Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Annem babam kardeşlerimi sevmiyor
Merhaba. Anne ve babam beni çok seviyorlar ve bunu bana hissettiriyorlar. Ama ben onların bu sevgisini kabul edemiyorum. Beni sevmesinler istiyorum. Çünkü anne ve babam diğer kardeşlerime bu kadar da sevgilerini göstermiyorlar. Bana gösterdikleri müsamahayı, ilgiyi, bazen de imkânları diğer kardeşlerime göstermiyorlar. Biraz da kaygı içindeyim ya ilerde abilerim veya ablam bana karşı kin ile dolarsa. Ya benden nefret ederlerse 😞 ama ben böyle olsun istemiyorum. Ailemin hepimize karsi aynı sevgiyi göstermelerini istiyorum. Bu konu hakkında ne yapmalıyım?
Gizli Kullanıcı
Sürekli kötü düşünmeyi nasıl engellerim
birsey yasamadim ama surekli bir olay oldugunda kotu dusunuyorum iyi dusunemiyorum acaba boyle mi soyle mi sinirleniyorum sonrada ofkeme hakim olamiyorum bi dongubun icine girdim yani kafami yastiga koydugum surekli kotu seyler dusunmekten bazen uyuyamiyorum 16 yasindayim 1 kardesim var bundan dolayi annemle veya babamla bunlari uzun uzun oturup konusamiyorum ama bunu gercekten cozmek istiyorum beni kotu etkiliyor bu durumdan sıkıldım
Gizli KullanıcıEşim, ailem ile kendisi arasında sürekli beni ortada bırakıyor
karın ailemi görmek istemiyor ne onlara girmek neden onların bize gelmesini istiyor çocuğumuzu gösterirken bile geçe saatlere bırakıyor huzursuz oldu eve geri getir uykusu geldi diyor kendi ailesi ile zaman geçirmeyi seviyor ben onun gibi davranınca önemli olan benim mutluluğum diye bana çıkışıyor ne yapıcağımı bilmiyorun artık bende ailesine aynı şekilde davranıyorum kıyaslama mı yapıyorsun diyor manipüle edildiğimi düşünıtum sürekli
Gizli KullanıcıSuçlu ben oluyorum hep
Merhaba ben ilişkimin başında kıyafetlerimden fedakarlık yapmıştım. Biz tanıştık çok güzel vakit geçirdik sonra eski ilişkisini unutamadığına dair şeyler yakaladım telefonunda. Ona karşı içinde bir şey kalmadığını benden hoşlandığını bunun bir alışkanlık olduğunu söyledi. Ben de eğer çabalayacaksan unutmaya hazırım tüm olanları dedim. Bana düzelteceğini çabalayacağını söyledi. Yanıma fotoğraflarını silmeden geldi. Bir anlamı yok dedi sildi tamam dedim devam ettim. Bana yapma dediğini şeyleri kendisi yapmaya başladı arkadaşlarıyla bara gitti. Yakaladım bunu özür diledi. Pişmanlıklarını anlıyordum onu yargılamadan yanında durdum her seferinde. Kız arkadaş konusundan çok hoşlanmadığımı belirttim yanına gittim en sonunda mesaj sildiğini gördüm daha sonra eski ilişkisinden kalan aslında her şeyi sakladığını gördüm. O gün ben içime kapandım konuşmadım gerçekten ne yaşadığımı anlamaya hazmetmeye ihtiyacım vardı ama sırası değildi çünkü arkadaşlarımız eğlenmeye gelmişti. Böyle davrandığım için ben suçlu oldum. Bunları söyleyerek ayrıldı benden. Aradan 1 sene geçti. Beni gizliden aramıştı. Ben onun paylaştığı şarkılara vs bakıyordum bu süreçte sevgim vardı ama dönmeyeceğimden emindim. Güvenim yerle bir olmuştu ona karşı. Çünkü yaşattıkları çok fazlaydı. Kıyafetlerime geri döndüm. Şimdi baştan düşünecektin artık yoluna bak tarzı şeyler paylaşıyor. Sanki tüm bu yaşatılanlara unutmuş benim neden geri dönmediğimi anlamıyor. Ayrıldığımızda kendi hayatına öyle bir hızda devam etmişti ki şimdi benim kendi hayatıma dönmem onu şaşırtıyor. Suçlu konumuna düşüyorum. Konu hiçbir zaman benim açımdan fedakarlık olmadı. Konu onun olduğu gibi her şeyi açıkça göstermemesi hep bir affetme hep bir anlayış beklemesi yalan söyleyip hiçbir şey olmamış gibi devam edelim istemesi. Konu benim ne kadar kırıldığımın 1 sene sonra geçti unuttu döner artık denmesi. Aslında benim o şarkılara bakmamam lazımdı biliyorum. Artık kendi yoluma dönmeye karar verdim. İnsanların bizi kendi görmek istedikleri şekilde anlaması o kadar yorucu ki kendilerini aklayıp şimdi kıyafetlerime geri döndüm diye bana yüklenmesi çok acı. Bu duygularla başla çıkamıyorum ona yalnız olduğumu çevrende çok insan olmadığını söylemiştim. Bunlar üzerinden bana gönderme yapması bile canımı acıtıyor. Belki gerçekten ben yanlışım ben hatalıyım ama tüm bunları hak etmedim biliyorum.
Gizli KullanıcıEşimle cinsel hayatımızın bittiğini hissediyorum
Merhaba 26 yaşındayım 2 yıllık evliyiz evlendikten 4 ay sonra hamile kaldım. 10 aylık bir bebeğimiz var. Evlenmeden önce ve Evliliğimizin ilk ayları ikimizde bebek istediğimiz için cinsel hayatımız aktifti taki hamile kalana kadar hamile kaldıktan sorna azaldı. 5. Aydan doğum yapana kadar eşim beniml hiç birlikte olmadı gebeliğimde sadece 8 kg aldım değişen bir hamilelik sürecim de olmadı. Ben doğumdan önceki kilomda ve fiziğimdeyim hatta bir güzellik yarışmasısında 2. seçildim etrafca çok beğenilen bir kadınım ama ayda 2 kez ancak eşim birlikte olmak istiyor oda ben bazen sitem ettiğim için olduğunu düşünüyorum. Onun dışında eşimle gayet güzel anlaşıyoruz ama artık ev arkadaşı gibi olduğumuzu düşünüyorum bu beni inanılmaz yıpratıyor ve üzüyor ne yapabilirim
Gizli KullanıcıBen borderline mıyım?
Merhaba ben buraya bir soru yöneltmiştim karşılığında kaygılı bağlanmaya veya borderline yapılanma örüntüsü olabilir şeklinde bir cevap geldi biraz araştırdım. Terk edilme konusunda yalnız kalma konusunda çok büyük korkularım var evet. Hikayemi şöyle özetleyeyim. Ben lisede kaldım. O dönemden sonra başarısız oldum diye sürekli sabah okula giderken öğürme kusma şikayetlerim başladı. Bedenimin alarmı bozulmuş gibiydi o günden sonra daha sonra üniversiteye geçtim liseden beri beraber olduğum erkek arkadaşım vardı. Sürekli bana yalan söylüyordu. Kız arkadaşıyla buluşmak için terk edilme kaygım çok yoğundu. O dönem yurtta çok mutsuzdum sürekli mide bulantısı kaygı yaşıyordum bulunduğum ortamı sevmiyordum. Daha sonra mezun olup geldim erkek arkadaşım bana bu yalanları sürdürmeye başladı. Daha sonra beni çok kısıtlıyorsun diyerek aldatarak ayrıldı benden. O dönem çok arkadaşım yoktu yalnız kalmıştım sınava hazırlanıyordum kusma öğürme çok oldu işe başladım bu sebepten dolayı işimden oldum. Evde kendimi izole ediyordum hep. Birkaç arkadaşımla görüşüyordum sonra karşıma biri çıktı onunla bir ilişkiye başladım baştan kıyafetlerimden fedakarlık ettim çünkü gerçekten mutlu olmak istiyordum. O kişide eski ilişkisini unutamamış meğerse mesajlar resimle çıktı telefonundan ben eğer bınların bir anlamı yoksa çabalayacaksan devam etmeye hazırım dedim. O da tamam dedi. Bana yapma dediği şeyleri kendisi yaptı. Sürekli bir yalan bir şeyler gizleme eğilimindeydi. Ben de neden devam ettim bilmiyorum hep düzelir düzeltiriz mantığıyla ilerledim. Bir baktım hala eski ilişkisine dair bir şeyler çıkıyor telefonundan en son ben o gün hiç gülemedim eğlenemedim. İçime kapandım. Yaşadıklarım çok ağır gelmeye başladı. Genelde böyle olur ben tamamen içime kapanırım sessiz sakin biriyim kendimi çok ifade edip savunabilen bir yanım yoktur. O tam tersi çok sosyal girişken biriydi. O ilişkisinden sonra terapiye gitmiş onların notlarını almış onları tuttuğunu söylüyor ama o telefonda hala silinmemiş videolar notlar vs de vardı. Anlamıyordum beni seviyor mu unutamamış mı hala anlamıyordum. . Ben ilk yaşadığım büyük olaydan sonra çok tükenmiştim. Sonra biz ayrıldık. Ben yine büyük bir depresyona girdim kaygılarım çok yoğundu. Ama tamamen kendimi bırakmadım bu süreçte arkadaşlarımın yanında oldum. Ama bazen ruh gibiydim. Bir arkadaşım bana sürekli kendi dertlerini anlatıyorsun diyerek arkadaşlığımızı sonlandırdı. O da terapiye başladı. Onun da kaybetme korkuları yüksekti. Sürekli bana sanki onun en yakını ben olmalıymışım gibi davranıyordu. Başka arkadaşım olamaz gibi tepkiler veriyordu. Aslında kendimden anlıyordum bunu benim de terk edilme yalnız kalma şemaların var çünkü ayrılıklar hep zor oluyor. Lütfen yardım edin. Borderline olabilir miyim. İntihar düşüncem olmadı. Bir kere lisedeyken benden ayrılırsan hap içerim şeklinde tehdit etmiştim ama çok çocukçaydı baktığım zaman. Sadece genel olarak ortamlarda çok sessizim kendimi açamıyorum pek suskun bir yapım var. Kendimi çözmek istiyorum. Kaygılarım çok yüksek. Son zamanlarda yaşadıklarım da çok etkili. Eve kendimi izole ettim kimseyle görüşmüyorum değilim aslında görüşecek pek kimse kalmadı. Gülüp eğlenmek dolu dolu bir hayat istiyorum ama kaygılarım bunun çok önüne geçiyor. Ya ben de bir sorun var ya da karşıma çıkan problemli ilişkilerde anlamıyorum. Lütfen yardımcı olun
Gizli Kullanıcıİlişkimde hissettiğim duygu aşk mı takıntı mı?
Merhabalar. 3 yıllık bir evliliğim var. Şu an ayrılık aşamasındayız eşim ailesinin evine yerleşti 3 aydır ben kendi evimde kalıyorum. Evliliğimiz boyunca sürekli böyle ayrılıklarımız oldu ama sonunda tekrar birleştik. Bu defa daha şiddetli bir kavga ettiğimiz için her şey daha zor. Sevgili olduğumuz dönemde eşimin kötü alışkanlıkları vardı bu nedenle ayrılmıştık tedavi olduktan sonra bana geri döndüğünde affetmiştim ve 1 yıl içinde evlendik. Bu süreçte her şey çok güzeldi rüya gibiydi. Evlendikten sonra kök ailemde oluşan çocukluktan gelen güven problemlerimi kendi aileme yani eşime çok yansıttım. Ve sürekli geçmişteki kötü alışkanlıklarına döneceğinden korktuğum için kontrol ediyordum onu. Uzun bi süre sabırlı davrandı fakat sonra ipler kopmaya başladı. 6. Aydan sonra hep kavga ayrılık ailelerin araya girmesi vs derken birbirimize olan güvenimizi tamamen kaybettik. Bu sırada o da kötü alışkanlıklarına tekrar başladı. İlişkimiz artık sürekli ayrılma barışma şeklinde devam etti. O alışkanlıklarını bırakmadı ben bırakması için sevgiyle yaklaşma, tehditle yaklaşma, sessizlikle yaklaşma gibi bir çok yolu denedim. Son ayrılığımız da bu sebepten dolayı oldu ama evde çok hır gür çıktı birbirimize ağır sözler söyledik ve evleri ayırdık. Şimdilerde ise eşimle ara ara görüşüyoruz. Evin sorumluluklarını yerine getirmeye devam ediyor kira faturalar vs. Harici ihtiyaçlarımı kendim karşılıyorum. Onu özlüyorum. O da beni sevdiğini ve özlediğini söylüyor ama kesinlikle ayrılmak istediğini de söylüyor. Ben bunu karmaşadan çıkamıyorum. Çünkü ben seviyorum derken aynı zamanda ayrılalım diyemiyorum. Eve geldiği zamanlarda yakınlık kuruyoruz sonrasında yine ailesinin evine gidiyor bu beni derinden üzüyor. Çünkü kendimi değersiz hissediyorum. Özel bi şeyler mi yaşıyoruz yoksa ihtiyaçlarımızı mı karşılıyoruz diye sorguluyorum ister istemez. Alışkanlıkları devam ediyor. Bunalımda görünüyor. Gerçekten perişan olduğunu görüyorum ve onu o halde bırakamıyorum. Oysa beni bırakmaya çok kararlı. Hem bana yakınlık gösterip hem bu şekilde kararlı davranması içimde yaralar açıyor sanki. Sorumluluk almak istemediğini bir ilişki yürütecek durumda olmadığını ve yoğun bir güvensizlik yaşadığını söylüyor. Benim şu an maddi olarak onsuz bir hayat kurma durumum var. Görüşmediğimiz zaman ve onun kararlılığı devam ettiğinde kendime ev bakmaya yeni bir hayata başlamaya doğru kendimi hazırlamaya çalışıyorum. Ama görüştüğümüzde tekrar barışmak ve yeniden başlamak isteğim oluyor ve o her gittiğinde başa sarıyorum. Çok yoruldum. Ona aşık mıyım yoksa onsuz olmak beni korkuttuğu için mi bırakamıyorum bilmiyorum. Bazen geçmişe dönüp yaptığım hataları hiç yapmamış olmayı diliyorum ama onun yaptığı hatalarla ilgili böyle bir pişmanlığı yok gördüğüm kadarıyla. Karşımda sorumluluk almayan korkak ve mağdur bi profil var aslında. Yine de ona arkamı dönüp gidemiyorum. Nasıl ilerlemeliyim bilmiyorum. Bu ilişkide kalma ısrarım ile kendime kötülük mü ediyorum diye düşünüyorum. Sürekli düşünmek, umut etmek, olmama ihtimalinde yaşayacağım hayat için hazırlık yapmak…o kadar karmaşık ki her şey. Sabah uyanmak istemiyorum. Sürekli uyumak ve bunların artık bitmesini istiyorum. Nasıl davranmalıyım? Bir yanlışın içinde miyim? Acilen ondan kurtulmalı mıyım? Sürekli ne olacak diye düşünürken kendime yaşattığım stres beni mahvediyor. .
Gizli KullanıcıSevip sevmediğimi bilmiyorum ne yapmalıyım
Her şey çok hızlı başladı o yüzden kavgalardan hızlı geldi. Başlarda çok patavatsızlık yapıyordu ve bu yüzden kavga ederdik kalbim kırıldı o toparlamaya çalışırdı şimdi bunları düzeltti ama bazı davranışları hala çok kırıyor ve ona sürekli bu beni kırıyor bu beni kırıyor dedim ama her kavgada benden bir şey götürdü gibi. Alttan almıyordum başlarda şimdi almaya başladım bu seferde her şeyi benim alttan almama alıştı kırılsam bile farketmiyor bazen ve yine geriliyoruz. Son kavgalarımızda düzgün bir şekilde eleştiri yaptığımda germe beni, sinirlendirme, boğma beni gibi şeyler söyledi hatta bir keresinde yüksek sesle söyledi o gün onunla konuşmadım ertesi sabah gönlümü almaya uğraştı iş çıkışıma gelip özür diledi o söylemlerinin şakayla karışık olduğunu söyledi bende doğal olarak inanmadım. Bu hareketleri beni itti ondan bilmiyorum yani gözümde onu öyle bir noktaya koydum ki öyle olmadığı için her seferinde ufak ufak gitti bir şeyler. Yanında mutluyum eğleniyorum onu görmeye giderken koşuyorum insanlardan saklamıyorum ama kalbimde net bir sevgi var mı hissediyorum. Bu durum belkide ondan önce yaşadığım problemlerden kaynaklı bilmiyorum. Aldatılmıştım daha önce kimseyi bir daha böyle sevmeyeceğim demiştim kendime belki bu sözü tutuyorum anlamıyorum. Ben ona tolerans gösterdiğim zaman alttan almıyor falan ama ben ters yapınca minnoş kediye dönüyor. Dün trip atıyordum ona yine iş çıkışıma geldi ama arabadan ineceğim zaman sen beni artık sevmiyorsun gerçekten dedi sarılmıyorsun öpmüyorsun hep telefona baktın(iş yerinde ki şef ile bir konuyu konuşuyordum) bilmiyorum kalbim yine kimseye karşı sevgi hissedemiyor ama seviyorum diyebiliyorum. Napacağımı bilmiyorum
Gizli KullanıcıNasıl mutlu olduğumu belli ederim
8 aylık evliyim ve eşimin ailesine gittiğimiz zaman herşey gayet iyi oluyor yeri geliyor konuşuyorum gülüyorum ama her zaman bir beni saran şeyler konuşulmuyor kendi akrabalarından bahsediyorlar ve bu da ister istemez beni konu dışında bırakıyor tepkisiz bi ifade ile dinliyorum çoğu zaman onları bu dq eşimin gözüne batmış ki 4-5 sefer bana bunun uyarısını yaptı herhangi bi sorun olmadığını gayet iyi olduğumu sadece sadece sizin bildiğiniz konular konuşulduğu için uzak kaldığımı belirttim kendi aileme laf yaptı orada o şekilde değilsin diyerek ona da şu şekilde cevap verdim kendi ailemle iken benim bildiğim şeyler konuşulur ve zaten benim babam sadece senle muhabbet ediyor senin bildiğin ilgini çekecek şeylerle konuşuyor küçük kardeşin var miraç ister istemez tabii ki de onla konuşuyorum sizin evdeki gibi olmuyorum ama bu değil ki ben orada sizinkileri istemiyorum bu şekilde zannediyor ama aslında öyle bir şey yok hani ben kendi annemgile de aynı şekilde konuşmadığım zamanlarda dikkat çekmiyorsam orada da dikkat çekmek istemiyorum ne yapmam gerektiğini bilmiyorum artık
Gizli KullanıcıTekrar barışılan ilişki ve sonrası
Merhaba. Sevgilimle ayrılıp 2 hafta sonra tekrar barıştığımızı söylemiştim. Son zamanlarda birbirimize hiç iyi davranmadık. 4-5 aya kadar kavga ettik. İlgisi azaldıkça hırçınlaşıyordum. Kavga ederdik ama sonra cok cabalardi her seyi yapardi. .Çünkü bana çok yoğun ilgi veriyordu sonra iş yoğunluğundan veya aldatma olayını kendi içinde halletmeye çalıştığından dolayı kötü olduğunu enerjisinin bu kadar olduğunu. söylemişti. Benim onu aldatma olayım oldu ilişkinin başında. Çokta pişmanım. Hatamı telafi etmek için elimden geleni yaptım. Yine olsa ne isterse yaparım. 1 sene boyunca beni affettiğini,yanımda olacağını söyledi. Suçluluk duygusundan o çıkardı beni. O yardım etti. Aldattığım süreçte ona iltifatlar etmiyordum. Kavgalardan sonra güzel sözler söylememeye başlamıştım ve bundan dolayı tetiklendiğini beni affedemediğini söyledi. Yerle bir oldum. Dünyam başıma yıkıldı. Çok kavga ettiğimiz için(ki kaygılı bağlanmaya sahibim)onu bezdirdim. Ayrılma diyordu ayrılıyordum o düzeltsin diye. Tabikide yanlış bir yol izledim. İlk başlarda benim için çok çabaladı. Son zamanlarda artık benden soğumuş ve beni sevmiyor gibiydi. Eskiden Kötü olduğumda telefonu iyi olana kadar kapatmazken o zamanlar kapatmaya başlamıştı. Ya da çok kıskanç bir insan olmasına rağmen sen başka biriyle olsan ben çok mutlu olurum demişti. Sen evlensen ben başkasını bulurum demişti bir seferde. Bunlar benim içimde alev gibi yanıyor. Hiç beklemediğim insandan gelmişti bu sözler. Ayrılığımızın yüzde sekseninin benim aldatmam olduğunu söyledi. Ben sonra onu tekrar aradım ve ağladım çabalayacagim dedim her şeyi yapacağım ben seni cok seviyorum dedim. Kabul etti. .Ama bir akşam görüntülü konuşurken onun aldığı papatyalı tokayı kırdım. (yine ilgisizdi ve benim aldatmam yüzünden olduğunu düşünüp suçluluğum tavan yaptı)Kırdığım parçayla kolumu çizdim. Hala izi duruyor. Benim çabaladığım zamanlarda hala umursamaz davranmaya devam ediyordu. Onu aradım. Bana hep böyle değersiz mi hissettireceksin dedim. Tam olarak hatırlamıyorum ama benim üzülmemem için bitmesi gerektiğini söyledi. O gün dünyam başıma yıkıldı. Hayatımda hiç bu kadar kötü hissettiğimi hatırlamıyorum. Annem yazmış ve beni engellemesi gerektiğini onu zaten hiç istemediğini söylemiş. Engelledi beni. Annem 2 gün sonra engeli bünyemin kaldırmadığını söylemiş ama kaldırmamış. 2 hafta sonra aradı. Barıştık. Kendime daha kötü bir şey yapacağımdan korktuğunu söyledi. Şuan onunla ilişki yaşıyoruz ama ben arada konuşurken onun yaptıklarını söyleyip ona nasıl güvenebileceğim konusunda ağlıyorum. Mesela neden benim o kadar üzüldüğümü bildiğin halde engeli kaldırmadın neden diyorum. Gurur ve hata yaptigini soyluyor. Neden gurur yaptigini hatirlamadigini söylüyor. Beni önemsemediği sevmediği çıkarımına varıp daha da hırpalıyorum kendimi. Oda beni toparlamaya çalışıyor. Suçluluk ve ayrılık duygusu bedenime yansıyor. Her yerim yanıyor. Nefesim daralıyor. İlaçta kullanmama rağmen. Evet yeni bir sayfa açtık ama ben çok kırgınım. Arada söyleyip ağlamam ilişkiyi zedeler mi?Psikolojik destek alamıyorum. Çok pahalı. Ücretsiz yerlerde dolu hep. Ben onu çok seviyorum ama her gün çok yoğun duygular yaşıyorum neden bilmiyorum nasıl baş edeceğimi bilmiyorum ne olur yardım edin. Ben her gün ağlıyorum.
Gizli Kullanıcı
