Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hayatımı etkileyen kaygıyı nasıl aşabilirim?
Merhabalar, kaygılı biri olmam hayatımı gerçekten çok fazla etkiliyor ve günlük yaşantıma devam etmekte zorlanıyorum. Kaygı bazen bir anda bastırıyor ve nefes almakta güçlük çekiyorum. Böyle anlarda etrafımdaki herkesten ve her şeyden uzaklaşıp bir kenara çekilerek nefes alışverişimi düzenlemem gerekiyor. Kaygılı biri olmamın ailemden kaynaklandığını düşünüyorum. Baskı ve travmalarla büyüyen bir çocuktum. İhtiyaçlarım bile bana yük gibi hissettiriliyordu. Bu yüzden çok sessizleşen, içine kapanan ve ihtiyaçlarını ancak çok zor durumda kaldığında karşılayabilen bir çocuk olarak büyüdüm. Büyüdükçe içimde aileme karşı kin, nefret ve öfke oluşmaya başladı. Onlara karşı artık sevgi hissedemiyor, duygusal olarak uzaklaşıyordum. Zamanla onlara karşı duygusal teması neredeyse tamamen kaybettim. Sonra aşık oldum. Özgüvensizdim ve onu kaybetmemek için her şeyi yapabilecek bir haldeydim. Bu dönemin ardından ağır bir depresyon süreci yaşadım. O karanlıktan beni kimse çıkaramazdı; bunu ancak ben başarabilirdim. Aylarca yataktan kalkamayacak haldeydim, vücut direncim çok düşüktü. Daha sonra toparlanmaya ve kendime odaklanmaya başladım. Kişisel gelişimle ilgilendim, psikoloji okumaya ve araştırmaya başladım. İlk defa kendimi anlaşılmış hissettim. Daha önce herkes tarafından aşağılanarak veya hakaret edilerek anlatılan davranışlarımın aslında bir nedeni olduğunu fark ettim ve bu beni çok mutlu etti. Fakat bir süre sonra varoluşsal sorgulamalar yaşamaya başladım. Yaşadığım hayat ve zihnimde dönen düşünceler yaşıma göre çok ağır geliyordu. İçimde kendimle bir savaş verirken herkesi affetmeye çalışıyordum, iyileşmeye çalışıyordum. Ama önce kendimi affetmem gerektiğini fark ettim. Çocukken beni vicdansızca azarlayan ve yargılayan o iç sesi zihnimden çıkarıp yerine daha şefkatli ve destekleyici bir iç ses koymaya çalıştım. Bunu başardım ama hiç kolay değildi. Kimse bunun ne kadar zor olduğunu bilemez. Şimdi kendini seven, hayatı, hayvanları, nefes almayı, yürümeyi, sakin bir insan olmayı ve gülümsemeyi seven biriyim. Sınırlarımı çok net koyabilen birine dönüştüm. Ancak kaygıyı bir türlü tamamen yenemiyorum. Üzerine gitmeye çalışıyorum, kendime aslında ortada bir tehlike olmadığını anlatıyorum ama yine de tedirginlik ve korku tüm bedenimi sarıyor. Bir başka konuya daha değinmek istiyorum; belki bu da kaygıyla ilgilidir. Bazen vücudumu anlam veremediğim bir titreme sarıyor. Örneğin bugün eski erkek arkadaşımla karşılaştım ve onun yanında sürekli titriyordum. Biriyle tartıştığımda veya sinirlendiğimde de benzer bir şey yaşıyorum. İçimdeki öfkeyi ifade etmiş, bağırmış veya söylemek istediklerimi söylemiş olsam bile sonrasında titreme devam edebiliyor. Üşümüyorum ama vücudum titriyor. Güvendiğim insanlara bunu anlattığımda onlar da şaşırıyor ve pek anlam veremiyorlar. Asıl konuma dönecek olursam; kaygı özellikle anksiyetesi yüksek insanların yanında daha çok artıyor. Böyle durumlarda hemen ortamdan uzaklaşıp nefesimi düzenlemek ve kendimi dengelemek istiyorum. Bunu nasıl aşabilirim?
Gizli Kullanıcı
Şu an içimde annemle ilgili bir korku var kaybetme gibi bir şey. Aşamıyorum. Aslında iyi herşey ama…
Korkum çok garip. Hiç bir şeye odaklanamıyorum. Yalnız kalmaktan, hiç bir şey yapamamaktan, annemle ilgili her şeyde korku var içimde. Kaybetmek korkusu daha çok. Bazen ağlıyorum, bazen geceleri uyuyamıyorum. Kendimi bilinmezin içinde hiss ediyorum. Yakın zamanda evde de boru açıldı evi su basmış gibi bir şey oldu. Çok korktuk. Oda kaldı içimde. Korkularım arttıkça çoğalıyor, ben bişi yapamıyorum, napıcam ben?
Gizli Kullanıcı1 aylık ilişkimi unutamıyorum
Ben 1-2 yıl önce bi çocukla tanıştım ilk sevmedim soğuk yaptım ama çocuk deli gibi seviyordu. Sonradan benim yüzümden ayrıldık ve o sevgili yaptı ama ben unutamadım çok pişman oldum. Kiminle ilişki yapsam aklıma o geliyor herkesi onunla kıyaslıyorum tekrar olmak istedim ama o istemedi hala sevgilisi var ama onu istiyorum bana hissettirdiği şeyleri özlüyorum yakınlığını. . kendisini… Dayanamıyorum ne yapacağım artık bilmiyorum tekrar olsak aynı hataları asla yapmam sadece son bir şans istiyorum onu seviyorum
Gizli KullanıcıOğlum doğduğundan beri her şeyini babası yapsın istiyor
Merhaba oğlum şu an 2,5 yaşında ama doğduğundan beri herşeyini babası yapsın istiyor. Yemeğini o yedirsin, altını o değiştirsin, babası uyutsun istiyor. Ben yaptığım zaman kıyamet kopuyor, kendini dövmeye başlıyor ya da ağlama krizlerine giriyor ve gün geçtikte artık beni hiç istemiyor. Ne yapacağımı şaşırıyorum, bazen bu durum beni çok yaralıyor baş başayken hiç bi sorun yok onu da belirteyim neden oğlum bu şekilde acaba
Gizli KullanıcıYeniden başlamak için çok yorgunum
Merhaba ben yanlış arkadaşgrubu/sevgili ilişkisindeymişim. Bunu geri çekilip izleyince fark ettim. Yalnızlık/alışkanlık bu insanlara uyum sağlamam affedici olmam sessiz içe kapanık olmam yüzünden. Erkek arkadaşım başta beni yarabandı olarak kullandı ben çok affedici fedakar oldum. Benden o ayrıldı. Uzun süre izledim sevgime yenik düştüm o da göndermeler yaptı ben hayatıma devam ettim çünkü arka planda o da devam ettigörüyordum. Onu aradım doğru olan bu dedi. bunu arkadaşıma anlatmadım. konuşulsun istemedim. arkadaşım bunu öğrenince beni kötü göstermek için her şeyi yaptı. ona içimi açtım benim hassas noktalarımdan beni vurmaya bunlar üzerinden kendini yüceltmeye başladı. o insanın zamanında bana yaşattıklarını unutup bu sefer aynı fedakarlıkları yapmadım dönmedim diye altındabaşka şeyler aramaya başladılar birini yedekte bekletiyorum sandılar ben bu arkadaşımın her şeyini bilirim yanında olmuştum. Bu yaşananlar benim psikolojimi mahvetti. Eve kapandım kimseyle görüşmedim 2 sene şimdi başkası var sandılar. Ben gerçekten yalnızım. Kinci oldum kıskanç oldum bencil oldum bukalemun oldum. Kısacası bu grupta onların huyuna gitmeyince onları aynalayınca her şey oldum. Hayatımı didikleyip altında bir şeyler arıyorlar. Yeniden başlamaktan çok korkuyorum ben hayatı yaşamayı öğrenemedim her şeyden çok uzak kaldım. Yalnızım diye hemen insanlara tutunuyorum içimi açıyorum. O gruba dönmeyeceğim haksız olan ben bile olsam ilerde pişman olan ben olsam bile dönmeyeceğim yeniden hayatı nasıl severim
Gizli KullanıcıÜcretsiz iyi bir psikolog desteğini nerden alabilrim
Merhaba, eşim kumar yüzünden intihar etti. Ben bununla baş edemiyorum. Onun için elimden geleni yapamadığımı düşünüyorum. Onun çaresizce bu yolu seçmesi onun kendini öldürdüğü gerçeğiyle başedemiyorum. Beni kimsenin anlayamadığını düşünüyorum. Maddi imkanım yok işsiz de kaldım. Nerden destek alabilirim gerçekten bana kim yardım edebilir ya da edebilir mi ondan da emin değilim artık. Çok kötüyüm. Yardım arıyorum. Belki bi çözüm bulabilirim diye şansımı denemek istedim.
Gizli KullanıcıAyrıldığım kadını unutamıyorum
1,5 yıldır başka bi şehirde olan bekar bi kadınla görüntülü görüşüyorum. Kendisi öğretmen. Ben evliyim 44 yaşındayım1 defa yaşadığım şehire geldi buluştuk. 10 gün önce aynı okuldan bi öğretmenle ciddi ilişkiye başladı ve artık bana yazma dedi ilişkim biterse ben sana dönerim dedi. Yaklaşık 1 haftadır görüşmüyorum numarasını sildim ama çok etkilendim bu durumdan,unutamıyorum bi türlü. İkimizde aramızda ciddi anlamda bişey olmayacagını biliyorduk, ama ayrılmayı kaldıramadım sürekli aklımda uykumdan uyanıyorum. Aklıma geldikçe mideme agrılar giriyoAyrıca bu kadın beni sanal kumara alıştırdı kendisi de oynuyordu yaklaşık 2 milyon borca girdim benim paramla oynadı hep onun da borçları vardı babası kapattı borçlarını su an hiç borcu kalmadı. Daha önce 10 gün kadar konusmadığım oldu ben engellemiştim bu kadar etkilenmemiştimAma onun bana yazma demesi ve hayatında birinin olması beni yıktı şu an o mutlu ben mutsuzum bu durumdan nasıl kurtulacağım
Gizli Kullanıcımakyaj yapamama sorunu
merhaba. ben 35 yaşında bir kızım. her türlü makyaj malzemem olmasına rağmen makyaj yapamıyorum. sürekli yeni malzemeler alıyorum ama bir gün kullanıyorum ertesi gün unutuyorum. evden dışarı çıkarken bu arkadaş buluşması için de geçerli iş için de. ailemle yaşıyorum ama onlar bu duruma karşı tepkisiz. ben çok takıyorum, bakımlı olmak istiyorum. doğal güzel olmak istemiyorum. makyaj bana iyi hissettiriyor. bu alışkanlığı nasıl kazanabilirim? internette gördüğüm makyaj videoları daha çok moralimi bozuyor. çünkü makyajlı kadınları çok beğeniyorum.
Gizli Kullanıcıilişkide çok kaygılanıyorum?
merhaba betül hocam ben daha önce sanaldan biriyle konuşumştum 3 senedir baya beklentiler kurdum hayaller falan ona ait hissetmiştim kendimi ama malesef onda bu karşılık yoktu benden 5 yaş küçüktü. engelleşerek iletişimimiz bitti zaten hiç görüşmemiştik de. .. bazen aklıma geliyor ve ağlayasım geliyor ne kadar aptalmışım millet evleniyo nişanlanıyo bense 5 yaş küçük çocuk için ağlıyorum sorun bende mi diyorum. en kötüsü de biriyle konuaşacak olsam yeniden hep bi temkinlikle yaklaşıyorum şüpheyle yani belki de iyi olacak yeni kişiyle ilişkimiz ama sabote ediyorum kendimi. ya yine aynı şeyleri yeni kişide yaşarsam diye bu sırada aklıma eskisi de geliyor ve ağlıyorum ne yapıcam bilmiyorum tetikte olmak yoruyor benii çokk
Gizli KullanıcıYalnızlık hissi ve sevilmek istemek
Merhaba, 19 yaşındayım ve uzun bir süredir yalnızlık hissini yaşıyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum. İçimi dökebileceğim, gezip eğlenebileceğim bir arkadaşım yok. Bu yüzden dolayı da çok yalnız hissediyorum. Neden bilmiyorum ama kendimi dediğim gibi çok yalnız hissediyorum. İnsanlar tarafından dinlenmemek, anlaşılmamak ve umursanmamak da beni çok yalnız hissettiriyor. Ailemle yaşamama rağmen de çok yalnız hissediyorum. Ailem dediğim insanlar bile beni anlamadığı ve anlamak istemedikleri için bu yalnızlık hissi beni sardı. Bu durum bayağıdır var ve beni çok rahatsız ediyor. Her insan sevgiye aç olduğu gibi ben de sevgiye açım ve sevilmek istiyorum. İnsanlar beni sevsin, bana değer versin istiyorum. Sevilmediğimi hissetmek de beni çok yalnız hissettiriyor. Ailem tarafından sevgi bekliyorum ama bu sevgiyi alamıyorum. Bu yüzden de konuştuğum insanlardan sevgi bekliyorum fakat kimse beni sevmiyormuş gibi hissediyorum. Yakın olduğum insanlara aşırı sevgi gösteriyorum, değer veriyorum ama aynı şeyleri ben de karşı taraftan bekliyorum. Ama alamıyorum. Çoğu arkadaşlık ilişkimde çok değer veren ben oldum ama hiç karşılığını alamadığım için arkadaşlıklarımı bitirdim. Bana göre sevgi karşılıklıdır ve ben karşı tarafa nasıl sevgi gösteriyorsam, sevdiğimi nasıl hissettiriyorsam aynı sevgiyi ve değeri ben de görmek istiyorum. Ben de sevildiğimi hissetmek istiyorum. İnsan ilk başta kendini sevmeli ama ben kendimi nasıl sevebilirim bilmiyorum. Karşı taraftan sevgi sözcükleri duymak istiyorum. Ben ne düzeyde sevgi gösteriyorsam karşı tarafın da o düzeyde sevgi göstermesini istiyorum. Beni sevdiğini söylesinler, bana sarılsınlar istiyorum. Kendimi çok kötü hissettiğim zaman yanımda olsunlar, iyi günümde de kötü günümde de yanımda olsunlar istiyorum. Kendim gibi insanlarla karşılaşmak istiyorum ama ne yazık ki bir türlü karşılaşamadım. Birine aşırı sevgi göstermenin, sevgiye alışık olmayan insanları bizden soğutabildiğini anladım. Kendimi seversem insanların sevgisine ihtiyaç duymam gibi düşünüyorum. Bu durumları nasıl yenebilirim?
Gizli Kullanıcı
