Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendime nasıl daha iyi davranırım?

Geçmişimden hiç memnun değilim sürekli Orda takılıp kalıyorum . Geçmişi arkamda bırakıp şimdinin tadını çıkaramıyorum . Sürekli böyle olmasa nasıl olurdu diye soruyorum kendime . Etrafımdaki insaların çoğunu sevmiyorum hepsi kıskanç fesat pislik insanlar . Mutluluğumla mutlu olan insan sayısı çok az . Diğerleri de fesatlığından ölüyo zaten . Bana iyi gelen insanlarla bana iyi hissettiren şeyler yapmak istiyorum ama bu sayı hem çok az hem de bütün sevdiklerim uzakta . Kendimi daha iyi hissetmek için kendime daha iyi davranmak için ne yapmalıyım ?

Beslenme

kızımın yemek seçiciliği ve farklı tatlara kapalı olması

merhaba kızım 3 buçuk yaşında makarna ,pilav, haşlanmış yumurta , ekmek ,muz dışında başka bir yemek yemıyor. pilavın içinde birsey görünce veya makarnanın rengini farklı görünce onlarıda yemiyor. farklı tatlara kapalı aslında genel olarak farklı herseye kapalı. zamanla birçoğunu aştı düzeltti ama en zorlayıcı ve net çizgili olan kısım yemek kısmı. farklı şeyler denediğimizde ağzında bekletiyor ,tükürüyor , midem bulandı dıyor. zorlamak istemedim midesini bulandırmak tiksindirmek istemediğim için et tavuk balık sebze hicbirseye zorlamadan değişik şekillerde oyunlarla sundum sabrettim ancak asla istediğim gbi olmadı bazen dıkkatını çektiyse dilinin ucuyla bakıp yada ısırıp tükürdü . aksine pilav makarna ve abur cubur onun için tek yemek seçeneği haline geldi. durum böyle olunca mecburen istemediği iki yemeği sunup ‘ çorba ve patates yemeği var sen seç ,hangisini yemek istersin . sen mi karar vermek istersin ben mi vereyim ‘ şeklinde devam ettik bir süre ama artık krizler yaşanıyordu her yemek saatinde. sırf bu yemek olayı için kızımı kreşe gönderdim 8 aydır kreşe gidiyor. arkadaşlarıyla kahvaltıya ve öğle yemeğine katılıyor , ancak kızım orda da belli ürünler dışında birşey yemıyor, sepetteki ekmeği kendine seçenek olarak sunuyor. kilo boy zeka gelişiminde bir sorun yok. aksine görüştüğüm her öğretmeni sınıfta aranan yüz olduğunu ,çok zeki olduğunu , azimli , hevesli bulunduğu gruba göre iyi olduğunu belirtiyor. kızım 2021 aralık doğumlu olduğu için 24-36 ay yaş grubunda büyük , 36-48 ay yaş grubunda küçük kaldı. kayıt yaptırdığımız ay kızım 35 aylıktı ve 2-3 yaş oyun grubuna yazılmıştı ancak orda çocuklardan ziyade öğretmenleriyle arkadaşlık kurduğu ve diğerlerini kendinden küçük gördüğü için bağ kuramadı, sıkıldı . pedegog önerisi ve takibiyle bir üst sınıfa 3-4 yaş grubunun olduğu sınıfa alındı. orda da sınıfın en küçüğü olduğu ve belli etkinlikleri müfredata göre gittikleri için zorlandı. ilk anneden ve evden ayrılış, ilk farklı insanlarla tanışma , ilk kurallar , ilk hayırlar… olduğu için biraz zorluk çektik ancak suan kızım her dersinde ilk 3lerde ve çoğu sınırları orda duzeldi. ancak günün sonunda tek aşamadıgımız konu yine yemek olarak kaldı. beni , eşimi hatta direk evimizi dolayısıyla benim aileme kdr heryeri etkileyen bir huzursuzluk meydana getiriyor aşamadığımız bu detay. cnku bir yanda çocuğu yemek yemediği için sürekli yemek düşünmek zorunda kalan , çocuğunun aç kaldığını düşünüp üzülen bunalan ve çaresiz kalmış bir anne , diğer yanda ne getirse ne yapsa ne kdr para harcasa da çocuğuna birşey yediremediği için üzgün , stresli çaresiz bir baba , ve aynı ıkılı yan yana olduğunda o an ki negatif enerjiyi kızlarına yansıtmamaya çalışırken bunalıp birbirine yansıtan ebeveynler ve onların bu halini gören ebeveynleri…

efik

Romantik İlişkiler

Karşı cinsle olan sağlıksız ilişkimi nasıl düzeltebilirim?

Ben hetero olduğumu düşünen bir kadınım. Erkeklerden oldum olası çekinmişimdir, erkeklerle arkadaş olmak da istemiyorum genelde. Beğendiğim erkeklerle de özgüvensizlikten nasıl flört edeceğimi bilemiyorum. Çok çirkin ve yetersiz hissediyorum. Bu da romantik anlamda yakınlaşmak istediğim erkeklerle aramı soğutuyor. Birisi benimle flörtleştiğinde de aynı şekilde donup kalıyorum. Robot gibi oluyorum. Bu da beni engelliyor. Daha feminen, cilveli olmak isterdim fakat kendimi salamıyorum. Cinsiyetimle barışamıyorum, yeterince kadın olamıyor gibi hissediyorum ama erkek gibi de değilim. Bu cinsiyet bunalımı da beni çok yoruyor. Bu konu dışında özgüvenli olabiliyorum fakat erkekler bana uzaylı gibi geliyor.

Kaygı

Çok düşünmekten nasıl kurtulurum?

Gerçekten çok düşünüyorum, çoğunlukla alışık olduğum için rahatsız etmiyor ama bazen farkına varıyorum ve çok düşünme düşüncesi bile beni boğuyor. Kitap okuyamıyorum, bir şey anlatırken ne diyeceğimi unutuyorum ya da alakasız şeyler söylüyorum. Ama aslında alakasız olmuyor konuşurken bile çok düşündüğüm için o anda onu bağlayabilecek bir şeyler bulmuş oluyorum. Benzer şekilde benimle konuşan insanları da dinleyemiyorum kafam sürekli başka yerlere gidiyor. Bazen de bir soru ile karşılaştığımda cevaplayabilmek için önce sorunun olası anlamlarını sıralıyorum kafamda. Haliyle beni anksiyetik bir duruma da sokuyor bu alışkanlığım. Özellikle stresli olduğum veya bir şeye kafa yorduğum dönemlerde çok düşünüyor olmam vücuduma yansıyor. Elim ayağım durmuyor ya da sürekli bir iş buluyorum kendime, cildimi yolma gibi bir alışkanlığım da var sivilce vs yokken bile morartana kadar sıkıyorum cildimi sanki orda bir şey varmış gibi. Biraz sakinleşmek ve bunu yapabilmek için en azından adım atabileceğim bir yol istiyorum.

Sosyal Hayat

Aidiyet hissedemiyorum

Son 8 ayda arkadaşım olmadı. Korona sırasında 4 duvar arasında kalmam yetmez gibi anksiyete teşhisi koyan doktorun önerisiyle açığa geçtim ve 3 kez mezuna kaldım, iyice kafayı yemiş hissediyorum, derslerimse hala kötü, belki vasat bir yer yazabileceğim. İnternetten konuştuğum kişiler var ama kaygı artırıyor. Reelde dış görünüşten dolayı çekiniyorum, geçen sene iletişim kurmayı denedim ama insanlar ilgisizler ve pek fazla ortak noktam yok. Gerçekten ilgili olmadıklarını hissettim, 2 3 kez sohbet açmaya çalıştığım da oldu, ama arkadaş bulamıyorum. Aşırı titiz biri değilim, az çok anlaşabileceğim ve kendim gibi davranabileceğim/güvenebileceğim birilerini bulamıyorum. İnternette kendime yakın gördüğüm kişilerle aram zamanla açılıyor ve kaygım artıyor. Örneğin bir kişiyle 2 aydır konuşuyoruz. Mesajıma dönmediğinde bütün gün zırt bırt bunu aklıma getirdiğim oldu. Günün çöp olduğu da oldu. Kendime aşırı öfkelenmeme yol açıyor bu. Bağımlılık geliştirdiğimi sezmelerinden ve beni bırakmalarından korkuyorum. Bugün de aynı şey oldu, yazmadı, korktum aklıma farklı olasılıklar geldi, açıklamayı minimum tutuyorum olabildiğince ama gerdiğimi düşünüyorum onu. Kaygılandığım zaman kendim olamıyorum, normal arkadaşlıkta bile. Eskiden çok uzun yazılar yazardım. Şimdi ise bunun garip olabileceğini bildiğim için yapmıyorum fakat gereksiz açıklamalar YAPMAYI bilerek yapmasam bile kendi kafamdaki düşüncelerden hislersen dolayı karşı tarafı gergin hissettirdiğimi düşünüyorumKimseyle doğru düzgün bağ kuramıyorum ve asla kuramamaktan korkuyorum, hep böyle olacak gibi hissediyorum. İnsanlara güvenemiyorum ve güven veremiyorum. Bir videoda "böyle hissedince bırakın, uzaklaşın oradan" diyordu, benim sosyal anlamda gidebileceğim hiçbir yer de yok. Ki insanları yedekte bulundurmak da istemem. Yalnızlık hissi çocukluğumda zorbalanan biri olduğum için bana daha çok koyuyor ve sanırım bu yüzden daha "yoğun" arkadaşlıklara ihtiyaç duyuyorum. Bunun gibi bir arkadaşlık gelişiyor gibi hissettiğim zaman mahvetmekten inanılmaz korkuyorum. Geçmişte öyle yaptım çünkü. Kendime güvenim de yok. Güven hissetmek ya da vermek için yaptığım şeyler genelde ters tepiyor. Az çok bağım olduğunu sandığım insanlarla aram bile zamanla açılır diye korkuyorum ve bu galiba çoğu zaman "kendini gerçekleştiren kehanet" oluyorMuhtemelen bir işe gireceğim ve belki yanında herhangi bir okul okuyacağım ve düzgün bir bağ edinme konusunda umudum çok düşük. Açlığım ise yüksek. Bu konuda ne yapacağımı bilmiyorum. Beni umursamadıklarını düşündüğümde çok kızıyorum ve bu kadar taktığım için kendime kızıyorum. Tamamen yapayalnız kalmak ve sert takılmak istiyorum inadına ama bunun iyi gelmediğini tecrübe ettim. En son topluma ilişkin şeylerle olabildiğince bağımı kesip dağ adamı gibi yaşamayı düşünüyorum. Bir seviyede de öyleyim zaten, neredeyse hiç film-dizi izlemem, futbol takip etmem, entelektüel değil de ucube/garip biri olduğum için. Hobim yok. Ama hobiden dolayı arkadaşlık da yapay olurmuş gibi hissettiriyor. Olabildiğince detay vermek için biraz farklı gibi gözüken şeylere değindim ama hepsi aynı eksende. Ait hissedemiyorum.

İnsanlarla konuşurken soğuk ter atıyorum heyecandan

Merhabalar efendim ben psikolojik olarak kendimi rahatsız hissediyorum ve bir ortamda ve biriyle konuşurken nası desem yani konuşurken titreme heyecan ve konuşamama gibi sorunlar ve bu olay iki yıldır böyle ara ara gelip gidiyor ve beni çok rahatsız ediyor bununla ilgili bana yardımcı olabilirseniz sevinirim yani hocam acayip derecede etkiliyor iş hayatımdada öyle soğuk terlemeler yani konuşamadımda soğuk ter ve titreme ağlama hissi çözemedim gittim

Belli bir yere ait hissetmemek

Merhaba ben küçüklüğümden beri kendimi bir yere konumlandıramıyorum. Küçükken de annem oyuncaklarımı alır köşede elimde beklermişim oyun kurmazmışım öyle dedi. Bu hep böyle oldu. Arkadaşlıklara aileme işime bakıyorum süreklilik çok az. Ya insanların tavırlarına ben katlanamıyorum ya belli bir süre sonra fikirler uyuşmuyor biri başkasının tarafını tutup beni kötü ilan ediyor kendi doğrularına göre. Onlarla gülüp eğleniyorum ama yaşamlarımız çok farklı ya çok muhafazakar oluyorlar ya çok seküler. Kendime ait bir ortamım olmuyor. Kafa dengi denilecek arkadaşım yok. Uzun süredir iş konusunda sıkıntılar yaşıyorum kaygı bozukluğum olduğu için sürekli mide bulantıları yaşıyorum en ufak stres durumunda. Sessiz sakin biriyim kendimi savunma konusunda eksiklerim var bu da içime atmama karakterimi ortaya koyamamaya potansiyelimi hep gizlemeye kadar gidiyor. İnsanlar bana yanlış yapsa da sevdiğim için affediyorum. Ama ben onlara yanlış yapınca sürekli beni yalnızlığımla vuruyorlar. Yalnızım çünkü ait hissetmiyorum. Bir ilişki yaşadım o kişi çok muhafazakardı. Ben fedakarlık yaptım bazı şeylerde o çok büyük hatalar yaptı ben tepki gösterdim ve bitti. Evet sevgim kaldı ama sürekli beni sorgular bakışlar içindeyim. Sanki karar verme lüksüm yokmuş gibi o çok iyi meslek yapıyor güzel hobileri var ben evdeyim ben çalışmıyorum. Tabi gözler onu beğenmiyorum sanki sen nesin de ne istiyorsun vs fedakarlık yapmıyorum dönmüyorum diye bana çevrildi. Verdiğim o tepki abartı bulundu. Hassas birisin diye etiketlendim. Arkadaşlarımız da ortak olunca sanki onun hayatını beğenmemişim gibi oluyor onlara da o gözle bakıyormuşum gibi algılanıyor. Bana onu savunacak tezler öne sürüyorlar sürekli. Açıklama yapmak istemediğim için kimseyle görüşmüyorum. Muhtemelen beni bekleyen arkadaşlar var beni bekleyen bir hayat var ait olduğum bir yer var ama ne istediğimi bulamıyorum. Eğer ona dönersem o hayatını kurmuş ne istediği belli ben sadece gidip ona uyum sağlayacağım. Rahatsız olduğum şeyler onun hayatındaki temel şeyler o yüzden ne o benimle ne de ben onunla mutlu olabiliriz. Lütfen yardım edin. Şu an yol karanlık diye mi böyle görüyorum biraz ışık olsa belki kendime güvenim gelir ama yok. Savunacak bir tarafım da yok kendimi. Güzel mesleği hobileri olan arkadaşlık ilişkileri oturmuş birisi o asla kendinden ödün verecek biri değil olduğu yerden memnun ama ben savrulan biriyim. Biliyorum ki ben şunu yapmanı istemiyorum dediğimde kabul etmeyecek ama ben etmek zorunda kalacağım çünkü yaptığım başka bir şey yok. Kendi iç sesimi duyamıyorum. Bana yardım edin lütfen gerekirse madde madde sıkıntılarımı sıralayın ben farkındalığı yüksek biriyim. Dönüşmek istiyorum.

Romantik İlişkiler

Çevre eleştirisini nasıl görmezden gelebilirim

Çevrenin eleştirileri yüzünden ilişkimi hasara sokuyorum. Çevrenin beni sürekli yargılayacağından korkup partnerimin isteğini gerçekleştiremiyorum bu yüzden ilişkimde ayrılıklara sebep oluyorum ve bu hataları sürekli istemsiz tekrar ediyorum. İlişkimi bitirmek istemiyorum ve partnerime daha güzel bir hayat arkadaşı olmak istiyorum. İradesizliğimi yenmek istiyorum. Çok uğraşıyorum ama bir türlü kafamdakileri aşamıyorum. Çok fazla takıyorum ve bu hem beni hem ilişkimi zarar sokuyor.

Sosyal Hayat

Terapide yerde oturan danışan?

Merhaba, birisi bana seans sırasında terapi seanslarında psikoloğunun karşısında yerde oturduğunu ve böyle daha rahat olduğunu söyledi. Çok garipsedim. Bunun herhangi bir psikolojik anlamı var mıdır? Bu bir anomali midir, yoksa normal bir durum mu? Yani normalde danışan lar sandalyede ya da koltukta otururlar. Sizin hiç böyle danışanınız oldu mu? bunun herhangi bir kişilik bozukluğuyla bir alakası var mıdır? nnn

Kendime nasıl daha iyi davranırım

Eşimin ailesiyle yaşıyorum özel sınırlarım herşeyimin ihlal edildiği bir apartmandayım evlenmeden önce çok sakin eğitimli özgüvenli bir insandım sosyal biriydim şimdi özgüvenim yetersiz bastırılmış ve sinirini kontrol edemeyen birine dönüştüm bu yüzden bile defalarca evliliğimi bitirmeyi düşündüm ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum ama aşırı sinirliyim kontrol edemiyorum çevremdeki insanlar ikiyüzlü sürekli canım cicim davranıp arkalarından konuşup yüzyüze gelince normaller ben normalleştiremiyorum