Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Romantik İlişkiler

Yalnız kalamamak, bağlanmak, kaybetme korkusu

Merhabalar. Hayatımda hep birileri oldu. Yalnız kaldığım zamanlar çok nadir. Sürekli ya birileriyle tanışıp, görüştüm ya da sevgililerim oldu. Yalnız kalmaktan korkuyorum sanırım, emin değilim. Sanki hayatımda hep beni seven, destekleyen, sahip çıkan biri olmalıymış gibi, sanki buna muhtaçmışım gibi hissediyorum. Yalnız kaldığım zamanlar depresif ve değersiz hissediyorum. Bugüne kadar çok sağlıklı ilişkilerim olmadı. Sağlıklı ilişkisi olanlara da hep imrendim. Aynı zamanda bir an da çok fazla bağlanıp, bir an da soğuyabiliyorum. Bu tarz ilişkilerim de oldu. Şu an hayatımda yine birisi var. Beni sevdiğine emin olduğum, güvenilir birisi. Benim de ona karşı duygularım var. Sürekli kaybetme korkusu yaşıyorum. Kafamda hep kötü senaryolar kuruyorum. Sanki bu sağlıklı ilişkiye layık değilmişim gibi. “Zaten bir olumsuzluk çıkar ve bu kişiyle de olmaz” gibi düşünceler geliyor aklıma. Pürüz çıkmaması için çoğu şeyi sineye çekmek zorundaymışım gibi hissediyorum.

Aile

Sorunları çözmek için ne yapmalıyım?

Eşimin ailesiyle geçmişte soru kar yaşadım çoğu konuda haklı olmama rağmen eşim hep annesinin ailesinin arkasını tuttu ve onları bana karşı savundu bende böyle yapmasının bizi bir aile yapamayacağından ve ona olan güvenimin sarsıldığından bahs ettim ki biz dört aylık evliyiz kayınvalidem bana hakeret ettiğinde bile o büyük olabilir gibi savunmaları oldu eşimin ailesi ilişkimize çok müdahale ettiği için oldu hepsi bu yüzden artık oraya gitmeyeceğini söyledim kendisine oda tamam dedi ama böyle olsun istemedim hiç bu durumlar canımı sıkıyor ve günlük hayatımda çoğu şeye odaklanamıyorum

Takıntılarımdan kurtulamıyorum

Her şeye olan takıntım artık beni çok yoruyor. Gece uykularım kaçıyor. En ufak şeyler çok büyük sorunlar haline gelmeye başladı. Artık düşüncelerime engel olamıyorum. Etrafımdaki insanlar sanki sürekli benim hakkımda konuşuyormuş gibi, herşey bana karşı yapılıyormuş gibi geliyor. Bu beni çok geriyor. Her anım sinir ve gerginlik. Başa çıkamıyorum. Psikiyatri doktoru ilaç verdi 3 aydır kullanıyorum ama hiç bir şekilde takıntılarımdan kurtulamıyorum. Özellikle sevdiğim insanla birlikteyken her söylediği şey, her yaptığı hareket sanki beni istemiyormuş beni sevmiyormuş düşüncesine kapılmama sebep oluyor. Bana sürekli 'sen öyle düşünüyorsun ben değil' diyor. Şizofren miyim? Çünkü yanımdan geçen insanların bile konuştuklarını duymadığımda ya da bana baktıklarında benimle alakalı mı konuşuyorlar bana mı bakıyorlar, yolda yürürken beni mi takip ediyorlar, hissi doğuyor sürekli. Birlikte oturduğum insanlar bile birbirine kısık sesle bi şey söylese benimle mi ilgili diye düşünüyorum hep. Gece başımı yastığa koyduğumda bunların hiçbiri aklımdam çıkmıyor. Uyuyamıyorum.

Aile

Kayınvalidem yüzünden boşanıyoruz

Evliyim ancak eşimi yöneten bir kayınvalidem var esim son 3 aya dek benim yanımdayken rotasını kayinvalidem ve görümcemden yana çevirdi hakli olduğum konularda bile haksız ilan edildim. bende eşimin beni değil ailesini tercih ettiği için boşanma kararı aldık ve süreç cirkinlesti birbirimize çirkin sözler ithamlar kullandık ve bu beni soğuttu ve daha 8 aylık evliyiz ne yapmam gerekiyor bilemiyorum kafam yorgun ruhum yorgun. onu seviyorum ama ilişkimizi yerle bir ettik esim aramızda gecen her şeyi ailesine anlatıyormus kadın geçmişte aramızda yaşananları yüzüme vuruyor kapatmıyor konuyu ve eşimi dolduruyor eşim ele avuca sığmıyor

Yetersizlik hissi ve mükemmeliyetçi olma duygularıyla başetmek için ne yapmam gerekiyor?

Merhaba. 2 çocuk annesiyim. Çocuklarıma yetme konusunda problem yaşıyorum ve sürekli herseyi mükemmel yapmaya çalışıyorum bu beni çok yoruyor. Sürekli kaygılı ve stresli hissediyorum tahammül seviyem çok düşük. Bazen nefes alamadığımı hissediyorum. Desteksizim ve son zamanlarda ara ara atak gibi boğulma, nefes alamama ve aniden bişey olacakmış korkuları yaşıyorum. Sürekli mutsuz umutsuz ve çaresizlik hisleriyle boğuşuyor gibi hissediyorum. Cevaplarınız benim için çok önemli teşekkür ediyorum.

Ben kötü bir insan mıyım?

Meraba hocam. Ben 13 yaşında iken daha önce televizyondan gördüğüm (sevişme) kelimesini telefon elime geçince internetten bakmıştım ondan sonra karşıma karşıma erotik sahneler çıkmıştı . Ben de dayım larda kalıyordum o ara kız kuzenimin üstüne oturursam onun vajinası ile benim ki değerse ne olur diye merak etmiştim . İnançlı bir ailenin çocuğu olduğum için hep namaz kılan biriydim böyle bir şey yaparsam günah işlerim diye hafızama kazınmıştı daha sonra zaten sadece bir kere yapcam ne okucakki diye kendimi teselli etmiştim ve de sen daha küçüksün bu yaşta günah yazılmıyor diye kendimi teselli etmiştim ondan sonra kuzenim 4 yaşında onunla oyun oynardık hep bu sefer de kim daha ağır diye oyun oynayalım mı dedim oda onayladı ben kuzenimin üzerine oturdum hiç bir şey olmadı ve ben günah işledim diye kendimi azarladım sonra da içim bi kötü oldu kendi kendime oda oturursa bu sefer günah işlememiş olacaktım diye düşündüm kız kuzenime sıra sende demiştim oda yapınca içim rahatlamıştı . Aradan 1 yıl sonra kardeşimin boynunu ıslak ıslak opmustum . Televizyondakiler böyle opuyorlardi. Kardeşim zaten öpsem ne olacakki demiştim kendime . Sonra hiçbir şey olmadığını fark etttim . Bu sefer de kendimi azarlama ihtiyacı duydum . Sonra abartma ebru kardeşin zaten diye geçiştirdim . Daha sonra aradan 3 yıl sonra vajinamin içinin sürekli kasindigini fark ettim ben de sürekli kasiyıp bir sıvı geldiğini fark ettim meğersem mastürbasyon yapıyormuşum . Bunu intternetten araştırdım . YouTube deki kişi erotik bir şeyler izleyip kasimamiz gerektiğini söyledi . bende öyle yapıyordum . Ama bu bende vicdan azabı oluşturuyordu bir gün banyoda mastürbasyon yaparken aynayı opmustum nasıl oluyor diye . Sonuçta kendi kendime yapıyordum aynada canlı bir şey değildi bunun günahı yoktu diye düşünüyordum böylece vicdanımı rahatlatiyirdum belkide 18 yaşıma gelince artık elimden geldiğince bırakmaya çalışıyordum . Sonra üniversiteye geldiğimde hocam mastürbasyon tıpta normal deyince benimdeVicdanım rahatlamıştı artık . Yapıyordum sürekli . Bir gün banyodan yine mastürbasyon yaparken neden bilmiyorum kolumu emiştim ve bu çok kötü bir şey olmuştu midem bulanmış tı . Sonra bir videoya denk geldim . Mastürbasyon haramdır diye orda bir durup düşünmeye başladım ve vicdan azabı yaşadım . Bu sefer bütün geçmişim kafamda canlanmaya başladı . Ve tam altı aydır depresyondayım ben niye böyle yapmışım diye . İnsanları çok açık görünce o videolar geliyor aklıma sonra ben böyle pis bir insan mıyım diye kendimi azarlıyorum . Kardeşimi görünce vicdan azabı yaşıyorum . geçen televizyonda Diyarbakır daki narin olayını görünce ben de böyle birimiyim diye kendimi azarladım o küçük çocuğun üstüne nasıl kalktın diye kendimi azarladım . O cinsel içerikli videolar kafamdan çıkmıyor kendimi affedemiyorum. Ya başka gözle bakıp öyle bir şey yaptıysam diye kendimi sucluyorum . Yazın böyle depresyonda iken her kes beni dışlıyordu ben de 7 yaşında kız kardeşimi dünyalar kadar çok seviyorum onaO ara sürekli internetten bu günah mı şu günah mı diye sürekli araştırmaya başladım o ara şey karşıma çıkmıştı annenin kız çocuğunu dudaktan öpmesi günah değil diye bir yazı görmüştüm ebru bak bu bile günah değilmiş yeter uzatma diye kendimi teselli etmiştim. Daha sonra Twitter da bir kız erkek kardeşinin dudağını opmustu Linclenmisti bu sefer de kendimi sucladim anneme söyledim annem nasıl konuşuyorsun sen niyetini bilmiyormusun diye beni azarladı bir psikologa git dedi . Bu sefer daha kötü oldum bütün 6 ay boyunca depresyondayım ben nasıl bir insanım diye kendimi sucladim o erotik sahneler kafamdan çıkmıyor çok açık birini görünce onlar geliyor aklıma ben böyle bir insan değilim biliyorum kendimi karıncayı bile incitmem ben ne yapacağımı bilmiyorum düşünmekten çok yoruldum odaklanamiyorum hiç bir şeye. Size yalvarıyorum bana yardımcı olun ben uyuyamıyorum lütfen ben artık uyumak istiyorumAynaya bakınca kendimden nefret dahi ediyorum aynaya bakamıyorum ben kendimle barışmak istiyorum.

Sinirlenince ağlamak?

Merhabalar. Birşeye sinirlendiğim ya da üzerimde beni rahatsız eden bir baskı kötü bir düşünce beni öfkelendirecek birşey olduğu zaman direkt istemsiz bir şekilde ağlıyorum. Kendimce bunu duygularımı çok fazla bastıran dışa vuramayan bir kişiliğe sahip olduğumdan kaynaklı olabilir diye yorumluyorum çünkü çoğu zaman her şeyi kendi içimde yaşarım. Bir tek erkek arkadaşımla paylaşıyorum çünkü beni samimi bir şekilde dinleyen ve anlayan tek kişi o olduğunu düşünüyorum. Ama gene de sinirden ağlama durumuna asla engel olamıyorum. Bununla nasıl başa cikabilirim? Bunun sebebi sizce ne olabilir?

Sosyal Hayat

Kendimi bir anda tuvalette ağlarken buldum

Kendimi bir anda tuvalette ağlarken buldum. Dün arkadaslarim voleybol oynayamadigim için tepki gösterdiler, taklidimi yaptılar. Çok üzüldüm. Kendimi çok savunmasız hissediyorum. Sanki içimdeki ben çocukmuşum hatta bebekmisim de hep kalbi kiriliyormus gibi. Kalbim çok mu hassas? Bilmiyorum çoğu şeye yanıt bulamıyorum. Gerçekte de öyle mi? Yapayalnız, bulutlu, kapalı hissediyorum. Aynı hava gibi. İçimde boşluk ,kalbim boşluk. Kocaman. .. Neden böyle hissediyorum? Kalbim bomboş gibimsa ki düne kadar içimde bir şeyler biriktirmişim. Dünden sonra sanki içimden hepsi aktı. Gitti. .. İyileşecek miyim?

Eyleme geçmekte zorlanıyorum

Merhaba, kendimi geliştirmek adına çok güzel kararlar veriyorum ama bu kararları eyleme dökemiyorum. Her günüm boşa geçiyormuş gibi hissediyorum. Bazen duşa girmeden önce bile 2 saat boş boş oyalanıp duşa giremiyorum. Ve sürekli kafamda saçma sapan senaryolar kuruyorum bu senaryoları kurarken de odanın içinde boş boş geziyorum. Senaryo kurduğumu fark ettiğim an "ben ne yapıyorum ya" hissine düşüyorum. Kendimi nasıl düzeltebilirim?