Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

kendimi yetersiz görüyorum hiç bir problemde ben hallederim diyemiyorum neden?

merhaba, 20 yaşındayım ve bu hayatta hiç bir konuda kendime güvenemiyorum. Bir işe yapamazsam korkusuyla giremiyorum, düzgün araba kullanamazsam diye ehliyet alamıyorum, hatta yeni arkadaşlıklar bile kuramıyorum beni sıkıcı veya salak bulurlarsa diye zaten sosyal anksiyetemin olduğunu düşünüyorum toplum içinde konuşamıyorum sunum yapmadan önce ilaç almak zorunda kalıyorum yoksa tüm vücudum titriyor kızarıyorum sesim titriyor. Bütün bunlar neden oluyor nasıl halledebilirim?

Psikoloji

Değersizlik hissi ile nasıl başa çıkılır?

Merhabalar, ben 18 yaşındayım. Kendimi pek sevmiyorum, beğenmiyorum. Çocukluğum boyunca zorbalığa maruz kaldım. Öğretmenler ve öğrenciler tarafından. Çocukluğum öğretmenlerin ve sınıf arkadaşlarımın beni sürekli aşağılaması ve beni görmezden gelmesi ile geçti. Çocukken notlarım pek kötüydü. Aramızda iki yaş fark olan ağabeyimin notları çok iyiydi okulda başarılıydı. Bu nedenle annem bana çok kızardı. Neden başaramıyorsun? Bak ağabeyin yapıyor sen neden yapamıyorsun? Genelde evde ağabeyim daha çok dikkat çekerdi (en azından misafirler geldiğinde) hep ağabeyimi överlerdi her konuda. Bende bir köşede dururdum. Aslında annemde babamda ikimizi eşit severler, fakat yinede notlarımın düşük olması annemin hoşuma gitmezdi. Çok kızardı. Okulda öğretmenler bana salak muamelesi yapardı benimle ilgilenmezlerdi. Hatta bana hakaret eden (henüz 9 yaşımdayken ölmemi istediğini söyleyen bir öğretmen) bir öğretmenim vardı bana vurmuştu fakat korkumdan kimseye söyleyememiştim. Sınıf arkadaşlarım beni sürekli zorbalardı aralarına almaz ve bana kötü davranırdı (7yıl aynı sınıfta, aynı öğrencilerle okumak zorunda kaldım). Derslerim yüzünden zaten başarısız hissederdim. Birde dış görünüşüm ve karakterimle sürekli alay ederlerdi. Bu durum benim öz güvenimi hatta öz saygımı zedeledi daha doğru söylemek gerekirse yerle bir etti. Öyle sorunlu bir öğrenci değildim. Utangaç hafif geveze bir çocuktum o kadar. Okula her sabah gittiğimde aynaya bakarken ağlardım. Çirkin hissederdim (hala öyle). Okulda çok sayıda kötü şey yaşadım. Bu benim sosyal anksiyeteye sahip olamama neden oldu. Neredeyse hiç dışarı çıkmam sosyalleşmem, insanlarla tanışmaktan fazlasıyla korkan biri haline geldim. Kalabalık ortamlarda fazla kaygı, mide bulantısı çok sık yaşıyorum. Ve kendimi çok değersiz, başarısız hissediyorum. Sanki hiç bir şeye laik değilmişim. Hiç bir haltı başaramazmışım gibi geliyor. Ayrıca son zamanlarda yaşadığım önemli bir şeyi daha anlatmak istiyorum. Aileme karşı çok öfkeliyim fakat nedenini asla bilmiyorum. Sürekli onlara öfkeli davranıyorum. Onlar bu durumdan artık sıkıldıklarını ve benim bir “sinir hastası” olduğumu düşündüklerini söylediler. Yola çıktık, arabada normal bir tepki verdiğimde annem yine sinirlendiğimi düşündü fakat böyle bir durum yoktu fakat anlatamadım evet o zaman dışında sinirli olabiliyordum dediğim gibi ama o an gerçekten değildim. Birden ağlamaya başladım. Annem başta bana “sen sinirlisin” dediği için ağladığımı düşünmüştü. Fakat durum hiç te öyle değildi. Sosyal anksiyete, kaygı, değersizlik hissi vs, vs şeylerden dolayı çok dolup taşmıştım. Fakat onlar hiç bana gelipte sormadılar “iyi misin?” Diye. Derdimi hiç kimseye anlatamıyorum. Okulda sürekli kaygılanıyorum. Değersizlik hissiyle mücadele ediyorum. Ve daha bir çok şey.

Aile

Eşimle kavga ediyoruz

Güzel ilerleyen bı evliliğim var bir yıldır evliyim çocuk sahibi olamya calisyoruz bazı sağlık problemlerinden ötürü olmuyordu tedavi gördüm. Eşimin ailesiyle ufak sorunlar yasyorum arkamdan konuşmalarıni duydum biraz mesafe aldım ve genelikle eşimle kaynanmin evine gidiyoruz sık olmaya başlayınca bu durumdan rahatsızlık duymaya ve gitmek istememeye başladım bunun için eşimle konustumda eskiye göre daha nadir gidiyoruz arkamdan konuştuklarını hissetmeme ragman oralı olmamaya çalışıyorum kendi aileme çok yakın oturyom ve bunu istemiyorum sık sık bana git gel yapıyorlar annem tek olduğu için paso bı yardıma gitme mecburtyetim oluyor . Ve ona yardıma gelen aileden kim olursa geldikleri gün beni de cahiryorlar bazen isteyerek coguda istemeyerek gidyorum ve sorun teşkil etmeye başladı benim ailemin yakın olup paso bı gündem konuları olmaları eşimle aram bozuluyor bir haftadir iki gundebir büyük kavgalar edyorumlz ve bugunki son kavgamizda çok kırıldım eşimin yakındığı kimsenin hizmetini yapma kendi başına birey olup cevap ver vb şeyler demesi artık ne yapmam gerekiyor nasıl davranmam gerekiyor bilmiyorum

Psikoloji

Eski olaylar gözümde canlanıyor

İyi günler bende sürekli istemsiz bi şekilde zihnime sürekli eskideki olaylar zihnimde canlanıyor istemsiz bi şekilde sanki o an gerçeklikten kopacakmış hissi oluyor ama bu aklıma gelen şeyler çok saçma şeyler önemli şeyler degil mesela banyoda abdest alırken sürekli eskiden olan şeyler eski rüyalar zihnimde görsel olarak beliriyor iş yaparken de çok yoruldum aklımımı kaybedicem diye düşünüyorum artık bu durum beni yoruyor okb mi yoksa bu bilmiyorum

Misophonia

Eğer yanlış bilmiyorsam daha doğrusu bana söylenene göre Misophonia rahatsızlığına sahibim galiba burun çekme sakız çiğneme ve şapırdatma sesine tahammül edemiyorum şapırdatmaya biraz alışsam da burun çekme ve sakız çiğneme sesine asla alışamadım duyunca kulaklarım tırmalanıyor gibi oluyor birinin ağzında sakız görünce bile beni rahatsız ediyor aynı şekilde çok sevdiğim benim için çok değerli yanımda burnunu çekse ona öldürücü bakışlar atıyorum böyle içimde ona karşı öfke doluyor bu konuda ne yapabilirim yardımcı olur musunuz lütfen

Ani ruh hali değişimleri

Morelim iyiyken biranda sebepsiz yere modum dusuyor ve bu gunluk hayatımıda etkiliyor en ufak bırseye sinirleniyorum aşırı tepkiler veriyorum bu benim kontrolum dışında oluyor en ufak bir olayi gunlerce dusunuyorum ayrıca geceleri uykum olduğu halde uyuyamıyorum bıturlu uykuya dalamıyorum ve sabahları aşırı yorgun kalkıyorum eşim çok yorgun çalışıyor iki cocugumun butun sorumlulukları bende kimseden bu konuda destek gormuyorum eşimle sohbet dahi edemiyoruz

Aile

Hamilelikte düşükler

7 yıllık evli evlendiğim ilk zamanlardan beri tedavi görüp önce ikizlere tüp bebekle hamile kalıp 6aylik iken hastalıklarından dolayı aldırmak zorunda kalmak 3ay önce uzun bir tedavi sonasi tekrar tüp bebekle hamile kalıp 5aylik iken düşük olması bir sonraki hamilelik döneminde hem çok zor hemde uzun bir tedavi görmem gerikiyor psikolojik olarak hemen başlamak istiyorum bir yanimda tekrar aynı zor yolları kaldıracak gücüm yok gibiİlk düşük sonrası psikolojik yardım almıştım ama şuan almıyorum ama içimde dolmayan boşluk kalbimde dinmeyen bir acıyla etrafımdaki herkese eşim dahil iyi ve toparlanmış gibi eski duzenime dönmüş gibi yapıyorum ama çok yorgun hissediyorum ve bu hissi nasıl atarım hiç bilmiyorum tekrar hamile kalıp soğuk kanlı nasıl olurum bilmiyorum tekrar hamile kalabilir miyim bilmiyorum kendime suçlayarak bir hayat sürüyorum sürekli beynimin bir tarafı sanki yanlış birşeyler yapıyor ve bir çocuk haketmiyormusum gibi kendimi sucluyorum etrafımdaki herkese herşeye iyi niyetli yaklaşmak için çırpınıp duruyorum ama ne yaparsam yapıyım herşey çok boş gibi ve evde gün boyu tek kalıp beynini iyen biriyim bununda asamiyorum sanki dışarı çıkınca insanların o acıyarak bakışları canımı daha çok yakıyor gibi sadece ileriki tedavim için herşeyin çok iyi olmasını istiyorum ama nasıl toparlanacagimi bilmiyorum

İnsanlara Karşı Aşırı Çekingenlik

İnsanlarla olan iletişimimde özellikle yeni tanıştığım insanlara karşı aşırı çekingen oluyorum bu çekingenlik kendimi ifade etmemi zorlaştırıyor kendimi tam ifade edemediğimi düşünüyorum bu çekingenlik beni sosyal hayattan dışlıyor gibi hissediyorum insanlara çok sevgi dolu yaklaşsam bile onlardan nefret ediyorum gibi düşünüyorlar ya da benimle iletişime geçmek istemediklerini düşünüyorum buna ne gibi bir çözüm bulabilirim bundan kurtulmak için neler yapabilirim lütfen yardımcı olursanız sevinirim

Romantik İlişkiler

Sevdiğim kişiyi düşünmeden duramıyorum

Sevdiğim bir kişi var. 16 ay oluyor ondan çok hoşlanıyorum hatta hoşlanmaktan daha fazlası. Hiç konuşamam sanıyordum ama şuan az buz konuşuyoruz. Ben onunla gerçekten ileriye dönük hayaller kuruyorum, evlenmek vs. Ama bu hayallerin olmamasından hatta flört, sevgili bile olmadan birşeylerin bitmesinden çok korkuyorum. Tüm gün sürekli aklımda, sürekli onunla ilgili hayaller kuruyorum, aklımdan bir saniye bile çıkmıyor. En alakasız anda bile acaba şu an ne yapıyor, acaba oda burda olsa ne yapardık, ne konuşurduk, acaba beni nasıl sever gibi bir sürü saçma sapan sorular dönüp duruyor kafamda. Hani böyle bi iki sefer olam birşey değil sürekli onumla ilgili bir sürü iey düşünüyorum be artık bu durumdan yoruldum. Zamana bırakmak istiyorum kafamı rahatlatmak istiyorum ama düşünmeden yapamıyorum, baika şeyleri düşünmeye çalışıyorum ama yine onu düşünüyorum. Onu görmek onunla konuşmak için çabalayıp duruyorum. Takıntı haline getirdim sanırım çünkü onu istiyorum onunla sevgili olmak ilerde evlenmek çocuğumuz olsun istiyorum. Günümüz ilişkileri gibi öylesine birşey düşünmüyorum. Onu çok seviyorum ve ileriye dönük böyle hayallerim olduğu için onu elde etmeye çalışıyorum biliyorum yaptığım yanlış ama kendime asla engel olamıyorum. Biraz kendi haline bırakıp zamanın akışına göre hareket etmek istiyorum ama olmuyor neden böyle oluyor yardım eder misiniz?

Kalabalık ortamlarda çok daralıyorum

Evde durmayı sevmiyorum ama dışarı çıkacağım zamanda sessiz sakin açık alan tercih ediyorum tabi bu her zamam mümkün olmuyor. Kalabalık bi ortamda hemen kendimi kötü hissediyorum, sanki herkes bana bakıyor, benim yanlış bişey dememi, yapmamı bekliyor gibi hissediyorum. Sürekli acaba bunu demesemiydim şunu yapmasamıydım diyerek tüm günümü mahvediyorum. Doğru birşey yapmış olsam bile acaba yanlış mı yaptım, kötü bi şey mi dedim diye sürekli düşünüp duruyorum. Sessiz sakin, 3-5 kişinin olduğu yerlerde olmak daha keyif veriyor bana. Dışarda tek başımada kalamıyorum illa yanımda biri olmak zorunda. Dışarı çıkacağım zaman hep arkadaşımla çıkarım ve böyle sakin yerleri tercih ederim. Bazen cafe gibi çok kalabalık ortamlarda bulunuyorum ve çok rahatsız hissediyorum, hemen başıma ağrılar giriyor, oradan kaçıp gitmek istiyorum, kalbim çarpıntı yapıyor, nefes almakta zorluk çekiyorum. Kısacası kalabalık ortamlar beni çok geriyor neden böyle oluyorum ve bunun çözümü nedir?