğini görüyor ve hatta bizde görüyoruz ama ben eski ilişkisinden geriye sürekli bir şeyler saklayan biriyle birlikteydim ona ne kadar güzel satırlar yazmış onun için hep gözyaşı dökmüş bunları görüyordum ilişkimizde bu olaylara gösterdiğim tepki yüzünden bitti. Ama ben artık sevgilisinden emin olduğum bir kalp istiyorum karşımda koşup bana sığınan değil elimi isteyerek tutan birini istiyorum. Kendisi olduğu gibi sevilmek istiyor her şeyine uyum sağlayayım istiyor benim değişmemi bekliyor ben de olduğum gibi sevilmeyi hak ediyorum eğer fedakarlık edilecekse karşılıklı olmalı diye düşünüyorum bütün yükü üstlenmek istemiyorum artık. Bu yüzden kendimi de suçlamak istemiyorum. Benim değişimimle bir ilişki olacaksa sırf ben değiştim diye mi sevecek o insan beni. Bu çok bencilce. O hiçbir şeyinden ödün vermiyor eğer onda da birazcık değişim görseydim bu fedakarlığın bir anlamı olurdu ama kendiyle çelişti hep. Ben çok yorgunum her şey anlamını yitirdi. Ne arkadaş ne sevgili hayatta neye değer veriyorsam yok olup gidiyorlar. Ben çok güçsüz yalnız hissediyorum hep kendime güçlü olmayı öğretilmiştim ama bu defa toparlanamıyorum. Lütfen bana İnstagramdaki gibi genel geçer psikolojik tavsiyeler sunmayın ben hepsini tek tek okudum uygulamak için kendimi zorladıkça dibi gördüm. Adım adım bana eksiklerimi yazarsanız ben tüm bunlar üzerine çalışacağım burada anlattıklarıma göre gördüğünüz sevgi eksikliği belki duygusal bağlanma veya kaygı ne görüyorsanız onun üzerine bana gerçekçi tavsiyeleriniz neler olabilir. Seninle başlamadı kitabını okuyorum kendim üzerinde bazı konuları anlamaya çalışıyorum şimdilik terapi akmak için bütçem yok yazdıklarınız benim için çok değerli teşekkür ederim

sanırım bedensel algı bozukluğum var

Şuanda 16 yaşındayım. Yani liseye giden ve bedeni sürekli değişen bir kızım. İnsanların beni nasıl gördüğünü nasıl tanıdığını bana aynada görünen benle dışarıdan baktığımda benin nasıl bir farkı olduğunu aşırı bir şekilde önemsiyorum. Örneğin annemi falan ya benim sağ gözüm hep kısık mıydı veya burnum hep böylemiydi şeklinde darlıyorum. Örneğin geçenlerde kilolu değilim ama yanaklarım çok büyük şeklinde ağladım ve ailem güzel olduğumu saçma bir şeye ağlıyosun şeklinde kızdı. Veya arkadaşlarımdan sürekli beni kontrol etmelerini istiyorum böyle yapınca mı daha güzel yoksa böyle yapınca mı şeklinde. Sürekli aynaya bakma, yüzümü kontrol etme mimiklerime bakma ihtiyacı duyuyorum. Ve bazen de nedensizce kendi kendime gülüyorum çünkü saçma geliyor. Ev halkı da sürekli niye aynaya bakıyosun , gülüyosun yoksa sevgilin mi var niye böyle davranıyorsun şeklinde kızıyor bana. Bu alışkanlığımdan kurtulamıyorum. Yani yapmamam gerekiyor ama bu takıntıyla başa çıkamıyorum. Egolu kendini beğenmiş gibi algılanıyorum aslında ama daha da tam tersi kendi kusurlarımı buluyorum. Bunları değiştirmeye çalışıyorum. Niye böyle bir alışkanlığım var ve bundan nasıl kurtulabilirim sizden yardım istiyorum. Daha ileriki yaşlarımda yani ergenliğimden kurtulduğumda bu geçer mii?

Uzak mesafe ilişkim

(Betül Canbel) Bazen "Benim mi beklentim çok yüksek?" diye kendimi suçluyorum. Ama geçmişte yaşananlar, bir geleceğimiz olması durumunda yaşanacak zorluklar sonucunda çektiğim sıkıntılara değecek bir hayat istememe sebep oluyor. Karakter olarak çok kırılgan, çok duygusalım; çok da güçlü bir karakter değilim. Kendimi böyle tanımlayıp Mustafa ile bir gelecek kurma adımı atmam durumunda, çok daha güçlü olmalıyım ve duygularımı kontrol edebilmem gerekiyor. Ailem çok da gönülden onay vereceğini sanmıyorum. Ablamın durumu, bizim tanışma şeklimiz, birbirimizi çok az görmemiz. .. Beni bile, Mustafa’yı çok sevmeme rağmen, korkutuyorken; ailem haklı olarak karşı durmak isteyecek. Ben içimdeki şüpheleri, korkuları aileme yansıtırsam, onları ikna etmem belki de imkansız olacak. Sorduğunuz sorulara cevap verecek olursam: 1. Mustafa ile mutlu olabilecek miyim? Mustafa ile mutlu olurum. Evlilik zor, evet, ama Mustafa ile birbirimizin yanında olup bunu aşacağımızı düşünüyorum. Ama tek sorumluluk evliliğin zorluğu değil. Mustafa ile mutlu olmak yetmiyor; Mustafa'nın 29 yıldır yaşadığı hayatta olabilir miyim, bilmiyorum. Kendi ailemden kilometrelerce uzağa gidip onun ailesiyle yakın olmak, beni büyüten, emek veren aileme haksızlıkmış gibi geliyor. Ne kadar iyi olsalar bile, ailemi bırakmış olmamın yükünü hissediyorum. Buradaki arkadaşlarımı, akrabalarımı, sevdiklerimi bırakıp Mustafa’nın sevdikleriyle tanışmak yine yük gibi. Ayrıca, evlilik borçlarının hepsini biz yükleneceğiz. Bize destek olacak pek kimse yok. Bu borçlar evlendikten sonra ödenecek. Nasıl ödenecek? Ben hayatımda hiç zorluk görmedim, maddi olarak sıkışmadım. Peki ya ödemekte zorlanırsak? Para bizim huzurumuzu bozarsa? Babasını kaybetti. Mustafa, bir elinin her zaman annesinin üstünde olmasını istiyor, haklı olarak. Ya annesi ve benim aramdaki dengeyi ayarlayamazsa? 2. Eğer ayrılırsak, bunu sağlıklı bir şekilde başarabilir miyim? İçimde her zaman, vermediğimiz çabanın pişmanlığı olacağına eminim. İleride başka biriyle evlenirsem, Mustafa’nın anlayacağı, destek olacağı bir konuda yalnız kalırsam, "Mustafa olsa nasıl bir hayatım olurdu?" diye düşüneceğim. Mustafa benim ilk aşkım, çocukluğum. Onu unutmam mümkün mü? Belki kalbimdeki derin bağ azalır ama insan, herkes karşındayken yanında duran tek kişiyi unutabilir mi? 3. Gerçekten bu ilişkiyi sürdürebilmek için neye ihtiyacım var? Bu sorunun cevabını bilmiyorum.

Vesveselerim var, duygu durum bozukluğundan nasıl kurtulurum

Vesveselerim var ruhum bazen daralıyor gibi hissediyorum bunu nasıl aşarım kendimi bazen çok kötü hissederim antidepresan ilaçları içiyorum şuan ama iki aya yakındır hâlâ tam olarak iyileşmiş değilim sizin öneriniz nedir şuan spora verdim kendimi bu benim daha iyi olmamı sağladı acıkcası beslenmeme de özen gösteriyorum ama bu duygu durum bozukluğundan kurtulmak istiyorum bazen hayatı saçma buluyorum bunu nasıl aşarım

OKB tanısı aldım ama kontrol etmelerimi durduramıyorum

kendimde uzun zamandır OKB den şüphe ediyordum ve bu durum artık benim günlük yaşamımı da etkiliyordu yaşadığım şeyleri not aldım ve psikyatriye gittim ve yaşadığım durumu söyledim bana test yapmadan beni dinleyip OKB olduğumu söyledi ve yaşadığım durumları örnek göstererek bu durumları yaşıyorsan sende okb var dedi ilaç falan verdi ve bunun yanında kontrol hissini azaltmamı söyledi ama bunu yapamıyorum ve zaten yapamadığım için ona gittim ? bunu ona da anlattım ama anlamıyor verdiği ilaçları kullanıyorum ama bu kontrol etme durumunu durduramıyorum bana ne kadar durdur dese de ilaç bunda bir etki etmedi sizce ne yapabilirim gerçekten gündelik durumumu çok zorluyor o içimdeki durum susmuyor

Uzak mesafe ilişkisi

Peki ne yapabilirim Betül hocam ben kendime doğru bir yol çizemiyorum mantığıma yatmayan çok şey var ondan vazgeçemiyorum ondan başkasıyla mutlu olma fikri çok uzak geliyor. Mustafa da çok zor diyor ama benden başkası ile olmayacağını söyleyip bitiremiyor Bize iyi gelecek bir karar verdirecek karar ne olur. Mustafa ile ayrılma kararı aldığımız da oldu ama Mustafa acillik oldu gün sonunda