Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Üniversiteye geç kalmışlık hissi
Selamlar bu konu benim için çok önemli 22 yaşındayım ve daha yeni üniversiteye başlayacağım hemde kötü bir bölüm akranlarım üniversiteden mezun oldu ve ben daha yeni başlıyorum hemde kötü bir bölümde ne yapacağım her şey için çok geç kaldım çok üzülüyorum hayatımın geri kalanında ne yapmalıyım çok kıskanıyorum diğerlerini neden ben böyleyim her konuda geri kaldım nasıl kurtulacağım bilmiyorum terapi şart mı almak istiyorum ama en fazla ayda 1 kere gidebilirim gitsem de ay sonunu nasıl getiririm bilmiyorum ne yapacağım herkes üniversitesini bitirdi ve ben yaşlandım çok yaşlıyım insanlar tarafından da yüzüme vuruluyor çok iniyorum yaşam çok zor geliyor keşkelerim çok fazla bana akıl verin yalvarırım
Gizli Kullanıcı
Sevdiğim adamı nasıl unutabilirim?
Sevdiğim adamdan istemediğim halde ayrıldım. Bunu o istedi. Biz birlikteyken ben birkaç defa ayrılmak istedim aslında tartışma esnasında anlık sinirden diyordum o da bunu gerekçe göstererek bitirdi. Bir de onun geçmişi beni çok rahatsız ediyordu güven problemim olmuştu. Bunu atlamadğmdan dolayı en ufak şeyde şüpheleniyordum. Aramızda tatsız tartışmalar yaşandı ve o bitirdi. Şu an bir başkası ile ama ben unutamadım. Bu çok acı veriyor bana. Her gün ağlıyorum içimdeki neşe yaşama sevinci artık yok. Onu çok özlüyorum tekrar geri gelsin istiyorum bir yandan da çok kırgınım. Çünkü ben defalarca özür diledim düzeltmek istedim ama o yok dedi. Ayrılık sürecinde yok demesine rağmen o da bağını tam koparmadi. Sonra gitti ortak bir arkadasla oldu. Kız zaten onu istiyordu bunu ben biliyordum o da ona karşılık verdi. Şu an birlikteler. Bu canımı çok acıttı. Onun için şehir değiştirdim yine olmadı. Hâlâ seviyorum ve çok özlüyorum. Hayatıma devam ediyorum tatile gittim sosyal ortamım var kendimi geliştiriyorum ailem yanımda ama yine de olmuyor unutamıyorum hep aklımda. Onunla konuşmak istiyorum ama faydası olmaz diye konuşmuyorum. Bu acı nasıl bitecek daha ne yapmam lazım bilmiyorum
Gizli KullanıcıAşırı korumacı anne baba
Babam ve annem aşırı korumacı. Bu durum bazen beni boğuyor. Özgür olmak istiyorum 20 yaşındayım kendimi çocuk gibi hissediyorum bu durumda . Dışarı tek gitmem bile sorun oluyor. Bu durumda da bana karşı güvenmediklerini hissediyorum zaten bunu yüzüme karşı diyorlar yani ailede karşılıklı güven sorunu var Ufacık şeyler sorun haline geliyor. Keşke herseyimi kontrol etmekten ziyade biraz kişisel alana saygı gösterseler fakat göstermiyorlar.
Gizli Kullanıcıİçimdeki susmayan soruları nasıl durdurabilirim?
Çok düşünceliyim. Çevrem tarafından fark ediliyor. Zaman zaman kendimi çok yalnız hissediyorum. ailemden artık sıkılmaya başladım. Annemden babamdan uzak kalmak istiyorum. Ama bir o kadar da istemiyorum. Çok yorgun hissediyorum bu aralar çok uyuyorum. Önceden sorunlarım olduğunda sakince açıklama yapabiliyordum artık yapamıyorum. Çok bitkin hissediyorum kendimi. Artık tahammülüm azaldı. Bu durumu nasıl çözeceğim? Yeni ortamlardan çok korkuyorum. Uyku seviyem azaldı kendimi yıpranmış hissediyorum. Zaman zaman gözyaşlarımı durduramadan içli içli ağlıyorum. Lütfen çözüme kavuşturun beni. Sosyal fobim önceden yoktu akranlarımdan da sıkılmaya başladım. Sosyal hayatımda çok aktiftim. Ama iç sesim beni durduruyor. Ailem de baskıcı bıktım onlardan .
Gizli KullanıcıAldatıldım ne yapmalıyım?
Erkek arkadaşımla aynı bölümde okuyoruz. Bir yıldır da sevgiliyiz. Çok şey yaşadık ve aramızda güçlü bağ kurduk. Fakat aldattığını itiraf etti (birlikteyken başka bir kızla mesajlaşmış). Bana söylediğinde tepki veremedim. Birkaç gün depresiftim, ağladım sadece. Kendisi ameliyat oldu, yürüyemiyor. Bana ihtiyacı olduğunu, çok pişman olduğunu söyledi. Ailesi de ona sahip çıkmamı istedi. Eskisi gibi hissedemiyorum sanki hiç affedemeyecek gibi hissediyorum bazen ama yine de şans verdim. Unutalım, güvenini kazanacağım dedi. Kimseyle konuşamıyorum, içimi açacak kimsem yok. İlişkide hep daha fazla fedakarlık yapan bendim. Kendimden çok ödün verdim ama asla beklemezdim ondan bunu. Çok güveniyordum. Baskı altında hissettim, alışık olmadığım bir durumdu sosyallikten vazgeçmek, o an kendimde olmadan yaptım dedi. Bu arada dediğine göre romantik şeyler konuşulmamış, sadece günlük sohbetler dedi. Benim ona ameliyatlı ve ailesel problemleri olduğu bu dönemde destek olmamı beklediğini söyledi. Halbuki desteği hak eden benim, aldatılan, güveni kazanılması gerekilen benim. Aynı sınıfta olduğumuz için ayrılırsak arkadaşların neler düşüneceğini de umursuyorum maalesef. Hayatımız bu süreçte çok iç içeydi. Ondan nasıl kopacağımı bilmiyorum çok zor geliyor. Bir de sevgilim ondan önceki hayatımda olanları çok umursuyor ve bu aldatma olayını onunla kıyaslıyor. Halbuki ben ilişki içinde sadakatimi bozmadım. Geçmiş hayatımla bir tutuyor bu durumu. Ben seni affettim neden bir şansı hak etmiyorum diyor. Ne yapmalıyım? Çok sıkışmış hissediyorum.
Gizli KullanıcıKorku ve travma
Küçükken yanlış otobüse binip başka yerde inmiştim hala korkuyorum otobüse binerken kaybolucam diye bazen diyorum kaybolsan birşey olmaz diye ama aşırı korkuyorum stresleniyorum bir yere giderken otobüste sürekli ineceğim yere bakarım bildiğim bilmediğim fark etmiyor napıcam bilmiyorum ya travma olarak kaldı bende kendimi ne zaman kötü hissetsem bu an geliyor aşırı kötü gibi geliyor bu an bana ya off napcam
Gizli KullanıcıEşimle ailesi arasında çok yıprandım ne yapabilirim?
Eşimin babası yok evin büyük erkeği evde askerlik yapmış bir erkek daha var ve evli görümcem ama her şeye eşim koşturuyor bende elimden geldiğince kendimden feragat ediyorum yavinvalideme gittiğinde elini bile vermez bana ama oğluna verir yüzüme bir kere bile bakıp bişi sormak hoş geldiniz bile oğluna bakarak söyler evdeyken aramaz dışarda arar ama eşim halen çok gitmiyorum diye beni suçlar kendimi çok kötü hissediyorum istenmeyen gelin muamelesi görüyorum sürekli eşimle çocuğumuz yok olmuyor bu yüzden zaten derdimiz var bide bunlarla yormayayim diye söylemiyorum ama dayanamadım artık büyük kavga ettik ne yapmam lazım bilmiyorum alttan almaktan yok sayilmaktan çok yoruldum hiç bı şey yapasim gelmiyor artık eşimden bile soğudum sanki beni sevmiyorsa sadece ilişki için yanıma yaklaşıyor gibi hissediyorum böyle olmadığını söylüyor ama elimde değil çok yorgunum çok yoruldum
Gizli KullanıcıSorumluluk alma korkumu nasıl yenebilirim?
Merhaba. Annem ben bebekken beni bırakmış. Kendisini hiç tanımadım. 5 yıl önce bir kere gördüm ve hiçbir şey hissetmedim. Babamla büyüdüm ve sık sık yalnız yaşadım. Şuanda babam bulunduğum il dışında. Tek başıma yaşıyorum. 28 yaşındayım. İlk defa 8 aylık ciddi bir ilişkim oldu. Bu ilişkiyi başlatan bendim. İlk defa birini sevdim. O da beni sevdi. Aramızda hiçbir sorun yoktu ancak evlilik için sorumluluk alamadım. Sürekli ya ileride kavga edersek ya ayrılırsak ya ona zarar verirsem tarzında sorularla boğuşuyorum. Bu düşüncelerin içinden çıkamıyorum. Yaşadığım bu durumdan annemi suçluyorum. Sevdiğim insandan uzaklaşıyorum. Ne onunla olabiliyorum ne de gidebiliyorum. Asla karar veremiyorum. Kimseyle görüşmek istemiyorum. İşe gidiyorum sonrasında eve gelip yatıyorum. Bu durumu nasıl atlatabilirim? Nasıl bir bağlanma stiline sahibim? Partnerimle ilgili korkularımı nasıl aşabilirim? Teşekkür ederim.
rabbitİnsanların ne dediğini çok umursuyorum
İnsanlar ne diyecek ne düşünecek diye çok düşünüyorum. Mesela saçımı toplayıp okula gideceğim hiç rahat edemiyorum beğenmezler kötü derler diye, hatta sınıftakilerin önünde yemek bile yiyemiyorum, hareketlerime dediklerime çok dikkat etmeye çalışıyorum garip bulmasınlar ne diyor bu demesinler diye. Bide zaten sevgilim beni terk etti bunu biliyor herkes okula gittiğimde sürekli söyleyecekler ve onlar yüzünden ayrılığı da atlatamayacağım. Ne yapayım ki bilmiyorum hem derslerde zor hiç huzurlu ve iyi hissetmiyorum. Terk edildiğim için ayrı bi kötüyüm zaten şimdi de okulda insanları umursamaya başlayacağım derslere odaklanamayacağım. Çok şey söyledim ama şunuda söyleyeyim. Terk etti beni ve 2 buçuk aya yakın oldu atlatamadım aklıma gelip duruyor ve canımı yakıyor. Bana dediki ben seni hiç sevmemiştim ki sevmeye çalıştım ama sevemedim dedi. Benim en yakın arkadaşımı seviyormuş şuan ve canımı yakıyor içim acıyor gerçekten. Ben bunların hepsine bir çözüm bulup kendimi herşeyden temizlemek sıfırlamak istiyorum. Yeni bir ben olsun artık eskisi gibi insanları umursayıp durmayayım terk edilmeyi kafaya takmayayım. Şimdiden teşekkürler.
Gizli Kullanıcıİç sıkıntısı ve huzursuzluktan kurtulmak eski yaşamıma dönmek için ne yapmalıyım?
Bazen enerjim yerimde her şey normal. Bazen de enerjisi düşük ve hiçbir şey yapmak istemeyen hiçbir şey yapmaya halim olmayan ve hep yatmak isteyen biri oluyorum. İçim sıkılıyor iki göğüs ortamda sıkıntı hissediyorum. İştahım azalıyor ve geceleri kendimi tam uykuya veremiyorum. Sürekli bişeyler düşünüyorum. Böyle oluncada sosyal hayata katilamiyorum. Evimde kalıyorum. Bir şeyler yapmak bu alandan çıkmak bir şeylerle uğraşmak sürekli düşünce halinden çıkmak istiyorum ama sonra vazgeçiyorum yapamıyorum yapmak istemiyorum. Konfor alanimdan çıkamıyorum. Ya tekrar o sıkıntı anı gelirse bulunduğum yerdeki insanlara yük olursam diye. Bi ev taşıma sürecimiz oldu ve düzenim değişti daha monoton sakin bir yaşama geçtim ve bundan kısa bir süre sonra bu davranışlarım hislerim duygularım ortaya çıktı. Bu taşınmaninda bu duruma katkısı olabilir mi?
Gizli Kullanıcı
