Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendimi bulamıyorum, kendime ulaşamıyorum

Her şeyin çok ince çizgisindeyim hayatımda ilk defa bana ben bile ulaşamıyorum. Hani her şeyin bittiği bir nokta vardır susarsın ağzını bıçak açmaz bağırırsın kimse duymaz kusarsın kimse görmez daha sonra küçük bir pencereden bir ışık görürsün bakıp bir mucize beklersin ya işte ben tam olarak o noktadayım. İlişkim bitsin de istiyorum bir yanım bekle diğer yanım mucize olacak kal diyor beni bu çıkmazdan çıkarın. Belki biri de başımı okşasa sabaha kadar ağlayacaktım ama herkes sırtımı sıvazladığı için dimdik ayakta durmak zorunda kaldım. Manevi olarak çökük ama başkasının gözünde bu hayatı yaşıyorsun dediği kişiyim. uyuyamıyorum çünkü gözlerimi her kapattığımda aşırı düşünmeye başlıyorum. Ve Buda beni her seferinde öldürüyor. Bir insanı hayal kırıklığına uğratmak çok ağır bir şey değil midir ? Beni paranoyak birine çevirdiler eşim ve ailesi. Dışarıda neşe saçan biri iken evin içinde kendi içimde mezar kazıyorum resmen. Benim sorunum ne bilmiyorum herkes beni yarı yolda bırakıyor yalan söylüyor yerime başkasını koyuyor en kötüsü de herkes benden vazgeçiyor. Ben o kadar kötü biri miyim ya? Önce beni delirttiler şimdi de adımı deli diye anıyorlar. İlaçlara mahkum kaldım aylarca bebeğim emiyor diye bıraktım çocuklarıma sarıldım bana zamanla ilaç olan çocuklarım bile dert olmaya başladı. Bütün acılarımı evlatlarıma sarıldığımda unutmuş gibi yaptım. Ben benliğimi yitiriyorum galiba bu kadarı bedenime fazla. Beni bu hastalıklı ilişki ruh halinden biri tutup çıkarabilir mi ? Çünkü sevgi bu değil biri bana gerçekten sevilmeyi değer görülmeyi öğretsin kendime yaptığım bu haksızlık içinde boğuluyorum.

Sağlık anksiyetesinden kurtulmanın yolu var mı ?

Çok yoğun bir şekilde korkularım var. En ufak sağlık sorunumu günlerce aylarca düşünüp kaygılanıyorum ve en kötü senaryoyu yazıyorum. Çok kötü bir durum kimse anlamıyor gerçekten elimde değil. Şuan 28 yaşındayım bu bende çocukluktan beri olan bişey. Ben baş edemiyorum ve gün geçtikçe korkum artıyor sürekli en kötü hastalıklar düşünmekten çok yoruldum. Kesin bir çözüm var mı beni bu sorundan kurtaran.

Romantik İlişkiler

İçimde kimseye karşı bir heves yok nedeni nedir?

Yaklaşık 2 yıl önce bir ilişkim bitti. Çok aşıktım hayatımdaki kişinin iş yüzünden şehir dışına gitmesi gerekti kötü bir dönemden geçiyordum ilgisiz kaldı ve ilişkimizi bitirdik. Ona karşı bir his yok içimde bunun farkındayım ama kimseye karşı da hevesim yok. Çabuk soğuyorum ve hevesim hemen kaçıyor. Nedenini merak ediyorum, hep böyle mi olacak diye düşünüyorum bunu nasıl yenebilirim ne yapmam gerekiyor

Romantik İlişkiler

Birini seviyor muyum, alışkanlık mı?

Birini seviyor muyum yoksa ona alıştığım için mi yanından ayrılamıyorum. Tek kalma korkumu nasıl aşabilirim birinin bana olan ilgisinden etkilenip seviyorum sanıyorum. Aynı iş yerinde çalıştığım kişiden ayrılmak çok zorluyor. İçimi sıkışmış hissediyorum 27 yaşına gelip de adam akıllı birini bulamamak suçum mu kaderim mi. İşi olmamak önemli mi dini görüş önemli mi. Hiç bir şey düşünmeden salmam mı lazım

Sinirlendiğimde sakin kalmayı nasıl başarabilirim ?

Haklı ya da haksız olduğumda aşırı sinirleniyorum ve karşımda ki insana laf anlatamayacak hale geliyorum beni o insanın en iyi tanıması gerekirken kendimi bir daha ona anlatmak zorunda kalıyorum bu da beni sinir ediyor ve olay daha farklı boyutlara kendime vurmaya zarar vermeye kadar gidiyor sinirimle başa çıkmak ve sakin bir şekilde konuşmak ya da o ana bir çözüm bulmak istiyorum. Sinirleneceğim ve derdimi anlatamadığımı düşündüğümde ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ve daha aşırıya kaçıp nasıl ola ok yaydan çıktı diyip daha aşırı halde sinirleniyorum

Aile

Kafa karışıklığı yaşıyorum, tekrar barışmalı mıyım?

Merhabalar. Yaklaşık 3 sene önce boşandım. 3 yaşında da bir oğlum var. Esimden sonra kimse hayatıma girmedi. Bu sıralar tekrar barışacak gibiyiz fakat ailem özellikle annem istemiyor yapamazsın geri dönersin diyor. İçimde yarım kalan bir evliliğimiz var en azından denemek istiyorum ama annemle paylaşamıyorum. Konuşsam kavga çıkıyor ağlıyor. Arada kaldım lütfen bana yardım edin 🙏🏻 ne yapacağımı bilmiyorum kafam çok karışık.

Kendime gelmem için ne yapabilirim?

Merhabalar ben evliyim iki çocuk annesiyim içine kapanık kimseye güvenmediğinden dolayı derdini tasasını anlatamayan içine kapanık kalmak zorunda bırakılan bir anneyim ben akrep burcuyum çok kıskanç bir yapım var eşimi ve sevdiklerimi her şeyden ve herkesten çok kıskanıyorum bu yüzden yani nasıl desem kadınlar hisseder anlar ya iç gözümüz kuvvetlidir gözümle görüyorum seziyorum yani eşimi teyzesinin oğlunun karısından kıskanıyorum ya zaten de kıskanılmayacak gibi değil mesela ben karnım kaynanam ve çocuklarımla oraya gittiğimde bana direk eşimi soruyor bende oraya gitmek istemiyorum ister istemez ben nasıl yenebilirim bu şeyi kimseyi takmak dahi istemiyorum eşime bunu sordukça söyledikçe hep ört pas ediyor yani bir kere bile beni adam gibi karşısına alıp da ben seni seviyorum seninim gibi şeyler söylemedi onda da var bir şeyler seziyorum hissediyorum bir insan da bir şey yoksa bir şey yapmıyorsa açık açık konuşur lütfen bana yardım edin lütfen

Romantik İlişkiler

Bu kişiyi sevmeyi nasıl bırakabilirim?

Merhabalar. Benim iki yıllık ilişkim bitti. Acısıyla olsun güzelliğiyle olsun her zaman çok güzeldi. İlk sevgilimdi. Ciddiydik. Aileler tanıştı ama benim onu sıktığımı söyledi ve ayrıldı benden. Veda etmeyi bile çok gördü mesajla ayrıldı. Ayrıldıktan 15-20 gün boyunca konuşmadık. Doğum günümü kutlar diye bekledim ama kutlamadı. Zaten ayrılmanın çöküntüsü ve üzüntüsü içerisindeyken beni ailesine yalanlarla yanlışlarla anlatmış. Daha da yıkıldım. İşin içine aileler girdi. Ağlamamı durduramıyorum. Ne olursa olsun gelsin diyorum. İçindeki yaralı çocuğu biliyorum çünkü. Nasıl bir ortamda büyüdüğünü biliyorum. Ona da çok üzülüyorum. Nasıl bırakabilirim? Yanımda olsun istiyorum. Çünkü sevmenin ne demek olduğunu bilmiyor. Ben de bilmiyorum. İçinde kötülük olan birisi değil. Biliyorum çünkü gözlerine her baktığımda o çocuğu görüyorum. Sevgi dilenen, huzur isteyen, dinlendiğini hisseden. Belki de son zamanlarda büyüdüğü ortamdaki yaklaşımlarla yaklaştım. Kendisi çoğu kez yalan söylerdi. Ne kadar kızsam da hep onu seçtim. Belki de yaptığı hatayı anlayacak kadar uzun bir süre tanımadan her şeyini kabul ettiğim içindir. Daha demin kuzenimin doğum gününü kutlarken ağlamaya başladım. Durduramıyorum. Ellerim titriyor, kalbim sıkışıyor. Üzüntüden işime gidemiyorum. Yanıma gelsin istiyorum ama unutmakta istiyorum. Nasıl bırakacağım. Nasıl unutacağım? Geri döner mi? Özür diler mi? Ne yapacağım?

Düşüncelerimle başa çıkamıyorum

Merhaba kendimi değersiz boşluk içinde hissediyorum Ailem sürekli her fırsatta iyi ki evlendiğimi benden kurtulduklarını aile arasında şakayla sürekli dile getiriyorlar artık dayanamıyorum istemediğimi söylediklerinde onların yanında olmasa da her fırsatta aklıma geldikçe sürekli ağlıyorum eşimde onların bana değer vermediğini farkında ve sürekli aşağılayarak davranıyor hiçbir ihtiyacımı karşılamak istemiyor sürekli. Evde para kavgası var istemeye korkuyorum böyle olunca da aklıma küçükken ailem tarafından yaşadıklarım geliyor onlardan isterken de yalvarırım ve vermezlerdi ve evlendiğim kişide onlar gibi son zamanlar da çocukken yasadıklarımı anımsıyorum ve kendimi daha kötü hissetmeye başladım kimseyle görüşmek istemiyorum ayrılıp herkesten uzak bir yerde yaşayıp mesafeli ve sınırlı yaşamak istiyorum

Aile

Yaşadığım şeyleri nasıl atlatacağımı bilmiyorum

Ben 9 yaşındayken yeğenim doğdu bana hep senin pabucun dama atıldı artık derlerdi ama inanmazdım. O zamanlar daha çocuktum ilgiye fazlasıyla ihtiyacım vardı ve hâlâ var. Yeğenim doğduktan sonra ailem beni umursamamaya başladı. 11 yaşındayken bir gün babamın telefonunu kontrol etmek istedim sonra annemi aldattığını öğrendim telefonu hep saklardı kadınlara mesaj ve beğeni atardı bunları her zaman görürdüm kimseye söylemedim eğer anneme söyleseydim çok kötü olurdu. Babam bize pek iyi davranmaz özellikle anneme ben 5 yaşındayken gözlerimin önünde. .. Her neyse o zaman çok yalvarmıştım bana bir travma yarattı çok kez yaşadım bu durumları. Hâlâ aynı ne yapacağımı bilmiyorum 16 yaşındayım bugün yine telefonu kontrol ettim annemi hâlâ aldatıyor bunu ablama anlattığımda neden babamın telefonuna bakıyorsun dedi bana kızdı beni suçladı ama benim bir suçum yok anneme üzülüyorum derslerime odaklanamıyorum sadece uyumak istiyorum her gün yorgun olduğumu hissediyorum neredeyse günümü ağlayarak geçiriyorum. Babamdan telefonu her istediğimde telefonumu alma işini annenin telefonuyla hallet der zaten bu bile şüpheydi. Kendimi yalnız hissediyorum. Ablamla aram iyi değil abilerim var fakat onlara da hiçbir şey anlatamıyorum. Sanırım benim ailem sözde aileydi. İlkokulda, ortaokulda hep zorbalık gördüm kimse tarafından sevilmedim bunu da anneme anlatamadım üzülür diye korkuyordum çünkü o üzülmeyi hak etmiyor sevilmeyi hak ediyor, mutlu olmayı hak ediyor. Uyku düzenim bozuldu geceleri yatamıyorum sabaha kadar uyanık kalıyorum birde o durumda okula gidiyorum. Her şeyin yoluna girmesini çok istiyorum fakat bu zor onu da biliyorum eski neşemi kaybettim eskisi gibi olacağımı düşünmüyorum her şeyi kafama takıyorum ve daha lise öğrencisiyim. Sevgiyi başka erkeklerde arardım sevgili yapardım sonra onlarda beni aldatırdı duygularımla oynarlardı. Zaten babamın yaptığı bir şey herkesten beklerim ben küçük yaşta öğrendim olgun olmayı sevgisizliğe alışmayı söyleyeceklerimin daha fazlası var ama kafa yormak istemiyorum sadece iyi değilim kendime gelemiyorum, eskisi gibi neşeli mutlu sevecen biri gibi hissetmiyorum babamı değiştireceğimi de düşünmüyorum