Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Problemlerimin Üstesinden Nasıl Gelirim?
Problemlerim: Sürekli "başkası benim hakkimda ne düşünüyor" diye düşünüyorum. Derin ilişkiler kuramıyorum. İlk yüzeysel iletişimden sonra istemsizce kaçıyorum. (Karşı taraf iletisimi devam ettirmeye çalışsa bile)Sosyal bir ortamda asla sonradan açılamıyorum. Ṣu şekilde düşünüyorum: herkes beni boyle kalıplastırmıṣ ve ben bu kaliplarin disina çıkarsam çok garip duracak. Birkaç defa bunu kırmaya çalıştım fakat çok garip ve gergin hissettim. Dışarıda tanıdık biri görürsem kaçıyorum. Yani normal bir yabancıyla kurabileceğim yüzeysel basit sohbetden bile tanıdık görünce kaçıyorum. Duygularımı yansıtamıyorum. (birine sinirlenemiyorum ya da sevimli bir kediyi seveMİyorum)NOT: Bu davranışları samimi olduğum 3,4 çocukluk arkadaşımla ve çekirdek ailemle yaşamıyorum. Travmalar tarzı birşey:Ailem ve akrabalar ile kalabalık bir eve doğdum. Kürt asıllıyız evde genelde kürtçe konuşulurdu (çocukken utangaçlığımı hep buna bağlardım ama öyleyse akrabalara karşı utanmamam gerekirdi) Benimle yaşıt bir hayli haylaz kuzenim vardı. Kuzenlerimle oynadığımda annem bana bayağı şiddetle kızardı. Sonra biz ailecek uzak bir yerde ayrı eve taşındık. Annem ile babam çok sık tartışırdı. (araya akrabalar da giremeyince bazen dozu artardı. )Lise başlarında sivilceler başlayınca çok içime kapandım. Çevredekilerden çok zorbalığa uğradım. Fakat yalnız kalmayayım diye mesafede koyamadım. Problemlerim yüzünden emek verdiğim şeylerde insanlara performans gösterirken hep başarısız oldum. (Basketbol,müzik,YKS,ingilizce) Şimdi geride kalmışlık, yalnızlık, değersizlik, başarısızlık, staj bulma stresi derken kendimi burada buldum.
Gizli Kullanıcı
Bu yaşadığım şey ne zaman geçer?
Yaklaşık 1 hafta önce ağır bir grip geçirdim ve antibiyotik kullanmaya başladıktan sonra bir anda ilişkimle ilgili istemsiz düşünceler yaşamaya başladım. “Acaba artık eskisi gibi sevmiyor muyum?” düşüncesi geldiğinde yoğun panik, kalp çarpıntısı ve huzursuzluk hissettim. Sonraki günlerde bu düşünceler sıklaşmaya başladı ve günlük hayatımı etkilemeye başladı. Şu an gün içinde sürekli hislerimi kontrol etme ihtiyacı hissediyorum. Birlikte vakit geçirirken veya mesajlaşırken “Şu an ne hissediyorum?”, “Gerçekten seviyor muyum?” gibi düşünceler geliyor. İçimden gelen davranışlardan sonra bile “Acaba rol mü yapıyorum?” diye sorguluyorum. Özellikle sabahları bazen direkt bu düşüncelerle veya ayrılık senaryolarıyla uyanıyorum. Bu süreçte yoğun korku, iç sıkıntısı ve zihinsel yorgunluk yaşıyorum. İlk zamanlarda atak sırasında başımın üstü, ense ve kollarda yoğun yanma hissi oluyordu, sanki birisi kaynar su döküyormuş gibi. Aynı zamanda bazen kendime veya yakınlarıma yabancılaşmış gibi hissettim. Sanki onlara bakınca yüzlerini tanımıyormuş gibi ya da hiçbir şey gerçek değilmiş gibi. 1-2 ay önceki eski fotoğraflara bakıp ağlıyorum bazen bir daha öyle olmayacak mı diye. Şu an atakların azalması bile beni korkutuyor çünkü zihnim bunu “Demek ki düşünce gerçek” şeklinde yorumluyor. Sürekli internetten OKB, ROCD ve anksiyete araştırıyor, kendimde kesin bir cevap arıyorum. 2 senedir beraberiz hiçbir sorunumuz yoktu bir anda başladı sanki sevgi ne biliyordum da unutmuşum gibi hissediyorum.
Gizli KullanıcıKocamin bana narsist tanisi koyması
13 yıllık evliyim kocam bana narsist tanisi koydu. dokdor felanda değil sürekli kavga ediyoruz,3 yıl önce beni aldatigini ögrendim,bana ister inan ister inanma diyo hiç umrunda değil, ona güvenemiyorum,3 tane çocuğum var çocuklarım için çekiyorum,bir yandan yaptıklarına rağmen ondan kopamiyorumda,kimseyle bir iletişimi yok herkesi kötülüyor ve beni yanlizlastırmaya calisiyor kendisi gibi,ailesiylede hiç bir bagi yok. hic çevremiz kalmadı,bana sürekli sen narsistsin yada bipolar hastası demesi beni çok rahatsız ediyor. Telefonda sürekli açık sacik Kadinlara bakıyor,bana hiç ilgi göstermiyor,13 yıllık kocam birkez düğüne gidip dans bile etmedik,çok özeniyorum etrafımdaki çiftlere,kendisi ben agir insanları severim diyor,ama bende aksine çok sevecen sevgi bekleyen bir insanım. halbuki bana biraz ilgi gösterse belki hersey düzelicek,ne yapacağımı hiç bilmiyorum. biz Almanya’da yasiyoruz,sürekli benim kavgalarımızda burda Almanya’ya bırakıp kendisi Türkiye’ye gidiyor bir kaç ay sonra geri geliyor. ocaktan belli piskologa gidiyorum ilaç alıyorum ama sanki hiç bir ise yaramıyor. en çokta beni yaralayan bana sürekli sana oldum olası güvenmiyorum demesi,halbuki benim gözüm ondan başkasını hiç bir zaman görmedi. Ama derler ya hani kişi kendinden bilir işi diye,acaba oda gerçekten öyle mi,bana 13 yıldan belli bana güvenmediğini söylüyor. belki bunları okuyup sizde bana herkes gibi diyeceksiniz niye bu adami çekiyorsun? Ben kendimi anlayabilsem zaten hersey çözülecek gibi….
gamze27Üniversite
Merhabalar. Ben üniversite birinci sınıfta bir vakıf üniversitesine gittim aile evinde kalmaya devam ettim daha sonra ikinci sene yatay geçişle devlet üniversitesine geldim ama gittiğim devlet üniversitesinin eğitimi hocaları çok yetersiz ortamı iyi değil yatay geçiş yaptığıma çok pişman oldum. Eski hocalarımı , eski sınıf arkadaşlarımı , okulun ortamını çok özledim. Başka okula geçmek aile evinden ayrılıp yurda geçmek beni çok yordu. Aile evine de çok sık geliyorum yurtta dayanamayıp eve kaçıyorum. Bazen çok sinirleniyorum kendime neden böyle bir şey yaptım diye. Ağlama krizleri tutuyor bazen. Kendimi nasıl sakinleştireceğimi bilmiyorum. Okulun bitmesine iki sene kaldı. Bu okulda kalmaya devam edersem eğitimin kalitesiz olduğu yerden mezun olacağım. Başka bir devlet üniversitesine geçmeye gücüm olduğunu düşünmüyorum. Sizce eski okuluma geri dönüp kaliteli eğitim alıp aile evinde kalıp para ödemek mantıklı olur mu ? Ya da devlet üniversitesinde kalıp kendi kendimi mi geliştirmeliyim sizce hangisi? Bu konuda sinirlendiğimde kendimi nasıl yatıştırırım?
Gizli KullanıcıKendimi inşa etmek için neden ailemle savaşıyorum?
Ben 19 yaşında bir kızım. Özgürlüğüme oldukça düşkün biriyim. Bir gün kendi evime çıkıp öyle yaşamak istiyorum fakat ailem bunun için fazla baskıcı. Üniversiteyi başka bir şehirde okumak isterdim ama okuduğum bölüm için iyi üniversitelerden biri şu an okuduğum üniversite. 3 çocuklu bir ailenin en küçük ve tek kız çocuğuyum. Ailem muhafazakardır ve abilerim de sınırları genişletmek için çaba sarf etmediler. Bu ailenin 'uçarı' çocuğu benim diyebiliriz. En basitinden tırnağımın uzun olmasına bile babam karışır, giydiğim kıyafetlere bile karışır. Ama ben bu triplere gelebilen biri değilim ve üstüne oldukça kafa yoruyorum ve bu beni çok yoruyor. Artık bağımsız olmak istiyorum ve ailemden yavaş yavaş kopmak istiyorum ama buna izin vermiyorlar. Bunun için maddi bağımsızlığımı kazanmam gerektiğini biliyorum ama gençliğimde istediğimi yapamamak beni kırıyor. Aslında üstüme titrerler bu kadar üzgün olduğumu bilseler ama duygularımı gösteremiyorum. Kısacası artık ailemin beni bağımsız biri olarak görüp kararlarımı destekleyen bir pozisyona gelmelerini istiyorum ama onları değiştiremeyeceğimi biliyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum içimde sürekli bir fırtına kopuyor.
Gizli KullanıcıKaygımı kafada kurmamı nasıl azaltabilirim
çok kafada kuruyorum çok takıyorum herşeyi ama ve bu beni rahatsız ediyo en ufak ağrıda ölücek miyim oluyo olmayan şeyleri oluyo gibi hissediyorum kuruyorum kendi kendimi yiyorum çok rahatsız oluyorum artık bunda evde duramıyorum olmicak şeyi olucak gibi hissediyorum kötü oluyorum rahatsız ediyo artık beni napıcam diye düşünüyorum kaygılarım çok ama çok artıyo ve artık delirdim mi diye çok korkuyorum
Gizli KullanıcıDuygusal boşluk
Merhabalar 41 yaşındayım 7 yıl önce bir evlilik yaptım ve eski eşim uzun süredir hayatımda olan biriydi evliliğimizin 3. ayı hamile olduğumu öğrendim ama anneliğe hazır değildim ve buna sevinemedim bile 7 aylık hamile iken eski eşimin uykusunda sevgilisinin adını sayıkladığını duydum ve o gün aldatıldığımı öğrendim benim için ilk yıkım o gün başladı sonra çocuğumuz doğdu ve 3 ay sonra eski eşim istediğim hayat bu değil dedi ve gittiBana sormamıştı benim istediğim hayat bu mu diye tek başıma küçücük bir çocukla hayatta kalma moduna geçtim içimde büyük bir öfke ve hayal kırıklığıyla annelik yapmaya çalıştım ve elimden gelinin en iyisini yaptım Oğlum biraz büyüdükten sonra terapi ve ilaç desteğine başladım şimdi daha iyi gibiyim ama artık duygularım yok gibi yani duygularımı hissedemiyorum içimde bir boşluk varEn kırıldığım ise oğlum babasıyla bağ kurdu ama benimle kaygılı bir bağı var onu çok seviyorum ama duygularımı hissedemediğim için ona duygusal aktarım yapamıyorum ve kendimi bu konuda suçlu hissediyorum
Gizli KullanıcıPsikolojik Sorunlar
Merhaba hocam. Nişanlım ile yaklaşık 2. 5 yıl önce tanışmış ve yaklaşık 1 yıl önce nişanlandık. O dönemlerde güzel bir dernekte çalışıyor ve nişanlım ise okul müdür yardımcısı idi. Maddi sorunumuz hiç yok, çok mutlu ve üzerine evliliğimiz için birçok eşyamızı aldık. Zamanla subaylık sınavını kazandım ve eğitime gidip yapamayacağımı fark ettikten sonra dönmek zorunda kaldım. Bu durum bizi mahvetti. Şu an işsizim ve düğün v. s ertelenmek zorunda kaldığı için hiç sağlıklı değiliz. Özel sektörde çürümektense KPSS çalışmaya karar verdim ve o yolda gidiyorum. Fakat işsizlik süreci, parasızlık, maddi borçlar, üzerine hergün nişanlımın harika bir sektörde iyi kazandığını bilmek, çevresel baskılar, yalnız kalmak, tek başına başaramıyor olmak, nişanlımın fazla mantık üzerine bir kişiliği olmasından dolayı öfke ve sinirlerini kontrol edememesi ve benim de artık bu işte kontrol edebilir tarafımın olmaması, değersiz hissetme, başarısız olmak, yetersiz olmak gibi birçok psikolojik problemlerle karşı karşıyayım. Bu süreçte birbirimizi çok yıprattığımızı bu durumu sağlıklı bir şekilde yönetemediğimizi ve yollarımızı ayıralım gibi Medeni konuşmalar yapmamıza rağmen birbirimizden harici asla kimsenin olamayacağını sürekli beni çok sevdiğini fakat en ufak bir durumda ben veya onun yaşadığı öfke patlamalarından sonra bunun zararının sadece bana olduğu çünkü kendisinin bir uğraşı var sonuçta gibi durumlar var ve asla yönetemiyorum. Elim kolum bağlanmış durumda.
Gizli Kullanıcı2senedir hastalıklarla uğraşıyorum. Ve artık katlanamıyorum.
Troid hastasıyım insülin direncim var 2sene önce kolum kırıldı sinir hasarı kaldı 2 senede 6 kere sinir işlemi bir kere göğüs cerrahisiyle sinirlerim yakıldı tek taraflı ter bezim alındı şimdi bir ameliyat kararı almam lazım ve bu süreç aşırı yıprattı çok yoruldum bunaldım evden çıkamıyorum ayrıca ilacı kullanıyorum nasıl baş edicem bilmiyorum artık katlanamıyorum ağır ilaçlar kullanıyorum kendimi iyi hissetmiyorum sanki çöküş yaşıyorum. Hayatımın en psikolojik zor zamanını yaşıyorum hersey üstüme geliyor herkes bişey diyor
Gizli KullanıcıAblam benimle sürekli tartışıyor ve ailem ona inanınca zoruma gidiyor ve ağlıyorum
Bi olay oldu ablam beni suçladı ben anlattım olanları inanmadı anneme söylemiş annem babama söyledi babam geldi bana bağırdı olayı anlattım yinede ablamı savundular anlattıkça anlaşılmadığımı anlayınca doldum ve ağladım sonra da bana sen çok kincisin vicdansızsın dedi ailem ne yapacağımı nasıl toparlanacağımı bilmiyorum umursamaz biri olmak istiyorum ağladıkça kendime üzülüyorum yıpranıyorum anlatsam da anlamıyorlar ve ben bu şekilde hayatıma devam etmek istemiyorum
Gizli Kullanıcı
