Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Hayır demenin en kolay yolu nedir?
Merhaba sayın psikolog, insanlara nasıl hayır denmesi gerektiğini bilmiyorum! Her ne istenirse istensin bi şekilde kendimi istenilen şeyi yaparken buluyorum ya da borç istendiğinde hayır diyemiyorum. Sanırım bu biraz babamdan üstüme yapıştı, o da aynı. Kimseye hayır diyemiyor, arkadaşları ya da akrabaları bir istekte bulunduğunda onlara yardımcı oluyor ve kendi konfor alanının dışına çıkıyor istemeye istemeye. Babam gibi olmam istemiyorum ben hayır diyebilmek istiyorum. Ama bunu doğal yollardan yapmam gerekiyor yoksa arkamdan ters ve mendebur denilir, bu da olsun istemem ancak kendi işlerimi de başkalarının işlerinin önüne geçmesin istiyorum
İlişkimle ilgili bir sorunum var destek alabilir miyim?
10 senelik bir ilişkim var. 6 senedir sevgilim cezaevinde ve ben bekliyorum onu. Her şey iyi gidiyor aslında çünkü sevgilim bir sorun olduğunda hemen kendini düzeltebilen birisi. Ama son zamanlarda onu çok sevmeme rağmen istemsizce başka insanları beğenmeye başladım ya da sevgilimin bazı huyları gözüme batmaya başladı. Ama onu çok seviyorum. Bu durum neden kaynaklanıyor olabilir? Kendimi suçlu hissediyorum ama sevmeyen birisi 6 sene nasıl bekleyebilir? Sevdiğimden eminim ama böyle de neden duygularım karışıyor?
İyi niyetimin altında ezilmeye başladım
Sekiz sene önce 2. evliligimi yaptim. Esim benim yasadigim ülkeye geldi. Yasimiz 50 üstü oldugu icin, birada calismadi. Bunu ben aslinda sorun etmedim. Lakin esim, ben evi cekip cevirmeme ragmen, hala memnuniyetsizlik gösterebiliyor. Söyleki:Aile mirasim konusunda dahi söz sahibi olmak istiyor. Beni bu cok rahatsiz etmeye basladi. Bir kadin olarak,hem calisip, kosturup, birde aman kendisini iyi hissetsin diye esimin ruh halini düsünmek beni yordu. .
ilişki
sinirlerim bozuluyo nişanlımın benim için bişeyler yapmasını istiyorum aldığım tek cevap ee söyle o zaman ben de sadece insanım bişey yapmak istiyosan söyle hiç ondan yana bişey yok ne beni evden alıyo ne başka biley kendimi hiç özel ve değerli hissetmiyorum daha gencim ve hiçbişey yaşamadım dışarı çıkarsın beni yürüyüş bile yeterli sadece evde buluşuyoruz film izleyip oyun oynuyoruz ben bunu istemiyorum biraz çabalasın istiyorum ama kendim söylemek istemiyorum zaten konuşmaya başlayınca hemen gözyaşlarım akıyor
sanırım bir aldatılma var ne yapmalıyım
bugün babamın telefonunu alınca arama kısmında kedi emojisi ile kaydedilmiş irem diye birini gördüm bu beni şüphelendirdi çünkü emoji ile kayıtlı olan tek kişi o son zamanlarda çok fazla kurgu kitaplar okuyup film izliyorum her neyse babam çok iyi bir insandır annemle ilişkileri de iyi onu çok seviyorum ama şüphelendim ve kardeşime babamın arkadaşlarından irem diye birisini tanıyor mu diye sordum verdiği cevap evet babamın iş arkadaşı çok genç biri fazla neşeli ve ince sesi var sürekli gülüyor dedi ve içim biraz daha rahatladı ama acaba babama iremin kim oduğunu sormalı mıyım ve bir de ilk defa böyle bir site görüyorum babamın cevabına göre ikinci bir soru sorsam ücretli mi oluyor sadece bir cevap istiyorum
Manipüle edilememek için ne yapmam lazim
Eşimin beni aldattığını hissediyorum sureklide soyluyorum bazen rüyalarıma flnda giriyo soyluyorumda eşimin cevabı sen o düşünceyle yattugin için rüyana öyle giriyo diyo uyumak uzereykenden aklımda öyle bişey olmadigini söylüyorum sureklide soyluyorum hissediyorum diye sen kafanda kuruyosun diyo ama hissediyorum çok yemin ediyo şart ediyo ama benim inanasim gelmiyo inanmıyorum yardimici olursanız sevinirim . .. .. .. .. .. .. .. .. .. .
Çocuklukla ilgili hatıralar
Merhabalar, iyi günler. Ara sıra çocukluğumu özlüyorum. Kendimi en güvende hissettiğim dönemler, evlenene kadar olan zamanlardı. En sevdiğim oturma şekli ise, küçükken bağdaş kurup aile üyeleriyle masa oyunları (satranç, tombala, okey vb. ) oynamaktı. Şu anda başka sorunlar için psikoterapi alıyorum. En gergin anımda, tam da psikoloğumun karşısında dizlerimi yere koyarak oturmuştum ve konuşarak rahatlamıştım. O zamandan beri seanslarda hep yerde otururum. Yerde oturmak, bedenimin gevşemesine ve zihnimin daha fazla rahatlamasına yardımcı oluyor. Psikolog olarak size garip gelmiyor değil mi?
Çıkmazdaymış gibi hissederken kendimi nasıl toparlayabilirim
Sanki dünyadaki tüm kötü şeyler birbir toplanıp benim başıma geliyormuş gibiyken nasıl toparlanıp kendimi iyi hissedebilirim her şeyin her zaman daha kötüye gideceğini düşünmeye başladım ve bu beni sürekli dibe çekiyor doğrudan etkileyen ya da etkilemeyen tüm bu olumsuz olay ve duygularla nasıl başa çıkabilirim sanki sandalye kapmaca oynuyormuşuz da ayakta kalmışım gibi hissediyorum bazen toparlayamıyorum kendimi güçsüz ve çaresiz hissediyorum
Zihnimle baş edemiyorum, hep bir şeyleri başa sarıyorum
"Ben iğrenç biriyim" gibi cümleler kuruyorum istemsizce. Korkunç biriyim diyorum ayrıca, ve çok daha kötü bazı cümlelere kadar gidiyor. Sürekli tekrar ediyorum bunları dua gibi, istemsiz. Eskiden kötü biri olduğumu tekrar ederdim. Bir dönem ise zavallı? biri olduğumu (söylerken komik geliyor ama gerçekten zihnim böyle saçma şeyleri tekrar tekrar bana söyletiyordu ve ben izleyici gibi kalıyordum, rahatsız oluyordum ama engel olamıyordum - ki hala öyle bir dereceye kadar. Çaresiz ve garip biri gibi hissettiriyor bu durum. Bunlar olmadığında ise yakın zamandaki olaylarla ilgili şeyleri tekrarlıyorum. İlle kötü şeyler değil bunlar. Bir espri mesela. Bazen tekrarlayıp hunharca gülüyorum kendi kendime. Niye güldüğümü de bilmiyorum, komik bir şey olmayadabilir o şey. Annem laf ediyor. Niye böyle yapıyorum bilmiyorum. Sürekli liste yapıyorum. Aynı sorunları en baştan çözümlemek, bir plan yapıp çok iyi uygulamak istiyorum. Ama olmuyor. Kısa süre uygulasam da devamlı olamıyorum. Çok yetersiz hissediyorum ve motive olmak da imkansızlaşıyor. Liste yapmayı en son tamamen bırakmayı düşündüm ama o da iyi bir fikir değil gibi. Ne yapacağımı bilmiyorum bu konuda.
Aşırı düşünmeyi nasıl birakirim
İyi akşamlar bu aralar kendimi enayi gibi hissediyorum . herkes arkamdan iş çeviriyor gibi . bipolarim onun etkisi diye düşünmeye çalışıyorum fakat insanlara olan güvenim inancım tamamen bitti. kendime yoğunlaşmak istiyorum artık. onceden herkesin herseyine yetiseyim derken bı hiç olmuşum kimse de dur dememiş . 32 yaşındayım ama hal ve yaşam tarzım en azından 50 li yaşlar. artik toparlamak ve hak ettiğim hayatı yaşamak görmek istiyorum. ama kimse yardımcı olmuyor .