Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Sanal kumar bağımlılığı
5yıldır evliyim eşim hemen hemen 5yıla yakın sanal kumar oynuyo bu sene bağımlı olduğunu bana söyledi türlü yalanlarla bana verdiği paraları alıyordu bana anlattığında artık yapmayacağını söyledi inandım maalesef 2evladım hatrına ama üzerinden kaç kez geçti hatırlamıyorum defalarca yaptı öyle bi hal aldı ki artık evin eşyalarını satmaya başladı çocuklara ve bana davranış biçimi kötü yönde çok değişti tabiri caizse bi canavar oldu destek aldı güya ama hiç bi şekilde inanmadı yine aynı şekilde be hatasını kabul ediyo ne iyileşmek istiyo sadece hastayım ben bağımlıyım diyo bunun farkında ama devam ediyo maaş hesabı bende ama nakit olarak bulundurduğum parayı resmen çalıyı ve yine kumara yatırıyor yetmedi fatura üzerine 2telefon ve ayrı yeten iki farklı yerden ç. makinesi alıp satmış 40bin civarı alıp 15e satıyo borç aldı başını gitti babasına diyorum boşan diyo annesine anlatıyorum üstüne gitme diyo ne yapıcam bilmiyorum artık görünce midem bulanıyor gerçekten kusma derecesine geliyorum
Gizli Kullanıcı
Günlük hayatımda uyuyor gibiyim
Günlük hayatımda uykuda gibiyim yaptığım herşeyi bi süre sonra unutuyor ve rüya miydi gerçek miydi ayırt etmekte bile zorlanıyorum sanırım beynim savaş modunda yaptığım şeylerde elimden gelenin en iyisini yapıyorum zaten ama birkaç saat sonra o yaptığım şeyler çok karmaşık ve hızlı gibi geliyor o karmaşıklığa dönüp baktığımda çok yorgun hissediyorum genel olarak çok yorgun hissediyorum son zamanlarda başım da dönmeye başladı gün içerisinde yaptığım şeyler 2 yıl önceki hayatıma göre çok koşturmacali olabilir ama normal aslında sabah uyaniyorum soğuk duş alıyorum hızlıca bi tost yapıyorum üzerimi giyiniyorum kütüphanede yiyeceğim yemeği hazırlıyorum kedime mamasını veriyorum sularını tazeliyorum hafif bi makyaj yapıp çıkıyorum kütüphaneye ders çalışmaya gidiyorum tüm bunları 1 saatte falan yapıyorum sabah çok koşturmacali başlıyorum güne aslında hep geç kalacakmisim gibi otobüse geç kalacam etüt saatlerine geç kalicam ders çalışmaya geç kalicam uyumaya bile geç kalmamak için koşuşturuyorum bu beni hem çok yoruyor hem de tüm yaptıklarım sanki rüyaymış gibi geliyor artık öncesi çok seviyordum bu rutinimi ama artık böyle hissettiriyor değiştirmeli miyim bilmiyorum yakın bi zamanda ailemle büyük bi kavga yaşadım ve beynim savaş modunda sanırım hala ben 2 yıl önce bi depresyon süreci de geçirdim aylarca sadece yatakta yatıp yine de yorgun olan birine göre şu anki hayatım. cok yorucu geliyor olabilir aslında 1 ay önce de aynı şeyleri yapıyordum ve keyf alıyordum şimdi alamıyorum hatırlamıyorum bile beynim herşeyi o kadar siliyor ki
Gizli KullanıcıŞizoid kişilik olabilir miyim
Merhaba ben küçüklükten beri kendi başıma takılırım içimi kimseye açmam yakın arkadaşlarım da oldu ama genelde hayata karşı bir ilgisizliğim var. İlişkilerde başarısız oldum sınıfta kaldım kaygı bozukluğum var. Sohbet açma becerim vs evde olduğum için kayboldu tamamen çünkü anlatacak bir şeyim kalmadı. Çünkü onu hayatımın merkezi yapmıştım. Herkes bana tuhaf bakıyor evde oturduğum için. Kaygımdan dolayı işe de giremedim. Soğuk mesafeliyim ama espri yaparım. Sadece insanlarla çok samimi olmuyorum artık. Sürekli evde olduğum içinde hayattan koptum. İnsanlar arasında ilgi odağı olmayı hayatımı sorgulamalarını sevmiyorum. Samimileşmediğim için arkamdan konuşmalar başlıyor hemen. Bu kuzenlerle de böyle beni inceleyip ne yaptığımı evde öğrenmeye çalışıyorlar. Kendi halimde takılıyorum. Duygularım var ağladım heyecanlanırım. İnsanlardan çekiniyorum. Bir de son yaşadığım şeyler beni insanlardan uzaklaştırdı. sürekli bir beni çözmeye çalışıyorlar. Ben ciddi duruyorum içimi çok az insana açardım. Şimdi o dostum dediğim insanlarda kayboldu. Çok sessiz biriyim. Kendimi konuşmalarda yetersiz hissediyorum. Ama düzelmekte istiyorum. Yakınlık kurmak istiyorum ama hayal kırıklığına uğramaktan sıkıcı biri olarak tanımlanmaktan yoruldum arkamdan konuşulmasından sıkıldım. Kimseyi aramam sormam sosyal bir yönüm yok. Bu küçüklükte olmayınca büyüyünce de köreldi. Tanıya baktım kendime benzettim ama bunun en ayırıcı tanısı nedir bilmiyorum. Ailem de sessiz kendi halimde insanlar şizofreni de var geniş ailemde ben bu halden nasıl kurtulacağım
Gizli KullanıcıKötü
babamin annemi aldattigini öğrendim çok kötüyüm küçük kardeşlerim var ne yapacam ne edecem bilmiyorum anneme soylemeli miyim diye düşünüyorum bi senedir yatamiyorum sinavimi cok kotu etkiledi ne yapacam ne olur bi yardim eli uzatin hayatım berbat bi noktaya geldi yuzune bakamıyorum geceleri gec geliyorum sabahlari gormemek icin erken çıkıyorum çok üzülüyorum anneme kardeşlerime bi yardim istiyorum kotu durumdayim teşekkür ederim
Gizli KullanıcıKendi kendime yetebilmeyi nasıl öğrenebilirim? Yalnızlık hissiyle nasıl mücadele ederim?
kısa süre önce ilişkim bitti. Yani biteli çok olmuştu ama kısa süre önce iletişim tamamen koptu. Aşk acısı anlamında bayağı yara almıştım . Ve sonrasında arkadaşlık ilişkilerimde de sorun yaşadım. yakınım sandığım insanların o kadar yakınım olmadığını gördüm . Ya da iyi biri sandığım insanların başkalarının arkasından konuşup sonra o başkalarına guldugunu gördüm . Tüm bu üst üste olan olaylar beni yalnızlaştırdı Ve ben ne yapacağımı bilemiyorum. İnsanların ne kadar cikarci olduğunu gördükçe ya da bana iyi gelmediklerini gördükçe onların hayatından çıkıyorum ne de onları kendi hayatımdan çıkartıyorum ama bunlar beni duygusal anlamda çok yoruyor. Ve uzuyor. Kendimi çok yalnız kalmış hissediyorum. Ve bu durumdan bu duyguyla nasıl başa edeceğimi çevremdeki insanlara nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum
Gizli KullanıcıZihnim hiç susmuyor ne yapmalıyım
İyi günler. Hayatımda hep yanlız bir şekilde yaşadığım için zihnim hayalci bir yapıya büründü, bir nevi arkadaşım gibi oldu sürekli konuşup hiç susmuyor. Geçmiş anıları çok fazla düşüyor. Benimki si daha çok yatmadan önce değil de Sabah uyandığımda beynimde milyonlarca hayalin altında ezilip gidiyorum. Yataktan bile kalkamıyorum. Her beş altı saniye de bir farklı olay, farklı hayal, farklı anılar sürekli düşünmek istiyor. Bunun önüne geçmiyorum , Hayatımı küçük bir beyne sığdırmış durumdayım. Bu da başarısızlıkları beraberinde getiriyor. Ne derse odaklana biliyorum ne de bir işi unutmadan yapabiliyorum şuan yazarken bile yaptığım unutkanlıklar gözümün önünde dökülüyor gibi. Bunun bir çaresi varmı gerçekten?
Gizli KullanıcıAşırı düşünme sebebi ile uykusuzluğumu ve huzursuzluğumu nasıl geçirebilirim
Aşırı düşünüyorum ve kaygı yaşıyorum hatta geceleri uyuyamayacak kadar gün içerisinde çok ani duygu değişimi yaşıyorum devamlı olarak dalıyorum aklım hep dolu ve kendime engel olamıyorum devamlı anksiyete yaşıyorum son zamanlarda dalmalarım ve kafamdaki düşüncelerin devamlı değişmesi ve durmaması arttı ara sıra engel olamadığım düşünceler geliyor mutsuzluk ve boşluk hissi hiç geçmiyor artık bedenime de yansıyor bazen insanları dinleyemiyorum çok yorgun hissediyorum
Gizli KullanıcıNeden?
1. 5 yıllık ilişkim sonlandı ve kız arkadaşım beni sosyal medya dahil her yerden engelledi. Yaklaşık 2 yıl sonra başka bir instagram hesabı açmış. Ben bu hesabı tesadüfen gördüm. Fakat istek göndermedim mesaj atmadım durumlarına bakmadım. Hiç bir şekilde varlığımı hissettirmedim. Arkadaş listesindeki herhangi birine istek ya da mesaj atmadım. Tüm Bunlara rağmen beni engellemiş. Çok merak ediyorum Sebebi ne olabilir? Cevaplarsanız çok sevinirim.
kemalllTükenmişlik, Kaçış Kapısının Olmaması Adına
Merhaba, ben Umut 17 yaşındayım. Yaklaşık bir yıldır periyodik olarak yoğun tükenmişlik, anlamsızlık ve ağlama krizleri yaşıyorum. Hayatımın merkezinde gelecek kaygısı ve kendime vakit ayıramama korkusu var. 12. sınıfa geçerken, eğitim sisteminin sunduğu soyut hedeflerle, ailemin baskıcı ve sürekli dini öğütlerle dolu dünyası arasında sıkışmış hissediyorum. Ailemle kuramadığım sağlıklı iletişim, evde 'rol yapma' zorunluluğunu doğuruyor; bu durum uyku düzenimi bozuyor ve beni zihinsel olarak tüketiyor. Taksim gibi kaotik bir ortamda çalışmak ve çevremle kendimi sürekli kıyaslamak, beni robotik bir yaşama itiyor. Toplumun genel akışına ve beklentilerine uyum sağlayamadığımı, bu yüzden sürekli kaçınma davranışı sergilediğimi fark ediyorum. Bu baskıdan kaçmak için bağımlılıklarıma sığınıyorum; ancak sonrasında gelen derin pişmanlık, güçsüzlük ve suçluluk duygusu döngümü daha da ağırlaştırıyor. 'Erkek olarak güçlü olmalıyım' baskısıyla hem iş hem okul temposunda eziliyorum. Tüm bu çabaların anlamsızlığı, kölelik hissi ve topluma yabancılaşmam beni 'baştan kaybetmiş' hissettiriyor. Köyde doğayla iç içe, basit bir yaşam sürme hayalim olsa da bunu gerçekleştirecek gücü, inancı ve iradeyi kendimde bulamıyorum. Yaşadığım bu derin karmaşa, yalnızlık ve çıkışsızlık hissiyle başa çıkmakta zorlanıyor; zihnimin artık çok daha karanlık ve yıkıcı düşüncelere kaydığını, kendimi bu döngüden çıkaramadığımı hissediyorum
memoly_ciliskilerimde birileri benden hoslanmaya baslayınca soguyorum neden
Biriyle konusuyorum bir zaman sonra benden hoslanmaya baslıyor ve bunu farkedince soguyorum genel iliskilerimdede böyle biri bana iyi davranınca içime kötü bir his düşüyor ve kendimi uzaklastirmak aramıza mesafe koymak zorundaymıs gibi hissediyorum sonrada kendimi mental olarak yalnız hissediyorum arkadaşım 5 ay önce intihar etti ondan sonra bu his dahada çogaldı mutlu olmak beni geriyor mutlu olursam her sey kötü olacak gibi hissediyorum
Gizli Kullanıcı
