Sosyal Hayat Kategorisi

Kontrol manyaklığından kurtulmak?

Her şeyi kontrol etme takıntım var. Herhangi bir şey tahminimden farklı bir şekilde olunca ya da planın dışına çıkılınca anksiyete yaşıyorum. Her şeyi kontrol etmeye çalışıyorum ama yapamıyorum. Akışa güvenemiyorum. Bunu nasıl yenebilirim? Nasıl akışa ve kadere güvenebilirim? Gerçekten kader diye bir şey var mı? Kontrol manyaklığı hem bana hem de çevreme zarar veriyor. İnsanları da geriyorum. Buna çok üzülüyorum ama elimde değil.

İşleri son ana bırakmaktan nasıl kurtuluruz?

Merhaba, iş çok kolay bile olsa “sonra yaparım” diyorum, ama sonra işler birikiyor ve dağ gibi büyüyor. Bir bakmışım ki, işler birikmiş ve hepsini yetiştirmem gerekiyor. Bu da beni strese sokuyor. İşlerimi planlasam, “to-do list” yazsam bile yine de ara sıra motivasyon düşüklüğü yaşıyorum. Galiba mevsimsel depresyondan kaynaklanıyor. Motivasyonumu kaybetmeden, işlerimi son ana bırakmaktan ve ertelemekten nasıl kurtulabilirim? Bana kesin pratik çözümler söyleyebilir misiniz lütfen?

Dürtüsel alış-verişi nasıl yeneriz?

Bazen çok üzgün olduğumda saçma sapan ihtiyacım olmayan şeyler alıyorum. Sonra vicdan azabı yaşıyorum. bundan nasıl kurtulurum online alış veriş site sitelerini/uygulamalarının bildirimlerini kapattım, kayıtlı kart bilgilerimi sil, “tek tıkla satın al” özelliğini de kapattım. Ama yine de hem online hem de mağazadan alış-veriş huyumu düzenleyemiyorum. Belki de dikkat eksikliği bozukluğum olduğu için böyle oluyor. Bana yardımcı ola bilecek pratik bilgiler verir misiniz lütfen?

Bu dünyada mutlu olmak neden zor?

İnsanların isteklerini yerine getirmek, onların istediği gibi olmak, mükemmeliyetçi gibi davranmak vb. durumlar derken hayatta mutlu olamam gibi düşünmeye başladım. İlişkiler önemli fakat onların düşünmediği gibi düşünmek ya da onların yapmadığı eylemleri yapmak tuhaf algılanıyor. Değişik, sorunlu benmişim gibi hissettiriyorlar. Kendi duygularım, düşüncelerim yok sayılıyor. Kimseyle konuşmak istemiyorum artık. Ben değersiz miyim değil miyim anlamıyorum artık. Uzaklaşmak istiyorum. Kendimi motive edecek bir şey de kalmadı zaten. Hayat yorucu biliyorum ama artık fazla geliyor. İleride ne yapmak istediğime karar veremiyorum. Tek başıma kalmak istiyorum. Ne olacak bu gidişat bilmiyorum. Benim gibi olanlar illaki vardır. Onlar ne yapıyorlar? Ben ne yapmalıyım? Yardımcı olur musunuz? Teşekkürler.

Kendime yeterince değer vermiyorum neden?

Merhaba sayın psikolog. Çevremdeki insanların söylemleri ile uyandım. Kendime yeterince değer vermediğim söylendi ve şok olup inkar edip öyle bir şeyin olmadığını söyledim ancak sonrasında bana açıklamalarda bulundular. Kendi işim olsa bile başkalarının işlerine öncelik veriyormuşum, başkasına geri almamaksıxın borç veriyormuşum, insanların bana karşı incitici söylemlerini görmezden görüyormuşum. Bu açıklamalardan sonra üzerine günlerce düşündüm ve gerçekten öyle olduğuna ikna oldum. Ama ben bunları yaparken kendimden veriyormuş gibi değil de daha çok bi başkasına yardımcı oluyor gibi hissedip mutlu oluyordum bu konuda neler yapabilirim

Kendimi aşırı yalnız hissediyorum

Çocukluğumun ortasında büyük bir apartmana taşınmak zorunda kaldım. Annem ve ablam neredeyse asosyal sayılabilecek insanlar ve büyüdükçe ben de öyle olduğumu hissediyorum. 8 senedir bu binada olmama rağmen mahalleden bile tek bir arkadaşım yok son sınıfım ve okulda 3-4 arkadasim var sadece. Yaz aylarının gelmesinden nefret ediyorum çünkü dışarıda arkadaşlarıyla eğlenen yaşıt kızları görünce kıskanıyorum. Diğer insanların ya çok samimi kuzenleri ya da çok samimi arkadaşları var. Ama benim aşırı samimi olduğum enim diyebileceğim bir kuzenim ya da arkadaşım yok hiç olmamadı da. Çekinik bir insan değilim kendimi iyi ifade edebilirim , topluluk karşısında iyi konuşabilirim ama kendimi yetersiz hissediyorum sanki utanç vericiymişim de arkadaş edinmeye hakkım yokmuş gibi hissediyorum. Kalıcı arkadaşlığım hiç olmadı ya o kadar samimi değildim ya da bazı faktörlerden dolayı bitmek zorunda kaldı. Arkadaşlarımla olsam bile diğerlerinin hep daha iyi dostlukları olduğunu düşünüyorum. Daha çok genç. Olmama rağmen tüm yazı evde geçiyorum ve kendimi yaşlı gibi görüyorum. Her günü aynı geçiyor. 17 yaşındayım ama ne kimseden hoşlandım ne biri benden hoşlandı ya da aşırı keyif aldığım bir arkadaşlık anım var. Neden böyle oluyor ne yapmalıyım?

Kızgınlık neden zayıflıktır?

Ben karaktet olarak hemem parlayan birisiyim. Çocukluğumda baskıcı bir ailede büyümemden dolayı mıdır bilmem, haksızlık benim zayıf karnım. Ne zaman hakkımın yendiğini görsem, ya da biri iftira atsa kendimi kaybeder doğruları ortaya çıkarmaya çalışırım. Ama bazen doğrular yetmez. Haklıyken kaksız duruma düşeriz. Bu öfke kontrolünü nasıl sağlaya bilirim? Nefes teknikleri yardımcı olmuyor çünkü. O an gerçek çizgi filmlerdeki gibi, kafamdan sıcak dumanlar çıkmış gibi oluyor. Belki küçükken kendimi tam savunamamanın vermiş olduğu bir ukte var içimde. Etrafımla kavgalıyım. İnsanlara güvenemiyorum, özellikle iş hayatında. Çoğu insanın arkamdan iş çevirdiğini düşünüyorum bazen.

Kişisel gelişim kitaplarının boş mu gerçekten?

Şahsi fikrimce kişisel gelişim kitaplarının boş olduğunu düşünüyorum. Açıkçası şimdiye kadar hiç okumadım. Çünkü kişisel gelişim kitapları problemi çok basite indirip, tüm suçun sende olduğunu söylüyor. Ne bileyim, “sabah 5’te kalk, 4 saat uyu, mutluluğu seç” gibi söylemler bana çok yapay ve abartılı geliyor. Oysa mutluluk her zaman tamamen sana bağlı bir şey değil. En basitinden, eğer iş yerinde sigortan yoksa, maaşın çalışma saatinle orantısızsa, haftada 5 gün 10 saat çalışıyorsan; biri çıkıp sana “SEN MUTLULUĞU SEÇMİYORSUN! KENDİNE ZAMAN AYIR!” diyemez. Çünkü bu, asıl sorunu görmezden gelmekten başka bir şey değil. Meseleyi derinlemesine anlayabilmek için psikoloji, felsefe, sanat, biyoloji okuyorsun — işte o zaman zaten ister istemez gelişiyorsun.

Reddedilen Değil, Reddeden Olmak Zor Geldi: Duyarlı Bir Yaklaşım Arıyorum

Merhaba, ben özel psikoloji merkezde işe alım uzmanı olarak çalışıyorum. Merkeze yeni bir psikolog alımı için görüşmeler yapıyordum. Adaylara her zaman önce yazılı bir test uygulanıyor, ardından ben birebir görüşme gerçekleştiriyorum. Bu süreçte bir adayı çok beğendim. Sorular oldukça zordu ama kendisi %72 oranında doğru cevap verdi – bu oldukça nadir bir durum (test sonuçları bilgisayar tarafından otomatik hesaplanıyor). Bu arada benim uzmanlık alanım psikoloji değil. Aday, 23 yaşında, yeni mezun bir genç kadındı; ancak olduğundan daha olgun görünüyordu. 1 yıllık (stajyer ve online) deneyimi vardı. Yüz yüze yaptığımız görüşmede kendini çok güzel ifade etti, oldukça olumlu bir izlenim bıraktı. Görüşme sonunda her zaman yaptığım gibi, adaylarla ilgili düşüncelerimi ve test sonuçlarını yazılı şekilde müdürüme ilettim. Müdürüm de bu genç kız adaydan olumlu etkilendiğini ve ona 1 aylık deneme süresi verilmesine karar verildiğini söyledi. Ben de bu bilgiye dayanarak ona geri dönüş yaptım. Fakat 1 gün sonra müdürüm adayın yaşını yanlışlıkla 23 değil, 33 olarak gördüğünü, yaşının “fazla genç” olduğunu ve yaşça büyük danışanlara uygun olmayacağını söyledi. Bu da dolaylı olarak adayın sürece devam edemeyeceği anlamına geliyor. Şimdi bu durumu adaya nasıl uygun bir dille ileteceğimi bilemiyorum. Görüşmemiz sırasında oldukça umutlandırmış ve heveslendirmiş oldum. Şu anda kendimi çok kötü hissediyorum. Bu alanda oldukça yeniyim. Daha önce ben de iş görüşmelerinde deneyimim az olduğu için birçok kez red cevabı almıştım. Belki de bu yüzden empati kuruyorum; birine ümit verip ardından hayal kırıklığı yaşatmak istemiyorum. Ayrıca merkezimizde şu an çocuk psikoloğu pozisyonu açık olmadığı için başka bir alternatif de sunamıyorum. Bu durumu onun kalbini kırmadan, nazik ve profesyonel bir şekilde nasıl ifade edebilirim? Bana bir yol gösterebilir misiniz lütfen? Gerçekten çok üzgünüm. Kalp kırmak çok kötü bir şey.

Arkadaşlık, zorbalık ve sınır koyma

Ben liseye yeni geçtim ve orda bir arkadaşım oldu başlarda herşey çok iyi gidiyordu yaklaşık 8-9 ay arkadaşız ve artık bazı şeyler beni çok rahatsız etmeye başladı örneğin belki basit veya küçük görünebilir ama benim kalbimi kıran şeylerdi ve artık beni kullandığını düşünüyorum mesela benden kendi interneti olmasına rağmen sürekli benim internetini kullanmak isterdi kendi internetinin çekmediğini savunarak bende her defasında sesimi çıkarmadan veriyordum ya da mesela bana sürekli ben çok utangacım diyerek herşeyi bana söyletirdi arkadaşlarımıza veya hocalarımıza bir şey söylememiz gerekse sürekli beni devreye sokuyordu ve bende buna sessiz kalıp ne istiyorsa yaptım ya da en basitinden Instagram'da onun takma adını güzel bir şey olarak değiştiriyorum ama o bana aynı şeyi yapmiyor bilmediğini iddia ediyor ama bana sürekli kötülediği bir arkadasına yapmıştı belki küçük ama bana yalan söylemesi ve benim ona verdiğim sevgiyi değeri onun bana vermemesi kalbimi kiriyor ama artık kaldıramıyorum en son geçen gün eski sevgilim yanımdan geçerken bağırarak (onu sevmediğimi bilerek) " ne onula barışmak mı istiyorsun" diyerek beni küçük düşürmeye çalıştı yapma dememe rağmen devam edip bunu sınıfta diğer arkadaşimla tekrarladı bende artık dayanamadım ve biraz üstüne düşününce benim haklı olup susmak istemediğimi karar verdim mesafe koymak istedim bugün onun takma adını sildim ve bana yazdı bende içimdeki herşeyi söyledim ona karşı " rahatsız oluyorsan söyleseydin" dedi zaten söyledim ama o esnada beni dinlemediği için duymadı tabi bugün biraz kavga ettik ben amacımın onunla kavga etmek değil sadece gerçekleri görmesini sağladığimi söyledim bana tavır aldı ve aynı okul aynı sınıf aynı sıradayız ona karşı nasıl bir tavır sergilemeliyim ve kendimi çok yalnız hissediyorum okulda pek çok arkadaşım da yok ondan daha yakın kendimi berbat hissediyorum ne yapmam gerekiyor okulda ona karşı davranışlarım nasıl olmalı?