Sosyal Hayat Kategorisi

Sosyal anksiyete ile nasıl mücadele edebilirim?

Merhaba. . Ben de sosyal anksiyete var ve hayatımı çok zorluyor küçüklükten beri içine kapanık bir kızdım zamanla bu daha da ilerledi aile içi sorunlarım yüzünden okulu bırakmak zorunda kaldım şu an açıktan okumaya devam ediyorum ama sürekli evdeyim hiç arkadaşım yok sosyallikten çok uzağım tek başıma dışarı çıkmak benim için işkence. . Yaşantıma böyle devam etmek istemiyorum ama elimden de bir şey gelmiyor ne zaman cesaretimi toplasam bir adım atmak istesem sonradan cesaretim kırılıyor ve yapamıyorum lütfen bana bir yol gösterin teşekkür ederim şimdiden. .

Mükemmelliyetçilikten nasıl kurtulurum?

Her şeyin zamanında ve düzenli bir şekilde yapılmasını istiyorum. Geç kalınması durumunda stres oluyorum ve karşımdaki insana tepki veriyorum. Dakik biriyim. Buluşmalarda istenilen saatte geliyorum. Aksiliklere tahammül edemiyorum. Bu durum beni rahatsız ediyor. Birini aradığımda ulaşamayınca üst üste arıyorum özellikle eşimi. Kötü şeyler düşünmeye başlıyorum. Kardeşlerim arasında en büyüğüyüm. Haliyle sorumluluk almak küçüklüğümden beri var. Kendimi nasıl düzeltebilirim ? Yardımcı olabilirseniz sevinirim?

Haberler moralimi çok bozuyor

merhaba, ister istemez sürekli karşıma çıkan haberler çok moralimi bozuyor, ne yapsam ne etsem yine de kurtalamıyorum. Kendime söz veriyorum bir daha haber izlemeyeceğim diyorum ancak olmuyor merakıma yenik düşüp gündemi takip ediyorum. Etmek zorunda kalıyorum. Bu konu hakkında ne yapabilirim bana bir uzman tavsiyesi verebilir misiniz? Haberleri izlesem dahi nasıl kendi ruh halime yansıtmadan bunu aşabilirim? şimdiden yardımlarınız için çok teşekkür ederim

Nedensiz bir sorgulama ve korku var kendime güvenmeme rağmen

Mesela uzun süredir görüşmediğim bir arkadaşımla görüşeceğim için mesaj attım diye kötü hissediyorum kendimi sorguluyorum ne gerek vardı bir öncekinde de ben yazdım diye sorguluyprun bazen de çok soğuğum diyorum ya da başka bir örnek hocama soru attığımda sıkboğaz ediyor muyum diye düşünmek canımı sııkıyor yani bilmiyorum insan ilişkileri benim anksiyetemi deniliyor bilmiyorum çok geriyor nereni yok yani anlamıyorum açıkçası

Hayattan kopmuş hissediyorum, ne yapmalıyım?

Merhabalar, 6 yıldır OKB'liyim, ilaç tedavisi ve psikoterapi almaktayım. Ayrıca bir süre de psikiyatri servisinde yattım. 26 yaşımdayım ve üniversiteden yeni mezun oluyorum. Kendimi sürekli hayatta başkalarıyla kıyaslıyorum, başarı ve mükemmeliyetçilik benim için ilk sırada. Hiç sevgilim veya arkadaşım da olmadı. Sürekli geç kalmışlık, başarısızlık, kıyaslama düşüncelerine sahibim. Değişmek istediğimin farkına varmaya başladım, arkadaşım olsun istiyorum, hobim/alışkanlıklarım olsun istiyorum ama nereden başlayacağımı bulamıyorum. Yardımcı olursanız sevinirim, teşekkürler.

çok karmaşık bi dönemdeyim

tek tek açıklamam gerekirse kısa ama açıklayıcı olsun istiyorum istanbulda doğdum büyüdüm köyümüze yakın bi yere taşındık küçük kasaba ama arkadaşım yok takılcak yer yok evde sıkılıyorum bi internet ile vakit geçiyordu ailem ben ödemedim diye kapattırdı ki hem okuyup hem çalışıyorum zaten çalıştığım yerdede zorlanıyorum gidesim gelmiyor gittikten sonra bu seferde akşam eve gidesim gelmiyor ama şöylede bişey var bundan bi sene önce babamla aynı yerde çalıştım ama sürekli işime karışırdı yaşıt arkadaşlarıma neyse kız arkadaşım oldu beni merak etmez bi kere aramaz sormaz dışarı çıkınca beni sürekli arardı geçen sene çok kavgamız oldu bu sene iş değiştim ama babam kavga çıkarcak şey bulduğu için eve gelince yine huzurum kaçıyordu şuan internet yok bazen geceleri interneti çekerdi işte oluyorum zaten gece bi 2 saat takılmak isterdim tek eğlencem o zaten ama onu bile elimden alırdı burda sorun internet değil yaşıtlarım geziyor babasıyla arkadaş gibi bu yaşlarım keyfini çıkarıyor ama ben bunla uğraşıyorum sonra ertesi sabah hiçbşey olmamış gibi işe gidesim olmuyor bide internet faturasınıda ben ödüyorum böyle karmaşık bi dönem daha fazla anlatmam gereken bişey olursa ki var e posta ile daha da anlatmak istediklerimi söylerim

Yalnızım hiç arkadaşım yok

Hiç arkadaşım yok. Hayatımda hiç yakın arkadaşım diyebileceğim birileri olmadı. Yanıma gelip hep kendi en iyi arkadaşlarından bahsedip gittiler. En son anaokulunda bir grubum vardı. Girmediğim kulüp topluluk kalmadı ama olmuyor. Herkes çok tatlısın çok komiksin deyip gidiyor yanımdan. Bir kahve içebileceğim kimse yok. Her şey yüzeysel ve çıkar üzerine. Bir gün benimde içimi açabileceğim bir arkadaşım olacak mı? Savaşmaktan çok yoruldum. Kimsenin yanında kendim gibi hissedemiyorum. Fazla neşeli olursam çocuksu diye nitelendiriliyorum rol yapmak zorunda kalıyorum. Gülsem suç çok sert dursam suç. Herkes duygularıma karşı gibi. Herkesle mesafeli ve güvensiz kalmaktan çok yoruldum. Sürekli kendime dönüyorum. Ama insan bazen bir ses istiyor. Bunu kendime bile şuan itiraf edebiliyorum. Her şeyi tek başıma yapmaya o kadar mecbur kaldım ki . Tek arkadaşım ailem. Aileye de her şey anlatılmıyor tabii her şeyin yeri ayrı.

Bi insanı nasıl kafama takmam

Bi arkadaşım var kız o kadar toksik biri ki sürekli gülüyor mesela her şeye gerekli gereksiz hemde ve bu durum yanında olduğum zamanlar da beni rahatsız ediyor kıza sürekli laf sokmak istiyorum terslemek istiyorum. Kendini çok üstün görüyor bide annesi ona izin vermedi diye bana da aynı şekile davranıyor her defasında istemediği bir cevap ile karşıladığım için onu tuhaf davranıyor ve ben bu kızdan gerçekten nefret ediyorum neredeyse ama aynı yerde olduğumuz için hergün muhatap olmak zorundayım. Herkesle samimi olmaya çalışıyor ve ben ona laf sokamadıkca ve tersleyemedikce sinir oluyorum kendi kendime

Durum Anksiyetesi ve Sosyal Anksiyeteyi Nasıl Aşarım

Ben şu an imamlık akademesine 9 ay süreyle gideceğim sonrasında imamlık mesleği yapacağım. Ama imamlığa geçtiğimde çok heyecanlanıyorum kalbim çok hızlı atıyor ve normalde çok rahat ve düzgün bir kıraatle okuyabildiğim sureleri imamlığa geçtiğimde çok heyecanlandığım için düzgün okuyamıyorum. Bunu nasıl aşabilirim. Çünkü ileride bu mesleği yapacağım için işimi düzgün yapamayacağımdan da korkuyorum. Bu özellikle arkamda önemli gördüğüm bir kişi varken ya da camii de imamlık yaparken daha fazla oluyor

Sosyal fobi böyle bir şey mıdır?

Konuya nasıl gireceğimi bilmiyorum. Ama sosyal fobim olabileceğinden şüpheleniyorum. Bazen çok geriliyorum konuşmam hakkında küçüklüğümde yaşadığım zorbalık deneyimleri peşimi hiç bırakmıyor. Benden eğitim seviyesi konusunda daha alt olan insanlardan hep dalga görüyorum. Eğitimli hocalarım ve cahil olmayan arkadaşlarımdan bu tarz söylemler duymuyorum. Ama yine de ben konuşurken ne diyo bu anlamadım gibi cümleler duymak kalbimi çok kırıyor. Önceden çok ince derlerdi. Şimdi o bitti. Kelimeleri yutuyo musun peltek misin gibi şeyler söylüyorlar. Hızlı düşünüp hızlı konuşan biriyim ama akıcıyım. Ve birebir sohbetlerde kimse sorun yaşamıyor. Ama bazı anlarda böyle 4-5 kişilik yeni tanıştığım ya da çok arkadaş olmak istemediğim insanlar olunca böyle zorbalıklara maruz kalıyorum. Yeniden liseye dönmüş gibi. Bazı insanların yüzü beni korkutuyor bakışları sesimi duyduklarındaki aşağılama gülüşleri çok rahatsız ediyor. Sürekli umursamamaya çalışıp yeniden devam etmeye çalışıyorum. Ama günlük işleri bile zorlaştırıyor. Ne yapıcağımı bilmiyorum. Gerçekten çok sıkıştım. Artık kalbim dayanmıyor gibi hissediyorum. Bunları paylaşabildiğim kimse de yok. Hep dışlandım şimdi de yüzeysel iyi arkadaşlıklarım var. Aileme de üzülcekler diye bir şey anlatamıyorum. Ne düşmeye zamanım var. Ne de kendimi yeniden yeniden kaldırmaya. Çok yoruldum. Bu kadar duygusal olmayı ben de istemiyorum ama her gün farklı insanalr tarafından aynı duyguları yaşatılması çok yoruyor. Birisi benimle dalga geçmeyince tuhaf tuhaf bakmayınca oh en azından bu zorluğu geçtim diyorum. Şimdiden yorumunuz için teşekkürler.