Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Güvendiğim kişi beni kırdı, nişanı attım. Şimdi hem rahatladım hem pişmanım, ne yapmalıyım?
Güvendiğim kişi beni kırdı, nişanı attım. Şimdi hem rahatladım hem pişmanım, ne yapmalıyım? Onu affedemiyorum ama sürekli aklıma geliyor, kalbim hâlâ çok dolu. Bu yaşadığım güven kırıklığını ve içimdeki öfkeyi nasıl atlatabilirim, nasıl yeniden huzur bulabilirim Güvendiğim kişi beni kırdı, nişanı attım. Şimdi hem rahatladım hem pişmanım, ne yapmalıyım? Onu affedemiyorum ama sürekli aklıma geliyor, kalbim hâlâ çok dolu. Bu yaşadığım güven kırıklığını ve içimdeki öfkeyi nasıl atlatabilirim, nasıl yeniden huzur bulabilirim Nişanlıydım 2 güne kadar nişanlımın umut diye arkadaşı var onun sevgilisini ben pek sevmiyorum nişanlıma çok yakın davranıyo 3 ay önce nişanımız oldu nişandan 1 hafta önce onlara gittik sevgilisiyle aynı evde yaşıyo kız nişanlıma ben ordayken senin için koltuk değiştirdik gelip kalırsın ne yemek seversen yaparım dedi zaten ben bunları duyunca çok sinirlendim nişanlıma dedim konuşmıcak görüşmiceksin diye oda görüşmedi fakat 3 hafta önce onların nişanı oldu Bir başka merve diye arkadaşo beni aradı geliyomusun diye yok dedim neden diyincede olayı anlattım Sonra nişanlım bana demez mi o nişanlanan için umut olmasada ben meryemle kalırım diye ateş çıktı başıma tamamen bitirmiştim sonra özür diledi kalmıcam dedi ben tamam dedim onun hatrına nişana gittim Öncedende başka en yakın arkadaşının sevgilisiyle yanlız bungolova gitmiş fotoğrafları sonra gördüm kızla havuz başında ve başka yerlerde fotolar çekilmiş sebebini soruncada üzgündü ateş başında oturduk dedi ben üzülüyorum dediğimde sadece üzülme diyodun dedim bir şey diyemedi Birde pazar sabahı onlar benim arkadaşım ben kararımda kesinim dedi onu bırakıcağımı bildiği halde
Gizli Kullanıcı
Anneme karşı hep suçlu hissediyorum yada onun bana hep kızgın olduğunu ne yapmalıyım?
Son 2 senedir anneme karşı hep bi suçluluk hissediyorum ve sürekli onun kızgın olduğunu ve beni suçladığını zannediyorum hareketlerinden. Özellikle çok çalışıp yorulduğunda ve ben hastaysam ona yardım edemiyorsam hep beni yargılıyormuş gibi geliyor. Kendime zaman ayırdığımdada aynısı oluyor, o yoruluyorsa bende yorulmalıymışım gibi hissediyorum. Ve bu duygular beni görmezden geldiğinde ve konuşmadığında (herhangi bi nedenden dolayıda olsa) dahada şiddetleniyor ne yapmalıyım bilmiyorum. Sonra bi anda benle normal bir konuşma yaptığında yada normal davrandığında her şey düzelmiş gibi hissedip rahatlıyorum. Bu gittikçe sık olmaya başladı ve ne yapıcam bilmiyorum.
Gizli Kullanıcıeşimle aramızdaki sorunları nasıl giderebilirim ?
Merhaba 10 senelik evliyim aramızda 7 yaş var Eşim tarafından kendimi son birkaç aydır çok değersiz hissediyorum eşim kaba birisi değil Ben birkaç ay öncesine kadar onun sevgisinin çok derinden hissedebiliyordum eşim kaba birisi değil ihtiyacım olduğu şeylerde yardım eder ama bunu birkaç ay öncesi içten gelerek yaptığını bana hissettiriyordu ama şimdi Sanki bana değiştiğini göstermemek için yapıyor sevdiğini söylüyor ama ben hissetmiyorum aksine bana gıcık olduğunu hissediyorum sanki her şeyim ona batıyor benden uzaklaştığını hissediyorum onunla verimli bir konuşma yapamıyorum Ben ne zaman duygularımdan bahsetmeye çalışsam bana Sal takma diyor benim çok takıntılı olduğumu düşünüyor. Bahsettiğim birkaç önce başka bir iş yerinde çalışmaya başladı oradaki insanlarla iletişimi gördüğüm kadarıyla gayet iyi eşimin iletişimi her kimle iyi olursa ben onun tarafından kendime ikinci planda görüyorum buna kendi ailesi de dahil beni bu durum çok yıpratıyor birkaç gün önce evlilik yıldönümümüzdü Ben hatırlattım ve bir buket çiçek almış Ama bunu içten gelerek değil sadece yapmış olmak için yapılmış bir şey birçok şeyini alttan almaya çalışıyorum beni zorladığı noktalara kadar zorlandığım noktada Ben de patlıyorum çok yorulduğumu yıprandığımı hissediyorum kafamı dağıtmaya çalışıyorum Başka şeyler düşünmeye çalışıyorum ama sürekli kafamda neden var
Gizli KullanıcıEvliliğimdeki sorunlarımı nasıl çözerim
daha önce güven problemi yaşadım ve bu süreci atamıyorum eşim güven vermeye çalışsa dahi ben inanamıyorum ve bu durumu çok yansıtıyorum bundan dolayı devamlı kavga ve tartışma yaşıyoruz bu süreç kızımı da etkiliyor ve artık eşim benden uzaklaşıyor hiç bir aktivitemiz yok sohbet yok gün içinde merak bile edilmiyorum yaptığım her şeye bir lafı var devamlı kavga içindeyiz ve bu durumda beni yoruyor
Gizli KullanıcıNe yapmam gerekir
Eşimin ailesi sürekli bana gelip gidiyorlar cidden çok rahatsız oluyorum eşimi çok uyardım ama nafile 3 çocuğumuz var akraba evliliği yapmışım yapmaz olaydım boşanmak da istemiyorum ama böyle giderse kötü sonuçlar olacak gibi çok anlayissizlar sürekli gelip eşime köye gidip kalalım madem bu kadar ailecisin eşime diyorum niye evlendin baba evinde kalaydin iletişim acisinda sıfır söz konusu ailesi olduğu zaman haksizda olsa kendini haklı çıkarmaya çalışıyor bunlar da son bir yılda kafamda bir çok soru işareti bıraktı neden evlendim yaşımda küçüktu ben mi acaba bunlara fazla yüz verdim diyorum 1 yıldır sınır koydum onlara yine aynilar cahil gibiler hani derler cahille cahil olunmaz sizden ricam 3 5 kelime yazin çok memnun olurum teşekkürler .
muratix56Sadakatsizliğe nasıl tepki göstermeli?
Yeni evlendim, 70 gün oldu. Aşırı iyi anlaşıyoruz, kavgamız yok, neşemiz hep yerinde, mutluyuz. Eşimin biz sevgiliyken bazı kızlara yürüdüğü mesajlarını gördüm. “Güzelliğinden bir şey kaybetmemişsin” gibi. Bir tane kızı da düğünden 5 gün sonra eklemiş, kız “neden ekleyip duruyorsun” falan deyincede kendini tanıtmış, kız cevap vermemiş. Şuan takipleşiyorlar. Ben öylesine sorduğumda üniversiteden arkadaşı olduğunu, kızın onu eklediğini onunda kabul ettiğini ve hiç konuşmadıklarını söyledi. Aramızda sonsuz bir güven vardı ve hayal kırıklığına uğramış hissediyorum. Bunlar benim instagram’da gördüklerim, belki çoğu silindi bunlar unutuldu. Kafamda kurmaya başladım bilmediğim neler vardır diye. Öğreneli 1 hafta oldu ama nasıl tepki vermem gerektiğine emin olamadığım için bilmiyormuş gibi davranıyorum. Bunu söylemek utanç verici geliyo ama boşanmak istemiyorum, kalbim de tamir olmayacak. Bidaha asla yapmaya cesaret edemeyecek şekilde düzgün ve akıllı bir tepkim olmalı. Yardımcı olabilirmisiniz?
Gizli KullanıcıManipule edilmemek için ve hazir cevap olabilmek için ne yapılması gerekir
Merhaba ,ben naif hassas 45 yaşında bir bayanım. ama bir o kadarda gıcık kapmaya basladığım zaman yerine göre güzel cevaplar verebilen insanım. bu duruma gelebilmek için de kendimi hiç törpülemedim desem yalan olur. ancak aşırı yumuşaklığa geldiğim dönemler oluyor ki komşuya arkadaşa gösterdiğim guler yüz bir merhaba yada yardımseverlik hemen onların haddini aşmalarına kapı açmış oluyormuşum. mesela yandaki komşum bahçemi çok bakimsiz bulmuş efendim bide o bahçenin hali ne öyle diyebiliyor yada senin deponun hali ne olmuş diyecek kadar bu yüzü bulmuşsa benden benim gercekten artık bir şey yapmam gerekiyor. hazır cevap mı, kibar bir tavır mi bilemedim. bana yardım edin lütfen
Gizli Kullanıcıeşimle aram çok kötü ne onsuz yapabiliyorum ne onunla onu kardeşinden bile kıskanıyorum
Eşimden beklediğim ilgiyi göremiyorum bana bakmadığı gibi başkalarına bakıyor onlara ilgi gösteriyor bu da beni sinirli birisine dönüştürdü o şekilde olmasa bile o şekilde olduğunu kabul ediyorum kardeşiyle olan ilişkisini bile kıskanıyorum ve bu da ikimizi yıprattı o görmek dahi istemiyorum gördükçe sinirim artıyor söylediği beni kırdığı sözleri hatırlamıyor bile buna mi takıldın bunu mu abartıyorsun diyor beni değersiz hissettiriyor. .
Gizli KullanıcıŞemaları değiştirebilir miyim
Merhaba ben uzun süredir yaklaşık lisede sınıfta kalmamdan beridir mide bulantısı öğürme mide yanması sorunlarıyla baş ediyorum öncesinde bu kaygı bozukluğu stresle başlayan bir süreçti ama hayatımda ne olursa olsun ayrılık travma öfke bununla daha çok savaşmaya başladım. Annem çok kaygılı biridir. Öfkesini üzüntüsünü hep bize yansıtırdı. Bizi hep koşullu severdi. Arkadaşlık kuramazsın küçükken çekinirdim. Annem uzaklaştırmayı bilmezdi beni oyuncaklarımla beklerdim öyle. Hiç oyun oynamazdı ki benimle daha doğrusu küçüklüğümü hiç hatırlamıyorum ama annem benden hep bezmiş şekilde bahsederdi hiç bana iyi ki doğmuşsun demedi hep ömrümü yedin derdi oysa biz hiç şımarmayan köşede sessiz sakin oturan iki kardeştik neden bilmiyorum ama kardeşim ona hep uyumlu olduğu için onu hep çok sever bunu nereden mi anlıyorum onu savunur destekler ama ben temizlik yaparsam başarılı olursam İŞE YARARSAM iyi biri olurum ne yazık ki bu zamana kadar da bu vasıflarım olmadı kaygı beni eve hapsetti. Sürekli benimle mutsuz depresif konuşur. sanki onun başarısız denemesi gibiydim babam çalışmadı uzun süre hep söylendi hep. Kendisi çalışmaya başladı o süreçte ben bursumla idare ettim sözde beni okuttuklarını söylerler. Ama boşanmadı da. Her hafta sonu tatilde banyoya girerdi fayansları ovarak herkese söylenirdi. O evde sadece ben dururdum babam giderdi kahveye. Benim yaşıtlarım kız arkadaşlarıyla gezip tozarken ben böyle cezalandırır gibi kendimi annemi dinlerdim. Ona yardım ederdim ama yine bir şey olsun en işe yaramaz ben olurdum. biz de mecburen küçük yaştan beri dsm deki bir çok tanıya uyan birey olduk. Suçluluk psikolojisi kaygı bozukluğu sosyal anksiyete, kaygılı bağlanma bu şemalar değişir mi sahiden ? Ben babam gibi çalışmayan birine dönüştüm. Annem gibi depresifim. O kadar da psikolojik okuma yapıyorum harekete geçemiyorum. Eski sevgilisini unutamamış birini sevdim ki bana unuttuğunu çabalayacağını söyledi her yerden fotoğraf çıkıyordu. Ayrıldı benden bunlara tepki gösterdim diye daha sonra ona hiç geri dönmedim ama içimdeki sevgi de bitmedi en ufak bir varlığımı belli ettim o da hemen şarkılarla karşılık vermeye başladı. Benim profil resmim ona kapalıydı. Yani yazmaması için mesafe koyuyordum. O muhafazakar biriydi kıyafetlerimden ödün vermiştim. Ben kendi hayatıma döndüm bu süreçte kıyafetlerime. O hala böyle şarkılar paylaşmaya devam etti. Pişman olduğuna dair. Bir nevi manipülasyon gibi duruyor değil mi ? Madem seviyordun zamanında o kadar uyarmama rağmen neden eskiye dair hiçbir şeyi silmedin değil mi ? O kadar çok üzülüyorum ki kaygım yüzünden işe de giremedim. Çevremde arkadaşım kalmadı. Son çare o profil resmimi açtım ona inanmak istedim ve ben de karşılık verdim şarkı paylaşarak üstelik bu süreçte babam yoğun bakımdaydı. O da bunu biliyordu. Beni sevdiğini aşkı için yok olmayı göze alacağını şarkılarda paylaşan adam tepki bile vermedi. Şarkı bile eklemedi. Onu gizliden aradım dönmedi bile. Kendime o kadar üzülüyorum ki. Onun böyle oyunlarına düştüğüm ondan destek beklediğim için çok aciz hissediyorum. Biz ilişki boyunca da hep onun istekleri beklentileri üzerine bir hayat yaşamıştık. Onun gerçek bir narsist olduğunu düşünmüştüm. Kendimi geliştirmek için bolca psikolojik okuma yaptım. Kendimi kurban rolüne sokmamak adına üzerime düşeni yapıp dönmemiştim ona. Ama şu an yaşadıklarım o günlerimi getirdi aklıma yine onun istediği oldu yine o kazandı. Belkide isteği buydu. Bana dönmesin ama pişman olsun istiyordu. Kafam o kadar karışık ki. Bir insan seviyorsa ve babam bu durumdayken ben bu kadar yalnızken o şarkıları paylaşan insansa eğer bu kişi samimiyse dönüp gelirdi ben mi yanlış düşünüyorum bilmiyorum. Eğer şu an yanımda olmayacaksa sonrasında olmasının ne anlamı kaldı ki. Ya da benim ona resmimi kapattığım gibi o da bana değerimi anlasın mı diyor bilmiyorum. Tamamen bitirdiğine dair bir şey de paylaşmıyor. Beni resmen böyle bir zamanda acılı ortada bıraktı. Suç onun değil yanlış anlamayın ben çok aptalım ki böyle aciz bir duruma soktum kendimi. Bu süreçte İzzet güllü videoları izliyorum terapi çok uzun bir süreç diyor buna çok katılıyorum çevremdeki insanlar da geçmiş yaşantıların içinde uzun süre boğulup sürekli tekrarlayan bir terapi döngüsüne girdi. Evet bir süre kendini güzel yönlendirmede işlevsel ancak ben böyle bir yöntem istemiyorum. Telkin yoluyla kaygıyı azaltmak üzerine videolar izledim. Siz bir uzman olarak yaşadıklarımı da ele alırsanız aslında terapinin de bir telkin olduğunu her hafta veya düzenli olarak kendi farkındalıklarımızı bize hatırlattığımını hatalı kodlamalarla panik atak anksiyete yaşadığımızı varsayarsak bunları telkin gibi bir nevi doğru yöntemi sunarak bir çıkışa yönlendirdiğini esnek bir bakış açısı sağladığını söylersek doğru yolda mıyım bilmek isterim. Çünkü bu videolarda da esnek bakış açısı sunuyor mide bulantısına odaklanmak yerine bu yaşadığım beni sürükledi bu tepkiyi vermek şu an normal diye esneterek durumu normalleştirip en sonunda beyne bu telkini vererek kodlamayı düzelttiğini iddia ediyor. Bir uzman olarak size sormak isterim. Terapiye bütçem yok kendime ben de mide bulantısı dönemlerinde bu videolardan önce yaşadığın şey çok normal nefes alıp ver diyerek sakinleştiriyordum. Çok kaygılı olduğum zamanlar da bunu yapıyorum. Tüm bu girdabın içinden çıkıp kendi ayaklarımın üzerinde durup çalışıp kendime güzel bir hayat hediye etmek istiyorum. O insanla kafamı meşgul etmek istemiyorum artık. Bana çaresiz olduğum dönemde bile manipüle edemeyecek kadar kendimi içsel anlamda güçlendirmek istiyorum. Bir insanın sevgisini her koşulda kullanan biri çünkü. Ne zaman ona duygularımı açsam fedakarlık yapsam ki şarkılarla haykıran kendisiydi sonunda karşılık versem pişman ediyor beni. Ben şu anda da yalnızken bir şeylerin üstesinden gelmeye çalışıyorken onun gelmemesi de çok bir şeyi değiştirmiyor aslında zaten yalnızım. Dolayısıyla üstesinden geliyorum. Kendimi içsel anlamda bunları söyleyerek motive ediyorum. Yaşadıklarımı da anlattığım şeyleri de değerlendirirseniz çok sevinirim. Çok teşekkür ederim
Gizli Kullanıcışemalar nasıl değişirr?
ben küçükken ailem tarafından hiç değerli hissettirilmedim hep kavga ediyorlardı zaten. güzel güvenli bir ailede yaşamadım. korku vericiydi küçüklüğüm. hep bi kurtarıcı arardım hayal ederdim. bana hiç kendi hakkımı savunmayı kendimi değerli önemli hissetmeyi öğretmediler kendimi hep diğerlerinden daha pasif özgüvensiz görür ve hissederdim. güzel de bulmazdım erkeklerle pek arkadaşlık yapmazdım utanırdım. şu an bu durum böyle değil tabi. ama mesela kendi alanımla iş başvurusuna gideceğim zamanlarda ( işim laboratuvar teknikeri) nedense hep geri dönüyorum yok ben yapamam ya rezil olursam işi elime yüzüme bulaştırırsam ve beni başarısız önemsiz görürlerse diyorum. bu düşünceler aslında erkek çalışanların yoğunlukta olduğu yerler de daha da oluyor. tam anlamıyla kendime sanırım güvenmiyorum. bir şeyleri başaracağıma olan inancım az değiştirebileceğime de öyle. bunu nasıl değiştirebilirim sizce? :)
Gizli Kullanıcı
