Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Karımla artık eskisi gibi anlaşamıyoruz

8 senedir evliyim ve evlilik sebebi ile yurt dışına çıktım ilk başlarda evliliğimiz gayet normal gidiyordu arada tartışsak bile bir şekilde çözüme ulaşıp hallediyorduk ama çocuklar doğduktan sonra eşim annelik görevini daha çok benimsedi ve aynı evde ayrı odalarda uyumaya başladık son üç yıldır ve son zamanlarda artık birbirimizi anlayamıyoruz ve her hareketim bir eleştiri konusu oluyor yakın arkadaşına evimizde olan her detayı benden önce anlatıyor bi şeye karar vermesi gerekirse artık fikir alma işini bile bırakti nerdeyse hiç birşey sormuyor sürekli kavga ortak bi aktivitemiz yok o dizi izliyor ben tarih programı falan oturup konuşamıyorum artık sürekli kavga son zamanlarda benden hamile kaldığı için pişman olduğunu bile söyledi ben evde durunca onu rahatsız ediyor muşum evde olmayınca akşamları en azından kafa dinliyorum diyor zaten bana yakınlık gösterme ve ilgi duyma yok nerdeyse hiç bir zaman olmadi ben de artık doldum bu yere kadar dayanamıyorum artık bir evde iki oda arkadaşı gibi yaşıyoruz

Romantik İlişkiler

ask hayatı hakkında kafam cok karısık

kafam karmakarışık beynim ve kalbim sürekli tartışıyo sinir krizleri geciriyorum önümdeki yoldan nasıl ilerleyecegimi bilmiyorum neyi yanlıs yapıp neyi doğru yaptıgımı da bilmiyorum sürekli anlık krizlerim var bu yüzden bi uzmanla konusup hangi yoldan ilerlemem gerektiginin daha doğru olduğunu söylemesi gerek sürekli aglayasım geliyo ama aglayamıyorum artık caresiz hissediyorum ve baska biseye odaklanamıyorum sürekli o artık her gün basım agrıyo cünkü baska bisey düsünemiyorum

Çocuk ve Ergen

Kızımla ilgili endişelerim

MerhabaBen 37 yasında 2 kız annesiyim. küçük kızım 8 yaşında geçtiğimiz ekim ayında oturduğumız mahallede küçük kızımı bir anda kayıp ettim ve 1 saate yakın aradım buldum . ama çok kötü bir zaman dilimiydi o süre nefes alamadığımı hissettim . ama o günden bu yana kızımla korktuğum için yine aynı şeyi yaşarım diye hiç yanlız dışarı çıkmadım . ve kızımı okul gezilerine felan giderkende hep endişe ile gönderiyorum korkuyorum bana destek olur musunuz?

Romantik İlişkiler

Bir erkeği kaybetme korkusu nasıl verilir?

Benim yaklaşık bir yıldır bir ilişkim var ve bu ilişkimde geçmişten kalan travmalarından dolayı hem aldatılma korkusu yaşıyorum hem aşırı olayları uzatıyorum ve erkek arkadaşım artık bana tepki veriyor ciddi anlamda bunaldı. Her şey benim suçum olduğunu düşünmüyorum o da çok ince davranmıyor her zaman ve artık kaybetme korkusu vermem gerektiğini düşünüyorum yoksa ilişkimiz gerçekten bitecek ve hiç iyi değilim. Ben de kaygılı bağlanma diyebiliriz her şey var yani resmen korkuyorum kaybetmekten artık kendi öz saygım bile kalmadı bana bağırdığında ettiğinde artık her şeyi kabulleniyorum yeter ki gitmesin aldatılma korkusu yaşıyorum sürekli bunu es geçmeye çalışıyorum yaşadığımız en ufak bir olayı ya da en büyük bu olayı haftalarca aylarca uzatıyorum aklından çıkmıyor bir anda gece yatagimda ağlayarak uyanıyorum bunu onunla artık konuşamıyorum çünkü bıktı ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten psikoloğa da gittim zamanında faydası yok şu an iyice işler kötüye gitti benim şu anda gerçekten ilişkim de onun bana bağlanmasını sağlayacak ve benden korkacak kaybetmekten korkacak bir şeylere ihtiyacım var doğru veya yanlış umrumda değil açıkçası başka bir çarem kalmadı .

Ailemin psikolojime etkisi

Merhaba ben 19 yaşındayım, ailemle hep çatışma içerisindeydik özellikle annemle annem narsist bir insan onun istediklerini yaparsam beni sever yapmazsam sevmez kendi kararlarımı almamdan rahatsız olur,onun istediği bir şey yapmazsam çıldırır ve öyle bir hal alırki sanki annem değilde düşmanın bana karşı hep öyleydi öyle hakaretler ediyorki bana, Bir insan evladına nasıl böyle şeyler söyler şoka giriyorum. üstüne ağlayarak bana vicdan azabı çektirmeye çalışıyor. Bir insan kızına şeytan der mi inşallah ömür boyu mutlu olamazsın sürünürsün diye beddua etti, tabiki benimde hatalarım vardır yoktur diyemem ama ben asla hakaretle yaklaşmadım. Dışardan herhangi bir insan bana böyle aşağılayacı hakaretlerde bulunsa üzülmem, ama o benim öz annem, insanı annesi sevmezse kim sevebilirki, Ve eskiden ağlardım bana hakaret ettiğinde şu an ağlayamıyorum sanki duygularım alınmış belkide alışkanlıktandır. Donma tepkisi veriyorum. Ve maalesefki ona karşı sevgim kalmadı annem olsa bile ona annem gözüyle bakamıyorum bunun nedenide bana olan kötü davranışları, psikolojim o kadar bozuldu ve herşeyi o kadar içinde yaşamışımki geçen gün sinir krizi geçirdim bağırdım ve rahatladım sanki. Hayatta hiçbir şey istediğim gibi olmadı kendimi de hiç sevemedim zaten dış görünüş, karakter hep kusur buldum kendimde, hep başkaları beni çok sevsin diye çırpındım, annenin doyuramadığını dünya doyuramazmış diye bir laf vardır o kadar doğru ki, Ben daha kendi annemden sevgi, ilgi alamamışım elin insanlarından beklemem saçma, Babam desen hayatımla alakalı hiçbir şey bilmez, uzun zaman şehirdışında çalıştı oda eski düşünceli, muhazakar bir insandır. Doğum günümü bilir mi oda şüpheli, gitmek istiyorum evden, içim acıyor, üzülmekten yoruldum sevilmemekten yoruldum. Hep yetersiz görülmek hep vazgeçilen kişi olmaktan yoruldum. Annemin bana vermediği sevgiyi ben herkese vermeye çalıştım ama yinede yaranamadım, olmadı, ne sevilebildim nede bu hayatta mutlu olabildim. Bazen yaşamak bile zor geliyor çünkü mutlu hissetmiyorum. Ne yapabilirim ?

Psikoloji

Sürekli olarak kötü ihtimalleri, olumsuzlukları, yapamadığımı düşünmeyi nasıl bırakabilirim?

Konservatuvar tiyatro sınavı hazırlığı sürecindeyim. Sürekli yapamıyorum, ya olmazsa, kazanamazsam ne olacak gibi düşüncelerden, sıkıntıdan, mutsuzluktan nasıl kurtulabilirim? Nasıl ağırlıklı olarak olumlu düşünebilirim, mutlu hissedebilirim? Nasıl bu düşüncelerde boğulmadan anda kalabilirim? Sürekli stresli,kaygılı,gergin,endişeli olmaktan, kafamın sürekli başka düşüncelere odaklanmasından, anda kalamamaktan yoruldum. Bunalmış, sıkkın, yorgun hissediyorum. Sınavıma 1 ay kaldı ve kazanmak istiyorum, bu düşüncelerden, hislerden kurtulmak istiyorum. Bir de yapamadığım için ağlıyorum.

Sosyal Hayat

Kilo takınıtımı nasıl yenerim

Kilo yüzünden artık su diyeti yumurta diyeti yapamama ramak kaldı , herkes yaşıtlarım zayıf ben tek şişkoyum , hep kilom dan vurdular herkezden çevremdeki herkezden tavır gördüm zorbalandım artık dayanamıyorum sürekli kendimi kıyaslamaktan zayıf kızlarla bıktım bana olan bakışlardan çevremden aldığım tepkiden son çare sağlıksız diyetse yapmayı düşünüyorum artık bıktım yoruldum bunaldım bu olaylardan yoksa bu gidişle kendimi iyice dışarıya izole edeceğim

Eş-

Dışarıda çok aktif, her ortama ayak uyduran, sorunsuz ilişkiler kurabilen bir insanım. . çok nadir sorun yaşarım eğer işin içinden çıkamıyorsun direk hayatımdan çıkartırım. . Ancak eşime karşı aynı özverim yok ona karşı tahammülüm yok. Her şeyi gözüme batıyor . . aslında onu çok seviyorum. . ama bu anlaşmazlık beni çok yoruyor. Sinirli ve öfkeli bir insana dönüşüyorum. . bazen ben gibi olmuyorum. Ağlamak geliyor içimden, duygularıma hakim olamıyorum çocuğum var ve buna şahit oluyor ve çok üzülüyorum. . bazen kendimi tutamıyorum, her şeyi dağıtmak istiyorum. .sonra sakinliyorum ve her şeyi normale döndürebiliyorum. Ne yapmalıyım?

Psikoloji

Arkadaşlık ve gelecek konuları

Merhaba ben uzun dönem kaygılarım yüzünden depresyona girmiştim ve çok fazla çevrem yoktu. Bir ilişki yaşadım ve o grupta yerimin olmadığını en yakınım dediğim her şeyinde yanında olduğum tüm sırlarını sakladığım insan grupta benim her hareketimi dedikodu malzemesi haline getirdi eski erkek arkadaşım beni yara bandı olarak kullandı ben de onu defalarca salak gibi affettim. Baskın olan evliliğini çekip çeviren sözünü dinletmeyi beceren sesi çıkan taraf olmak o grupta övülüyordu çünkü ben pasif biriydim benim pasifliğimde sessizliğimde bu grupta çok başka algılanıyordu yakın arkadaşım da bu özelliklerini ön plana çıkarmak için benim üzerimden ilişkisi üzerinden onlara bunu göstermeye çalışıyordu. Ben çok saf kaldım onların yanında. Arkamdan konuşuyorlardı bende salak gibi hep arkadaşımın yanında olmuşum herşeyde. Bu olan bitenlerden sonra kendime geldim. Baktım ki ben hepsine koşup gitmişim arkadaşım yok diye ama onlar gemisini yürütmüş. İnsanlar benden faydalanıyordu ben sessiz bir köşede pasif kaldığım kendimi savunmadığım için beni her kalıba sokuyorlardı. Yanımda gibi gözüküp yanımda bile değillerdi. Onlar öyle biri değillerdir dediğim kim varsa iyi niyetimi defalarca suistimal edip benimle dalga geçtiler. Kendi aralarındaki ilişki bozulmasın diye akıllılık edip hiçbir şeye karışmışıyorlardı. Evet gerçekten de kendi gemileri güzel yürüyordu. Ama olan bana oldu. Yalnız kaldım. Ben insan seçemiyorum. Hiç bana uymayan ortamlarda kalıyorum. İnsanların beni sevdiğini nasıl anlarım

Ne yapsam olmuyor

merhaba ben 52 yaşında evli erkeğim 19 senedir eşim annem önceleri giderken gece ağlıyordu sonra yılbaşı falan derken bu sene bayram ziyaretlerine gitmemeye başladı sen git ben gelmiyorum dedi doğrusu çok zoruma gidiyor diyorum dini vecibe gereği sevap diyorum ne sevabı diyor sonra boşanalım deyince kızdım kabul etmedim çünkü yıkmak kolay yapmak zordur ne yapayım derdin ne diyorum söylemiyor iyice sinir oldum elimi bile kaldırmadım