Sosyal Hayat Kategorisi

çok karmaşık bi dönemdeyim

tek tek açıklamam gerekirse kısa ama açıklayıcı olsun istiyorum istanbulda doğdum büyüdüm köyümüze yakın bi yere taşındık küçük kasaba ama arkadaşım yok takılcak yer yok evde sıkılıyorum bi internet ile vakit geçiyordu ailem ben ödemedim diye kapattırdı ki hem okuyup hem çalışıyorum zaten çalıştığım yerdede zorlanıyorum gidesim gelmiyor gittikten sonra bu seferde akşam eve gidesim gelmiyor ama şöylede bişey var bundan bi sene önce babamla aynı yerde çalıştım ama sürekli işime karışırdı yaşıt arkadaşlarıma neyse kız arkadaşım oldu beni merak etmez bi kere aramaz sormaz dışarı çıkınca beni sürekli arardı geçen sene çok kavgamız oldu bu sene iş değiştim ama babam kavga çıkarcak şey bulduğu için eve gelince yine huzurum kaçıyordu şuan internet yok bazen geceleri interneti çekerdi işte oluyorum zaten gece bi 2 saat takılmak isterdim tek eğlencem o zaten ama onu bile elimden alırdı burda sorun internet değil yaşıtlarım geziyor babasıyla arkadaş gibi bu yaşlarım keyfini çıkarıyor ama ben bunla uğraşıyorum sonra ertesi sabah hiçbşey olmamış gibi işe gidesim olmuyor bide internet faturasınıda ben ödüyorum böyle karmaşık bi dönem daha fazla anlatmam gereken bişey olursa ki var e posta ile daha da anlatmak istediklerimi söylerim

Yalnızım hiç arkadaşım yok

Hiç arkadaşım yok. Hayatımda hiç yakın arkadaşım diyebileceğim birileri olmadı. Yanıma gelip hep kendi en iyi arkadaşlarından bahsedip gittiler. En son anaokulunda bir grubum vardı. Girmediğim kulüp topluluk kalmadı ama olmuyor. Herkes çok tatlısın çok komiksin deyip gidiyor yanımdan. Bir kahve içebileceğim kimse yok. Her şey yüzeysel ve çıkar üzerine. Bir gün benimde içimi açabileceğim bir arkadaşım olacak mı? Savaşmaktan çok yoruldum. Kimsenin yanında kendim gibi hissedemiyorum. Fazla neşeli olursam çocuksu diye nitelendiriliyorum rol yapmak zorunda kalıyorum. Gülsem suç çok sert dursam suç. Herkes duygularıma karşı gibi. Herkesle mesafeli ve güvensiz kalmaktan çok yoruldum. Sürekli kendime dönüyorum. Ama insan bazen bir ses istiyor. Bunu kendime bile şuan itiraf edebiliyorum. Her şeyi tek başıma yapmaya o kadar mecbur kaldım ki . Tek arkadaşım ailem. Aileye de her şey anlatılmıyor tabii her şeyin yeri ayrı.

Bi insanı nasıl kafama takmam

Bi arkadaşım var kız o kadar toksik biri ki sürekli gülüyor mesela her şeye gerekli gereksiz hemde ve bu durum yanında olduğum zamanlar da beni rahatsız ediyor kıza sürekli laf sokmak istiyorum terslemek istiyorum. Kendini çok üstün görüyor bide annesi ona izin vermedi diye bana da aynı şekile davranıyor her defasında istemediği bir cevap ile karşıladığım için onu tuhaf davranıyor ve ben bu kızdan gerçekten nefret ediyorum neredeyse ama aynı yerde olduğumuz için hergün muhatap olmak zorundayım. Herkesle samimi olmaya çalışıyor ve ben ona laf sokamadıkca ve tersleyemedikce sinir oluyorum kendi kendime

Durum Anksiyetesi ve Sosyal Anksiyeteyi Nasıl Aşarım

Ben şu an imamlık akademesine 9 ay süreyle gideceğim sonrasında imamlık mesleği yapacağım. Ama imamlığa geçtiğimde çok heyecanlanıyorum kalbim çok hızlı atıyor ve normalde çok rahat ve düzgün bir kıraatle okuyabildiğim sureleri imamlığa geçtiğimde çok heyecanlandığım için düzgün okuyamıyorum. Bunu nasıl aşabilirim. Çünkü ileride bu mesleği yapacağım için işimi düzgün yapamayacağımdan da korkuyorum. Bu özellikle arkamda önemli gördüğüm bir kişi varken ya da camii de imamlık yaparken daha fazla oluyor

Sosyal fobi böyle bir şey mıdır?

Konuya nasıl gireceğimi bilmiyorum. Ama sosyal fobim olabileceğinden şüpheleniyorum. Bazen çok geriliyorum konuşmam hakkında küçüklüğümde yaşadığım zorbalık deneyimleri peşimi hiç bırakmıyor. Benden eğitim seviyesi konusunda daha alt olan insanlardan hep dalga görüyorum. Eğitimli hocalarım ve cahil olmayan arkadaşlarımdan bu tarz söylemler duymuyorum. Ama yine de ben konuşurken ne diyo bu anlamadım gibi cümleler duymak kalbimi çok kırıyor. Önceden çok ince derlerdi. Şimdi o bitti. Kelimeleri yutuyo musun peltek misin gibi şeyler söylüyorlar. Hızlı düşünüp hızlı konuşan biriyim ama akıcıyım. Ve birebir sohbetlerde kimse sorun yaşamıyor. Ama bazı anlarda böyle 4-5 kişilik yeni tanıştığım ya da çok arkadaş olmak istemediğim insanlar olunca böyle zorbalıklara maruz kalıyorum. Yeniden liseye dönmüş gibi. Bazı insanların yüzü beni korkutuyor bakışları sesimi duyduklarındaki aşağılama gülüşleri çok rahatsız ediyor. Sürekli umursamamaya çalışıp yeniden devam etmeye çalışıyorum. Ama günlük işleri bile zorlaştırıyor. Ne yapıcağımı bilmiyorum. Gerçekten çok sıkıştım. Artık kalbim dayanmıyor gibi hissediyorum. Bunları paylaşabildiğim kimse de yok. Hep dışlandım şimdi de yüzeysel iyi arkadaşlıklarım var. Aileme de üzülcekler diye bir şey anlatamıyorum. Ne düşmeye zamanım var. Ne de kendimi yeniden yeniden kaldırmaya. Çok yoruldum. Bu kadar duygusal olmayı ben de istemiyorum ama her gün farklı insanalr tarafından aynı duyguları yaşatılması çok yoruyor. Birisi benimle dalga geçmeyince tuhaf tuhaf bakmayınca oh en azından bu zorluğu geçtim diyorum. Şimdiden yorumunuz için teşekkürler.

Takıntılı ve özgüvensiz hissediyorum

Nişanlımla yaşadığım bir çok tartışmalardan sonra çözüm odaklı olmadığı için hep sorun çıkıyor. Sürekli ortak tek bir arkadaşımızın olmadığından ve yapıcı bir insan olmadığımdan bahsediyor . Bana sormadan başkalarının sözüne inanıyor ve onların konuşmalarına göre bana tartışma konusu çıkartıyor sevgiliyken ortak bir arkadaşımızla yaşadığımız bir sorundan ötürü beni sorumlu tutuyordu fakat anladı haksız olduğunu o süreçte de her gün sıkça arkadaşlarıyla birlikte planlar yaparak benimle vakit ayırmıyordu ve kendimi eksik ve özgüvensiz hissetmeme sebep oldu

Eziklik hissinden nasıl kurtulurum?

Ben özgüvensiz ve kendimi gerçekten ezik biri hissediyorum bu durumu nasıl düzeltebilirim bilmiyorum ayrıca sürekli bişeyleri unutuyorum yakın zamanda olanları özellikle artık kendimi gerçekten kötü hissediyorum unuttukça ve kimsenin beni beğendiğini düşünmüyorum eziklik psikolojisine girmiş olabilirim birileriyle doğru düzgün iletişim kuramıyor ve sürekli öfke sorunu yaşıyorum bu durumdan çok sıkıldım ve kendimi kaybetmeye başladım kendimi bulmak istiyorum geliştirmek istiyorum artık

Nasıl sözümü geçirebilirim

Ben okulda ve evde öksüren, hapşıran olduğunda ağzını kapatmasını istiyorum ve evdekiler kapatıyor ama okuldakilere dediğimde hani insanız ya kapatamayabiliyoruz diyorlar. sonra ben babama lavaboya giderken yani benim odamın önünden geçmesi gerekiyor ve her geçmesine öksürme diyorum inadıma öksürüyor hatta daha da ciddi şekilde söyledim yine tamam deyip aynı şeyi devam ettiriyor sonra ben sınıftakilere sessiz olun ders çalışıyorum diyorum bir bizi mi görüyorsun diyip beni bastırıyorlar ve gülmeye ses çıkarmaya devam ediyorlar. ben soru çözüyorum sessiz olmaları gerekir ama olmuyorlar. hocaya da söylüyoruz hocalarda uyarıyor ama değişen bir şey olmuyor. hocalarda kalp kırmak istemiyoruz zaten son seneniz diyip fazla bir şey de demiyorlar. sınıfta benim kadar dersi önemseyen de pek yok. o yüzden tüm sınıf çalışmayınca benimde ders çalışıyorum sessiz olun diye uyarmam bir şeye yaramıyor. ama ben sözümü çoğu zaman geçiremiyorum ve bu da beni sadece okulda değil her alanda etkiliyor

Sosyal anksiyetimi nasıl çözüm bulabilirim

Merhabalar. Çocukluğumdan bu yana hiç kimsenin beni sevmemesini hiçbir zaman anlayamadım. Kötü insan değilim kimseyi kırmamak için elimden geleni yaptım yapıyorum da ama her seferinde itilen değersizleştirilen ben oldum. İnsanların yanına ortamına girmeye çekinir oldum. Örnek veriyim ilkokuldayken bizim sınıftan bir kız evde düzenleyeceği doğum günü partisine sadece beni davet etmemişti sınıf olarak herkesi çağırmıştı. O zamanlar tabi anlayamıyordum küçüktüm. Bir arkadaşımın o kıza ısrar etmesiyle zorla davet edilmiştim. Gittim çok istemiştim kalabalık ortamda hiç böyle davetlere katılmamıştım merak ediyodum. Bana soğuk davrandılar tabi sınıf arkadaşlarım olsun kızın ailesi olsun anlam verememiştim. 12 yaşındaydım kolum kırılmıştı 2 kez ameliyat geçirmiştim. Yaklaşık 2,5-3 ay okula gidemedim. Ziyaretime sınıftan sadece 3 kişi gelmişti. Onuda sınıfça anlaşıp gelmişler acaba kandırıyormuyum diye beni yoklamak için. İnanmamışlar çünkü. Sınıfın ortasında bana ameliyatlı dikişlerim yeni alınmış sargılı kolumu açtırdılar canım yana yana açmıştım. Herkes şaşırmıştı. Dedilerki biz seni yalan söylüyor sanmıştık. o kadar çok zoruma gitmiştiki oysaki onları bekledim hep camda okul çıkışı ne zaman gelecekler diye. Lise zamanımda böyle herkesin kendi ortamı vardı beni yine sevmiyolardı. Meslek lisesi olduğu için sınıfta az kişiydik herkes kantinden ortak bişeyler alırlardı beni saymazlardı. Üniverste okumadım zaten. İş hayatımda böyle geçti ortam nedir bilmedim hiç nasıl konuşulur nasıl davranılır nasıl davranılmaz öğrenemedim. Artık kimseye yaklaşmıyorum nasılsa sevmeyecek diye. Üzülüyorum 29 yaşındayım 1 tane arkadaşım yok saygı göstermiyo kimse değer vermiyolar önemsenmiyorum.

Sevdiğimiz ama bizi üzen insanlarla nasıl bir ilişki geliştirmeliyiz?

Merhaba, çevremdeki çoğu arkadaşım evlendi hatta çoğunun çocuğu bile oldu. Ama ben kendimi hala bu işler için hazır hissetmiyorum daha doğrusu bu işler için karşıma birinin çıktığı da yok. Bu tarz şeylerin nasip olduğuna inanıyorum ve üzülmüyorum ama evli arkadaşlarımla görüştüğümde kendimi sanki bir şeyleri kaçırmış gibi hissediyorum ve bu durum beni mutsuz ediyor. Görüştüğümüzde konunun buraya gelmesine engel olamıyorum. İlla ki konu evlilik meselelerine geliyor. Arkadaşlarım beni kıracak şeyler söylemiyorlar benim iyiliğimi istediklerine de yüzde yüz eminim ama kendimi üzgün hissetmeme neden oldukları için çok değer vermeme rağmen onlarla artık görüşmek istemiyorum. Çözüm gerçekten istemeden de olsa bizi üzen insanlarla görüşmemek midir? Psikolojik açıdan durumumu nasıl yorumlarsınız?