Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hep kötü bir şey yaşanacak hissi nasıl geçer
Ablam sevgilisi ile evden kaçtı ve ailemiz orta baskıcı bi aile. Ablamla en yakın bendim. 2 hafta geçti onlar geri dönmedi. Abim babam ben annem kardeşim evde kalıyoruz. Her zaman kendimi suçluyorum. Sanki bana bişi yapacaklar olacak hissi var. Ancak onların hareketi öyle göstermiyor. Kafamda bi ton senaryo var. Okula az kaldı fakat sanki o süreçte bile kötü şeyler olacak gibi hissediyorum. Yani iyi bişi olacakken sanki birden kötü bir kavga olacak vs. 21 yaşındayım ama ailem tarafından büyük biri değil hala çocukmuşum gibi davranılıyor. Ablam gittiği için çok aşırı korkmustum. Abimi tanımıyorum tam olarak ama eskiden bizi döven biriydi aramız hiç yok. Genel olarak annem babam üzgünler tabi ama alıştırlar ama ben bu kendimi suçlama herşey çok kötü olacak hissinden bıktım. İletişim kuramıyorum fazlası ile özgüvenim düştü. Başka arkadaşlarım babaları ile açıkça samimi iletişim kururken ben hala utangaç o çocuksu taraftayım. Babamın annemin üzüntüsünü kendime yüklüyorum. Artık umursamaz biri olmak istiyorum. Umursamaz özgüvenli. Bunu nasıl başarabilirim.
Gizli Kullanıcı
Bulunduğum durumda ne yapmaliyim
Esim benim onu 10 yıl ihmalettigimi ve umursamadigimi bu yüzden hayatına bir kadın sokacağını söyledi. Bir kadınla tanışmış bundan 1. 5 yıl önce. Azerbaycan'da ve eşim şu an 60 o 31 yaşında bu kişi eşinden çok dayak ve eziyet görüyormuş. Önce telefon yoluyla bir yardım etkinliği sebebiyle tanismislar. Küçük kızım evde eşimin onunla telefon konuşmalarına şahit olmuş bana söyledi. Ben biraz meseleyi kurcalayinca eşim işte hayatımda varedecegim kadın bu dedi. Ben olmaz bosanalim ben kabul etmem dedim. Hayır ben 10 senedir senin beni yoksaymana katlaniyorum sen de buna katlanacaksin dedi. Ben o tarihten itibaren hep eşimle tartıştım. Bir yandan da ilişkimizin seyri değişti cinsel yaşantımız sevgimiz ikinci baharimiz gibi oldu. Kadın geldi eşim ona bir ev bir iş ayarladi. Kendini bul ayaklarının üzerinde dur. Sonra sendeki beni bulursan benim kadınım ol demiş. o yüzden hiç cinsel beraberlik olmadi. Kadın eşime aşık oldum sevdim ömrümün sonuna kadar seninim. DemisTam 1. 5 yıl. surduEsimle çok kavga ettim. Ben fırsatı bulduğumda kadına hakaret dolu mesajlar,eşime hakaretler ettim. Bir yandanda eşim beni hiç ihmal etmedi yanimdaydi. 2ay önce kadın hayatımda biri var dedi kayboldu. Eşim intikam alma hirsinda. Boşanmak istemiyorum yuvamız güzel olayı nasıl unutacağım. Kadın yok ama nasil sindireyim. Yaramı nasıl tedavi edeyim. Eşimi çok seviyorum ama unutamiyorum
Gizli KullanıcıBu özelliğimi yenemem için ne yapmalıyım.
Merhaba ben bir iş yaparken bir sonraki işi düşünüyorum hep o yüzden yaptığım işde de acele ediyorum ve düzgün yapamadığımı hissediyorum. Çok rahatsız oluyorum bu durumdan boş otursam aklıma bir iş gelmiyor ne zaman bir işe koyulsam bir sonraki iş aklama geliyor şunu da yapmalıyım gibi … örneğin kahvaltı yaparken ne çalışmam gerektiğini çalışırken namaz kılmam gerektiğini onu yaparken de ne yiyieceğimi düşünüyorum ve bunları hızlı hızlı yapıyorum sanki yetiştirmem gereken bir şey var gibi
Gizli KullanıcıBirisine karşı çok paranoyak yaklaşıyorum. Öyle ki her hareketi sanki "benden soğumuş veya benimle dalga geçiyormuş" gibi hissettiriyor.
Birisine karşı çok paranoyak yaklaşıyorum. Öyle ki her hareketi sanki "benden soğumuş veya benimle dalga geçiyormuş" gibi hissettiriyor. Çok değer verdiğim/hoşlandığım karşı bir cins. Maalesef artık şehir değiştirdiğim için yüz yüze değil internetten konuşuyoruz. Bana çok güvenen bir arkadaşım. Ama ben onun her hareketini (mesajı kaç snde yazdığı veya attığı randoma bile). Ve ben anlık sinirlendim ve küstü bana. Özür diledim ama kendimi affettiremedim. 3-4 gün daha bekleyip ona yazmak istiyorum. Barışırız sorun değil sorun şu: bu ne kadar devam edicek? Ben onun her hareketini gün boyu düşünüyorum. Basit bir iletişim daha iyi olucaktır ama beceremiyorum. Kafam sürekli çalışan bir makine gibi ve durduramıyorum. Aslında başka alanlarla da alakası var ancak tek soru olduğu için iletemiyorum. Yine de en azından bu etkiyi nasıl azaltırım? Yardımcı olursanız şimdiden teşekkür ederim.
Gizli Kullanıcı13 haftalık gebeyim
çocukken baba kız ilişkilerinden yaşadığım bazı şeylerden kaynaklı olarak kız cocuğumun olmasını hiçbir zaman istemedim. üzerine 12. haftada erkek olduğu kesin bir şekilde söylenen bebeğimin 14. haftada %100 olarak kız olduğu söylendi. Bunu duyduğumdan beri ağlama krizleri yaşıyorum. kendimi hiç kız bebekle hayal etmemiştim. bu durumda annem dahil herkes beni dışlıyor kimse anlamıyor kimseye anlatamıyorum bebeği nasıl kabul edeceğimi hiçbir şekilde bilmiyorum onu aldıramam tek bir hakkım olsa o güne gidip hamile kalmamayı seçerdim ama bunun dönüşü yok bana yol gösterin napacağım nasıl kabul edeceğim o bebeğe haksızlık yapamam kız çocuğunu hayatımın hiçbir safhasında hayal bile etmedim evde benden başka bir kız görmeyi kafamda kuramıyorum ben ciddi anlamda bu konuda patolojik hissediyorum ve bu çocuğa zarar veriyor eminim. babası da tüm bu sözlerim yüzünden çok üzülüyor ama ben keşke evliliğime bir çocuğu dahil etmeseydim diye ağlıyorum öte yandan bana verilen sağlıklı bir çocuk için bunları düşündüğüm için kendimden nefret ediyorm ama takıntımdan vazgeçemiyorum çok çaresizim
anonimssBende şizoid kişilik yapısı olabilir mi?
Merhaba hocam, 29 yaşında bir erkeğim. Çocukluğumdan beri hep asosyal biri oldum. Çocukluğumdan beri duygusal empati becerim de hep kısıtlı oldu. Başkasının sevinci bende genellikle sevinç uyandırmıyordu, başkasının üzüntüsü de bende genellikle üzüntü uyandırmadı, bazı istisnai olaylar hariç. Ama filmlerdeki karakterle duygusal empati kurabiliyordum. Gerçek hayatta duygusal empati becerim kısıtlı olsa da en azından duyarlıydım, hala da duyarlıyım. Ama insanlarla duygusal bağ kurabiliyordum. İnsanlara bağlanmak açısından yani. 26 yaşımdan itibaren annem dahil hiç kimseye duygusal bağ kuramıyorum. 27 yaşımdan itibaren karşı tarafın gülümsemesi durumunda o yüzündeki pozitif duygu bana geçerdi ve ben de gülümseme uyandırırdı. Ama 2 yıldır karşı tarafın anlattığı hiçbirsey bende gülümseme duygusu uyandırmıyor. Ayrıca 27 yaşımdan beri sevinç hissetmedim. 28 yaşımdan beri de üzüntü hissetmedim. Şu an 29 yaşındayım. 15 yaşımdan 25 yaşıma kadar en büyük arzum romantik bir ilişki yaşamaktı ama 2 yıldır romantik bir ilişki yaşama isteği duymuyorum. Önceki 2 yıl sevinç,üzüntü ve duygusal bağ hissedemiyor olmaktan şikayetçiydim, ama son 1 yıldır sevinç, üzüntü ve duygusal bağ hissedememekten rahatsızlık bile duymuyorum, ki bunun sağlıklı bir tutum olmadığını kabul ediyorum. Film ve dizilerdeki olaylar karşısında samimi bir şekilde gülümseyebiliyorum, üzüntü de duyabiliyorum. Ama gerçek hayatta hiç yapamıyorum. Ama kendimi keyifsiz hissetmiyorum. Hiç psikoz da geçirmedim. Kendimde şizoid kişilik yapısı olabilir mi?
Gizli KullanıcıNe yapmam lazım?
Ben memleketteyim yaklaşık 10 gündür bu geldiğimde bir gariplik hissettim eşimde. Ama ne olduğunu çözemedim eşimin telefonunu çocuğumun telefonuna bağlı arama kayıtları gogle filan hep burayada düşüyor. (Oğlum 5 yaşında) bugün google geçmişe baktım ben geldiğikten 4 gün sonra porno izlemiş ve devamda etmiş hergün bakmış. Ne yapsam nasıl tepki versem bilemiyorum kendimi aldatılılmış gibi hissediyorum. Lütfen yardımcı olur musun ne yapmam lazım
Gizli Kullanıcıeşim ile nasıl iletişim kurmalıyım?
esim porno izliyor birkaç kere gecmisinde yakaladim ama reddetti bilmiyorum dedi bende uzerine gitmedim ama ara ara gecmisinin silindigini gorup sordugumda hep bir savunmaya geciyor veya reddediyor bu normal zamandada boyle rahatsiz oldugum ozelliklerinden bahsedincede savunmada oluyor dünde aynısı oldu nasil konusmam tavır takınmam lazim çok yıprandım çocugumuz var ve eşimden çok soğudum güvenebilecegim kimsem yok ruhsal olarak dagilmak üzereyim
Gizli KullanıcıAilem ve Evliliğim Arasında Sıkışmışlık
Üç kardeşiz: ben, erkek kardeşim B. (23) ve M. (20). 2023’te atandım; aynı yıl annemle babam anlaşmalı boşandı, babam altı ay sonra yurtdışına gitti. Atandığımda annemle hayaller kurdum; “Seni buradan götüreceğim, Karadeniz’e gideceğiz, gezeceğiz” diyordum. Maaşım 22 bin lirayken kiradan sonra kalan paramın 5-6 binini anneme gönderiyor, kardeşlerime de harçlık veriyordum. 2025 Ekim’de evlendim. Babam düğünüme, istememe ve nişanıma gelemedi. Evlendikten sonra da aileme desteğimi sürdürdüm; eşim ise kardeşlerimin çalışmamasına ve benden para istemelerine kızıyordu. 2026 Mayıs’ta M. ’yi kaybettik. O zamandan beri “keşke”lerle yaşıyorum: Keşke daha çok arasaydım, daha fazla destek olsaydım, evimize gelseydi, kafası dağılsaydı, düğünümün sabahı “Bowling’e gidelim mi?” dediğinde kabul etseydim. Şimdi B. ’de aynı pişmanlıkları yaşamamak için elimden geleni yapmak, annemi ve kardeşimi gezdirmek, eğlendirmek, ihtiyaçlarını karşılamak istiyorum. Eşim kötü niyetli olmadığını biliyorum ama “Evin erkeği sen değilsin; erkek kardeşin sorumluluk almalı” diyor. B. ’nin çalışmamasına da kızıyor. Ayrıca gelecekte çocuğumuz olursa “baba rolüne girmeni istemem; tek rolün çocuğunun annesi, istersen bu evin hanımı olmak” dedi. Bu sözler beni baskılanmış ve kimliğim daraltılmış hissettiriyor; hatta çocuk sahibi olma düşüncesinden uzaklaştırıyor. Doğduğum ailemle kurduğum ailem arasında sıkışmış hissediyorum; ikisinden de vazgeçemiyorum. Aileme sahip çıkmak istememin sebebi babalık yapmak değil; sevdiğim insanları kaybetmeden önce yanlarında olmak istemem, hepsinden önce.
Gizli KullanıcıEŞİMLE BİRLİKTELİK SORUNU
merhaba. henüz 11 aydır evliyiz. doğru tabir olduğundan emin değilim ama başlarda çok daha verimli olan cinsel birlikteliğimiz artık verimini düşürmeye başladı. ben bu durumdan daha çok kaçar oldum. eşim talep ediyor ama ben kaçınıyorum. çünkü işten zaten yorgun geliyorum işteyken tek düşüncem biran önce eve gidip uyumak oluyor. eve geliyorum yemek yap, onlaro toparla sonrasında birliktelik bana zor geliyor. sadece bununla da kalmıyor, birliktelik sonrası odadaki herşeyi siliyorum. yatağın başlığını, komidinleri, dolap kapaklarını, çekmeceleri, kapıyı, birliktelikten sonra bunları yapacağımı düşünmek çok zor geliyor. bir de eşim devamlı temas istiyor. bu da beni uzaklaştırıyor gibi hissediyorum. ama eşime de bu konuyu söyleyince 'e sen hiç yaklaşmıyorsun ki' diyor. ona da birşey diyemiyorum o da kendince haklı. eşimi seviyorum, beni heyecanlandırıyor ama birliktelik esnasında da asla anı yaşamıyorum. kendimi o ana odaklayamıyorum bu yüzden de zevk alamıyorum. ama sonrasında kendimi rahatlatıyorum. ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Gizli Kullanıcı
