Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Duygumdan nasıl emin olurum

İrem hanım merhabalar,ya ben sanki yapamıyorum şimdide konuşurken partnerimle yüzü gözümün önüne geliyo soğuyorum ondan yani çok afedersiniz ama görmek istemiyorum onu yine aynı hislere döndüm yakışıklı gelmiyor tekrar bana niye böyle oldum bilmiyorum özlüyodum buluşmak istiyodum şimdi tekrar başa döndüm sıkıldım yani sanki hayatıma tek başıma devam etsem daha mutlu olurum hissi Var içimde ayrılık konuşması yapıcakmış gibi hissediyorum kendimi niye böyle oldum bilmiyorum

Eğitim

Ev hanımı bir kadın olarak pişmanlıklarım var depresyondayım

Merhaba ben lise mezunu 42 yaşında 2 çocuklu bir anneyim herhangi bir vasfım olmadığı için güzel bir iş bulup giremiyorum ev hanımı alduğum için hergün gün boyu her an geçmişte okumadığım ve bir meslek sahibi olmadığım için kendimi sorguluyorum ama hiç susmuyor kafamın içinde bir ses sürekli konuşuyor nasıl susturabilirim hayatımı çok etkiliyor eşimde sürekli eşi çalışan arkadaşlarının durumlarından bahsediyo ondanda çok etkileniyorum sanırım pişmanlığım hayatımın her anında yanımda kara bir bulut gibi geziyor çok istediğim bi evde oturuyorum harika 2 kızım var ama ben hep depresyondayım bu nedenle yardımcı olursanız çok sevinirim

Aile

Ailemle duygularımı nasıl paylaşabilirim

Merhabalar,bundan yarım saat önce annemle bir tartışma yaşadım yani belkide çok tepki verdim yada bir duygu patlaması yaşadım bilmiyorum zaten yaklaşık bir aydır duygularıma sıkışmış gibiydim sanki rahatladım ama böyle rahatlama yaşamak istememiştim. Annem her zaman haklıyım tavrında olan birisi yani bir kerede evet hatalıyım benim yüzümden oldu dediğini duymadım yani bir kere bile ve ben buna çok sinirleniyorum çünkü olgun bir insan böyle olmalı,bundan yaklaşık bilemiyorum tam ama belkide 5 ay önce bizim elektrik faturamız sistemde gözükmüyordu online olarak, bende annemden rica ettim fatura sorgulama noktasında sormasını istedim bunun yerine arkadaşına online olarak baktırmış ve borcumuz yokmuş zaten ben baktığımda da gözükmüyordu arkadaşına inanarak eve geldi ve 3 gün böyle geçti en sonunda elektriğimizi kestiler bu sefer fatura sorgulama noktasına gitti ve faturaları ödedi ama kendi birikiminden bugünde bunun konusu açıldı babamdan birikimini tekrar geri istiyor şimdide bende karşı çıktım çünkü annemin hatası yani öncesinde biz Ödemiş olsaydık babam zaten parasını verecekti bende bir kerede haksızım de dedim ama yok illa savunmada bende o parayı babamın ona vermiyiceğini söyledim burdan tartışmaya başladık ve bana o kadar kötü bi cümle kullandı ki ben o anda patladım belki burdan yazmamam lazım ama bu sefer tepkimin belkide abartı olduğunu düşüneceksiniz bana “sen benim kocama karılık mı yapıyosun “ dedi ve bende herşey koptu sesimi kontrol edemedim dediklerimi kulaklarım duymadı ve ağlamaya başladım yani afedersiniz ama kötü kelimeler bile kullandım çünkü kendimde bile değildim bu sefer benim geçmişte yaptığım bir hatayı yüzüme vurdu babama söylemekle tehdit etti bu beni daha da sinirlendirdi bende annemi tehdit ettim ya normalde böyle şeyler yapmam ama o nasıl bir cümle nasıl bir itham benim dünyam durdu bu kadar terbiyesizlik olmaz şuanda gerçekten pişman değilim çünkü dediği şeye benim dediğim şey çok bile iyi bu sefer benden özür diledi benimle konuşmaya başladı bende gardımı indirdim ve sarıldım anneme çok ağladım seni çok seviyorum dedim niye böyle şeyler yapıyosun dedim ben gerçekten de annem ne isterse alırım süprizler yaparım çiçeğini eksik etmem Doğum gününü anneler günü kadınlar günü evlilik yıldönümü asla atlamam gözü hiçbirşeyde kalmaz çevresinde kimsede olmayan şeyler annemde vardır hayatını kolaylaştıracak herşeyi almaya çalışıyorum ama o bana böyle davranıyor düşman gibi kendi ablası yada akrabaları bana bişey dediklerinde bile benim arkamda durmuyor ben kendimi savunmak ve taraf almak zorunda kalıyorum bu sefer annemle biraz konuştuk ona evlilik hakkında çekindiklerimi anlattım yani babamın nasıl tepki verebileceğini sordum bu aralar çünkğ bunu düşünüyorum yani babamdan kaynaklı çok çekiniyorum evlilikten bana kızar küser konuşmaz diye bunun için biraz konuştuk ve konuyu kapattık ama ben baş edemiyorum bazen kendimle yani o kadar bağırmışım ki boğazım ağrıyo gözlerim acıyo ağlamaktan nasıl yapıcam bilmiyorum

Psikoloji

Eski sevgilimden umut beklemekten kendi yoluma bakamıyorum

Biraz uzun bir ilişki onun bir dönemden sonra belki de sevmemeye başladığında başladı benim kendimi yitirmem onun iyi olmadığını ona iyi gelmem gerektiğini düşündüm sürekli onun yanında olmaya çalıştım ben o dönem çok kötüydüm ama kendimi görmezden geldim ilgisizdi sürekli kavgalarda ağır sözler söylerdi ve bende bu sözleri bile görmezden gelirdim her hatasını affettim istediklerini yapmaya çalıştım benden ayrıldı tekrar gelmek istedi ama herşey aynıydı üç kere gitmeye çalıştı benden ben artık kendimi kaybetmiştim gece nefes daralmaları titremeler yemek yiyememeler yaşayamamak gitgelleriyle beni tekrar tekrar öldürmüştü üçüncü ayrıyken etraftan başkalarıyla konuştuğunu öğrendim önce sorduğumda sen olursan olmaz böyle şeyler dedi barıştığımızda sadece soru sordular cevapladım dedi ve tekrar huzur yok kavga ediyoruz mutlu değilim diyerek ayrılmak istedi bu sefer dönüşü olmicağını ilerde belki oluruz yada hiç diyerek beni boşlukta bıraktı ve ben şimdi ne yapıcağımı bilmiyorum bir umudum var bu umudu istemiyorum kendimi tanımıyorum onun ne yapmaya çalıştığını da bilmiyorum kötüyüm

Güven problemi sorunu nasıl çözülür? Güven nasıl inşa edilir?

Merhaba,sevdiğim insana ilişkimizin ilk zamanlarından şimdiye kadar yapımdan kaynaklı çekincelerimden kaynaklı yaptığım davranışlar beni güvensiz gösteriyor. Art niyetsiz yaptığım davranışlar onu üzecek davranışlara dönüştü zamanla. Mesela ailemden çekindiğim için yazamadığım saatler,bir yakınımın yanına gittiğim için o an almaya gidemediğim ilk çiçeğim,insanlardan çekinip tutamadım elini onun hevesini kırmış olmakla kaldı,üzdü. Onu sakladığımı düşünüyor insanlardan. Uyuya kaldığım anlar var mesela ilk zamanlarımızda bu an gerçek ama güvenini zedelediğim için o inanamıyor. Yaptığım hatalar bitmiyor doğum gününü unuttum mesela. Diğer ay olarak hatırladım günü o gün kutlasakta önemi değeri olmadı onun gözünde. Bunlar puzzle parçaları gibi birleştiğinde bir resim oluşturuyor onun gözünde. Ona değer vermediğimi ve ona zaman ayırmadığımı hissettirdi bu durum. Sürekli kendimi suçluyorum onu hep üzüyorum,üzdüğüm için çok üzülüyorum. Gerçekten sevgiyi gösterebilmeyi öğrenmek zedelenen güveni sağlam bir şekilde inşa etmek doğruyu söylediğimi ona anlatabilmek istiyorum ama duygusal ruh halim kendimi anlatmama engel oluyor. Bir konuyu konusurken gözlerim dolup ağlamaya başlıyorum istemsizce. Kendimi anlatamamak inandıramamak üzüyor. Tertemiz sevgimi ona nasıl gösterebilirim,zedelenen güvenini en baştan nasıl inşa ederim tavsiyelerinizi ihtiyacım var. Tesekkürler şimdiden

Duygumdan nasıl emin olurum

İrem hanım tekrar merhabalar🌷açıkçası şuanda karmaşık bir ruh halindeyim partnerime karşı kaybettiğim yada kaybettiğimi sandığım o ilgiyi ve sevgiyi tekrar kendimde hissedebiliyorum bu sefer ben görüşmek istiyorum onunla zaman geçirmek istiyorum onu özlediğimi hissediyorum acaba yine kendimden ödün verirmiyim diye düşünüyorum. Şuanda görüşmemiz pek mümkün değil çünkü işleri biraz yoğun tatil dönüşü kaynaklı belki haftaya bi görüşmemiz olabilir ama sanki başkasıyla konuşuyo hissine kapılıyorum yani konuşma ve hitap etme şeklinde sorun yok ama benim kafamda böyle düşünceler var hep var aslında birde bu aralar bizim biraz nişan düğün tatil gibi işlerimiz olduğu için onu yalnız bırakacakmışım hissi geliyor ve kendimi suçluyorum ya benden uzaklaşırsa ben tatile gidiyorum diye ya ona vakit ayıramazsam ya o arada başkası ilgi gösterirse ve o ilgiye kanarsa yani evet 5 senelik bir ilişki ama sanırım hala soru işaretlerim var gidicek gibi geliyo hep ama o tatile gittiğinde hiç böyle hissetmiyo eminim belkide bana güveniyor ama ben ona bazen güveniyorum bazen de güvenmiyorum bilmiyorum onunla bu durumu da paylaşmak istemiyorum çünkü olmayan şeyleri aklına düşürmeye gerek yok diye düşünüyorum bu sefer kendini sorgulayabilir. Ama ben böyle olunca hiçbişeyden keyif alamıyorum kaç sene böyle oldu hemen eve gidelim diyodum aileme bi yere gitmeyelim gezmeyelim ama partnerim ailesi ile vakit buldukça herşeyi yapıyor kendime ve aileme haksızlık ediyormuşum gibi geliyo bazen bu histen nasıl kurtulabilirim İrem hanım sizce ilişkimde güvensizlik duygusu mu hakim,birde biz zamanında sosyal medya için tartışmıştık ben yaklaşık 5 senedir sosyal medya kullanmıyorum ama o kullanıyor ne kadar aktif bilmiyorum hesabı gizli çünkü bende ver bakıyım demedim hiç ama bikaç kere bişey göstermek için bakarken keşfetinde bikaç tane kadın resimleri gördüm yani ister yabancı olsunlar ister Türk her kadın rahatsız olur bu durumdan ben yine çok takılmadım ama ara ara takipçi sayısı takip ettikleri değişiyordu artık rahatsız oldum ve kapatmasını istedim bin tane bahane üretti bana yok haberlere bakıyormuş araba parçası için takip ettiği yerler varmış yani senden bizden önemli değil diyip kapatmadı ilerde beraber ortak kullanırmışız o hesabı yani sanki ben hesap açıp kullanmayı bilmiyormuşum gibi davranıyor yani orası bambaşka bir dünya ve herşeye erişebilir ordan etkilenip bana başka davranabilir evet benim için bazı arkadaşlarını takipten çıkarttı ama yine de aynı şey değil benim dediğimle halada kullanmaya devam ediyor ben nerden bilebilirim birilerinin ona yazmadığını onunda cevap vermediğini biz yaklaşık 2 haftadır görüşmüyoruz bana ne fotoğraf at özledim dedi nede başka bişey varsa yoksa hep çalışıyor ben artık nasıl davranıcağımı da şaşırdım düşünüp durmakta istemiyorum ama Buda benim en kötü huyum gibi bişey ya evet bana bişey gösterdiğinde telefonunu elime veriyor ben bakıyorum ama hiç karıştırma gibi bir huyum yoktur onunda öyle bakmaz telefonuma telefonu hep masadadır sesi açıktır ters çevirip koymaz bunlara bile dikkat ediyorum düşünün yani çevresinde bikaç kişi ilişkisi olduğunu biliyor ama yine de erkek yani ne diyebilirim

Psikoloji

Öfkeli olmak istemiyorum artık

Son 2 yılda çok fazla şey yaşadım çok sinirli bir insan oldum öfkeli kinci duygusuz ve bunlar beni çok yoruyor böyle biri olmak istemiyorum ama elimde değil ve bundan kurtulmak istiyorum kötü rüyalar kara basan gibi şeyler durumum çok kötü kendimi kurtarmak istiyorum en küçücük şeye sinirleniyorum ve saatlerce sakinleşemiyorum ağzımdan olur olmadık şeyler çıkıyor hatta bir ara acaba bana büyü mu yaptılar diye düşünüyorum

Eski sevgilim geri döndü

Merhaba, 22 yaşındayım ve geçtiğimiz şubat ayının başında uzak mesafe ilişkim bitti. İlişkim ilk başlarda çok güzel ve sağlıklıyken araya birtakım kavgaların girmesi sonucu ve partnerimin aşamadığı birtakım konular neticesinde ilişkimiz toksikleşmeye ve sağlıksız bir hâl almaya başlamıştı. Ayrılmaya yakın çok fazla git gel durumu yaşandı. Bir gün ben kalırken diğer gün o kaldı ilişkide. En nihayetinde uzakta olduğumuz için sürekli yüzyüze iletişimde olamıyorduk. Çok depresif ve hayattan uzak hissediyordum çok sağlıksızdım uyku düzenim, yeme alışkanlıklarım ve olumsuz düşünceler tamamıyla kalitesiz bir hayat yaşıyordum. Birkaç belirtiden endişelenerek hamilelik testi yaptım ve pozitif çıktı, bunu öğrenir öğrenmez onunla iletişime geçmeye çalıştım. O süreçte beni yalnız bıraktı ve bana "nasılsın" bile demedi. Bana nasılsın diye sorması için bile onu arayıp tek tek anlatmıştım. Bu detayı yalnızlık durumumu anlatmak için söylüyorum, o süreçte insan gibi bir muamele görmedim. Olgunlaşmamış birisiydi, çok fazla hatalı davranışı vardı. Hiç kimseye anlatamadım, anlatamazdım da çünkü yaşadığım toplumda bu çok yanlış bir şey. Aradan biraz zaman geçtikten sonra da hamileliğim düşük olarak sonlandı. Ona olan aşkım bu yaşattıkları neticesinde koca bir hayal kırıklığı ve nefrete dönüştü. Onun hakkında sürekli olumsuz şeyler düşünüyor ve diliyordum. Sanırım intikam istiyordum. Bu süreçte kendi sağlığıma odaklandım. Kendime çok odaklandığım bir döneme girdim, yeni bir dil öğrenmeye çalışıyorum, yeni insanlar tanıyıp güzel arkadaşlık ilişkileri kurmaya başladım ve kendimleyim tamamen. Kaybettiğim ışığı bulmaya çok yakındım. Muzdarip olduğum sağlık sorunlarım geçmeye ve hayat kalitem artmaya başladı. İki hafta önce onu her yerden engellediğim için mailden ulaştı. Upuzun ve iç acıtıcı bir paragrafla karşılaştım. Ayrıldığımız günden beri kendimi ağlama rejimine sokmuştum hiç ağlamamaya çalışıyorum duygularımı köreltmek ve sadece mutlu olmak istiyordum. İçimde sadece nefret kalmıştı. O paragrafı görür görmez o iki aydır tuttuğum gözyaşlarını akıttım. Niyetini anlamak ve onu dinlemek için iletişime geçtim. Bana çok pişman olduğunu ve artık tamamen değiştiğini, her şeyi çok daha net bir şekilde anladığını ve bir şans daha istediğini yazdı. Ona artık geç olduğunu söyledim ama o kadar ısrarcıydı ki ona olan nefretim soğumuyor sürekli ona ağzıma geleni söylemeye başladım. Bütün toksikligim gün yüzüne çıktı. Bana yaptıklarının bir karşılığı olmalıydı. Her gün bana yazıyor, pişmanlığını ve inancını dile getiriyor. Kalbimde o kadar büyük yara var ki. Ona olan nefretim zamanla dindi ama sanırım artık bir şey hissedemiyorum. Onun çabasını ve değişimini görüyorum, gerçekten adam akıllı birisi olmuş ve yaşattığı bütün acılardan özür diliyor. Onu affetsem de kabul edemiyorum. Yaşadığım şehre geldi sırf pişmanlığını göstermek için, haberim yoktu ama yine de kıramayıp onunla görüştüm. Pişmanlığını ve çabasını gözlerinden görüyordum ama benim sevgim nerede? Kalbim o kadar acıyor ki. Harika bir sevgili adayı fakat artık çok geç hissediyorum. Onun çabasına olumlu bir karşılık veremediğim için üzülüyorum ve utanıyorum. Bana güzel şeyler soruyor benimle ilgileniyor ama bunlar içimde herhangi bir sempati uyandırmıyor ve bunu altında eziliyorum. Gidemiyorum, içimden gitmek de gelmiyor çünkü ona acıyorum. Karşılıksız çabanın verdiği acıyı biliyorum, bunu ona yaşatmak da istemiyorum neticede o da bir insan ve zamanında çok güzel şeyler yaşadığım bir adam. Benim için çırpınıyor, ama ben bunları ondan istediğimde yoktu şimdi olsa kaç yazar diye düşünüyorum. Kafam o kadar karmaşık ki ne yapacağımı bilemez halde sadece vakit öldürüyorum. Bir cevap bilsem ona da bunu söyleyeceğim. Cevabım ayrılmak olsa bunu ona söyleyeceğim en azından boşuna yorulmadan gitmiş olur ama ben ne istediğimi bilmiyorum. Evet o değişti, iyi biri ve ideal bir partner haline geldi ama ben bunları ondan istediğimde ve sırf aramız iyi olsun diye dehşet biçimde çabalayıp karşılığında delirmemle kaldığımda neredeydi? Geç kalınmış diyebilir miyim buna? Yoksa daha farklı bir pencereden mi bakmam lazım olaylara? Çok çaresiz hissediyorum. Çok acı çektim ve bu benim kalbimi sertleştirdi. Onun çabasına karşılık vermeyi o kadar çok isterdim ki, bunu yapamamanın ağırlığı var üzerimde. Bana kendime zaman vermem ve düşünmem gerektiğini söylüyor, ben bu nasıl yapılır bilmiyorum. Daha önce kendime zaman verip bir şeyleri düşündüğümü sanırdım ama o sadece bir şeyleri içime atmak ve yutmakmış. Daha önce bir şeyleri affettigimi sanırdım meğersem hepsi içime atmak ve unutmaya çalışmakmış. Sağlıklı affetme süreci ve sağlıklı düşünme süreci nasıl olur bilmiyorum. Kalbim hem nefretle kavrulurken hem de nasıl ona şefkat besleyebilir? Çok fazla empati yapabiliyorum, birilerini haklı çıkartmak için sürekli ardından hikaye üretiyorum ama bu sefer benim de yaratıcılığım tükendi. Sadece akıl almak ve mantıkla kelimeler duymak istiyorum.

Kaygı

Arkadaşlarım bana değer vermiyor gibi hissediyorum

Haftanın 6 günü dershaneye gidiyorum ve B isimli bir erkek arkadasim var ama sadece arkadaş benimle sohbet ediyor sakalasiyoruz bazen ki eglenmesen mutlu hissetmezsen Haftanın 6 günü asla gecmez baska arkadaslarimda var tabii ama onunla bilmiyorum sanki daha iyiymis gibi mi diyeyim bilmiyorum artik son iki gundur bana yüz vermemeye mi başladı diyeyim sanki benj görmezden geliyor gibiydi. Ama herkese karsi boyle biri degil sinjfimjzda yine S isimli bir kiz var onunla surkeli sakalasiyorlar surkelu gulusuyorlar gayet guzel arkadaş olmuşlar gibi. S isimli kiza karsi hicbir nefretim yok ama B isimli arkadaşla olan arkadasligini kiskandim gibi oldu. benim aram B ile ne yapsam düzelmeyecek gibi çünkü son 3 4 gundur konuşmuyoruz. B isimli arkadastan hoşlanmıyorum ama B ile arkadaş olabilmek güzeldi. Simdi elimde sadece onların arkadaşlığını kiskanmak var kizin yaninda ben oturuken bile yuzume bakmiyor kiza sakalar yaomya devem ediyor artik bende dayanamayip kalkip gittim ama farketmedi bile sanki. belki onun dikkatini cekerim neyin var diye sorar diye agladim da ama o da ilgisini cekmedi

Kaygı

Sürekli geleceği düşünmek ve birşeyler yapacak motivasyon bulamamak

Aslında iki tane problemden bahsetmek istiyorum açıkcası. Öncelikle bir erkek arkadaşım var yaklaşık 1 senedir beraberiz 27 yaşındayım ve hayatımı artık onunla birleştirmek istiyorum,kendisi de bunu istiyo ama bunun daha erken olduğunu ve hazır hissetmediğini belirtiyo bu durum beni aslında çok üzüyo çünkü geleceğin belirsizliğinden endişe duyuyorum. Ya olmazsa ya devam etmezse ya ellerimin arasından kayıp giderse ben o kadar istekliyken onun bu kadar realist olması beni üzüyo istenmediğimi düşündürtüyo ama aslında böyle bir iması yok dediğim gibi zamanının olduğunu söylüyo sanki ben çok istekliymişim de o değilmiş gibi nasıl yaklaşmam nasıl düşünmem gerektiğini bilmiyorum. Bir diğer konu da hiç bir şey yapmak istememek aslında istemek ama o motivasyonu bulamamak. Gece yarın sabah şunu şunu yapıcam diyorum sabah oluyo sadece boş boş yatıyorum ya da işe gidiyorum bu kadar ama ben böyle olmak istemiyorum kendimi geliştirmek yeni şeyler öğrenmek istiyorum bunları yapmadıkça sürekli erkek arkadaşımla nolucak şimdi belirsizliği etrafımı sarıyo ve daha çok düşünmeye başlıyorum.