Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendime nasıl iyi gelirim?

İşsizim okuduğum bölümü istemeyerek okudum zaten insanlar dalga geçer gibi konuşuyor okuduğum bölümle ilgili iş bulamıyorum insanların her dediklerini o kadar çok takıyorum ki onlar hep beni başarılı bilsinler iyi yerde olduğumu düşünsünler istiyorum evet bu çok saçma ama böyle olsun istiyorum hayatım hep başarısızliklarla dolu şöyle düşününce evet şunda iyiyim diyebileceğim birşeyim yok maalesef bir yerden başlamak istiyorum bir seylere tutunmak istiyorum kendime yetebilmek için ama bu saçma düşüncem beni insanlardan uzaklaştırıyor okulla okuduğum bölümle işle ilgili birşey sormasinlar diye herkesten uzak durmaya çalışıyorum utanıyorum aslında çünkü insanlar öyle tepkiler veriyor ki cevap veresim gelmiyor. Diğer bir konu ise ilişkimle alakalı yaklaşık 2 yıldır uzak mesafe ilişkisi yaşıyorum ilk başlarda herşey çok güzeldi ilk yüzyüze görüştüğümüzde de herşey çok güzeldi zaman geçtikte bana karşı davranışları değişti sevdiğini hissetmiyorum defalarca ortada bir sebep yokken uzaklaşıyoruz bir ara işle ilgili problemleri vardı ama herşeyi bize bana yansıtıyordu bana soğuk yapıyor veya tersliyordu şimdi aynı şehirde yaşıyoruz yine ortada bir sebep yokken uzaklaşıyoruz sorduğum her soruya bilmiyorum diye cevap veriyor niye böyle yapıyor anlam veremiyorum gerçekten nasıl davranacağımi bilmiyorum şimdi konuşmuyoruz en son tartışmamız böyle oldu .

Sevgilimin annesi internetten tanıştığımız için beni kötü biri olarak görüyor

Merhaba sevgilimle 1 yıllık bir sanal ilişkimiz vardı uzak mesafeydik aramızda 1000km olduğu için hiç buluşamadık ama ben seneye İstanbul’a gittiğimde buluşabileceğiz bundan 10 gün önce annesi ablasına kız arkadaşımın bi sevgilisi olup olmadığını sordurtuyor çünkü telefonda çok fazla vakit geçirdiği için sonrasında ,kız arkadaşım ablasına bizim ilişkimizi anlatıyor daha sonrasında ablası annesine öğrendiklerini söylüyor annesi uzak mesafe olduğumuzu internet tanıştığımızı öğrenince baya büyük tepki gösteriyor türlü türlü insan var diyor ve benim kötü biri olduğum yargısına katılıp konuşmamamızı ayrılmamızı istiyor ben daha önceden tanıştırmasını istemiştim sevgilimden illa ki bir gün öğrenicekti senden öğrenmesi daha iyi olur demiştim yardımcı olmak için bir gün annesine ilişkimizden bahsederse diye mektup yazmıştım kendimi tanıtan ve ilişkimizde gelecek planlarımızı vs o yazıları ve sevgilime aldığım hediyeleri yakıp çöpe atmış annesi, bir de sevgilimin teknolojik aletlerle olan tüm bağlantısını kesiyor benle konuşmaması için ve 9 gündür sadece sevgilim arkadaşları sayesinde haber alabiliyorum sevgilimden annesinin telefonu üzerinden konuşabiliyor arkadaşlarıyla yaşanan durumlar bu ne yapmam gerektiğini bilmiyorum sevgilim 1 ay sonra felan alabilir ancak telefonu o zamana kadar ancak arkadaşlarıyla iletişim içinde olabileceğiz şunu da belirtmek isterim ikimizde bu ocak ayında 18 olucaz yaşlarımız 17 evet çok genciz ama birbirmizi çok seviyoruz annesine benim kötü biri olmadığımı göstermek için yapabileceğim bişi var mı durumu düzeltmek istiyorum elimden hiçbir şey gelmiyor lütfen işe yarayabilecek çözüm önerileri sunarsanız sevinirim teşekkür ederim şimdiden

Ortada elle tutulur bir sebep yokken sinirleniyorum

Merhaba Bazı günler öfkem o kadar çok oluyor ki hiç sebep yokken sinirleniyorum sonra kendimi manipüle ediyorum duygu durumum en altlarda oluyor . Böyle zamanlarda izole ediyorum kendimi, kimseyle görüşmek istemiyorum. Kendimden tiksiniyorum böyle zamanlarda. Bu tarz durumlarda ne yapmamı önerirsiniz ? Teşekkür ederim

Aile

Ailem sürekli darlıyor beni ne yapmalıyım?

Aileme karşı kendimi fazla sorumluluk sahibi hissediyorum. Ve öyle olmasa bile bazen benden kendilerini utandıracak bir şey yapmamı bekliyorlarmış gibi hissediyorum. Ne zaman dışarı çıksam sürekli eve gelmem için darlıyorlar denilen saatten birazcık daha geç gelsem azarlanıyorum. Ama bunu ablam ya da küçük kardeşim yapsa hiçbir şey denmiyor. Bunu annemle babama belirttiğimde onların nerde kimle ne yaptığını bildiklerini ama benim ne yaptığımı bilmediklerini söylüyorlar. Oysaki ne yapacağımı söylüyorum, kimle olduğumu biliyorlar. Ablama göre daha sosyal biriyim, giyimime daha çok dikkat ederim, makyajı ailemde büyüklerimden kimse sevmese de ben sevip yaparım ve bu durum çok gözlerine batıyor. Sanki ben kendimi birilerine beğendirmeye çalışıyorum, kendilerinin uygun bulmayacağı hareketleri yapacakmışım gibi tepki alıyor gibi hissediyorum. Bir başka durum ise babamın bana karşı tavırları. Belki ben kafamda büyütüyorumdur bilemiyorum. Ama ablamın benim yaşımdaki halinin babamla iletişimiyle benim şuanki iletişimimi kıyasladığımda ortada bi iletişim yok gibi görüyorum. Babamın hatrı için istediği birçok şeyi yapıp onun gözüne girmeye çalışsam da asla ona yetemiyorum. Mesela babamın annesi hastalık hastası bir kadın olduğu için sürekli hastayım hastayım diye geziyor. Babamın babası da benim onların evinde kalmamı, yemeklerini yapmamı, temizliklerini yapmamı istiyor. Bunu da ben istemiyorum. Tamam bazı zamanlar gidip yemeklerini hazırlayıp temizliklerini yapıyorum ama bunu sürekli hale getirmek istemiyorum. Babam istemediğimi bildiği için fazla ısrar etmiyor ama içten içe bunu istediğini de biliyorum. Çünkü mesela ben gezmeye gidiyorum dediğimde kendi anne babasının yanına gitmemi orda takılmamı istiyor. Bana iş yaptırmak isteyen adamların yanında ne kadar rahat olabilirim, ne kadar mutlu olabilirim?Bunu ona tam olarak anlatamıyorum ve bu da beni sinirlendiriyor. Şu an babamın annesi dediğim gibi hastayım diyip durduğu için yaklaşık bir haftadır bizde kalıyor ve onunla ilgilenmemizi bekliyor sürekli olarak. Benim de özellikle son üç gündür geçmeyen bir baş ağrım var. Ağrı kesici alınca biraz azalıyor ama sürekli olarak da ağrı kesici içmek istemiyorum. Bunu anneme dediğimde beni babamın annesine benzetti. Ben de aşk olsun dedim buna karşılık ne var işte onun gibi sürekli başım ağrıyo karnım ağrıyo diyip duruyosun dedi. Ben de tamam daha da söylemem dedim. Ben öyle sürekli hastaneye gideyim ilaç içeyim tarzında biri değilim, çoğu zaman son raddeye kadar kendim iyileşmeye çalışırım, dinlenirim çay çorba içerim. Ona rağmen birkaç şikayetlenmem bile sorun çıkartıyomuşum gibi tepki almama sebep oluyor. Bu tarz durumlar yüzünden anne babama sinirleniyor, babamın annesiyle babasına kinleniyorum ister istemez. Çünkü onlar yüzünden kendi çocuklarının problemlerini gözardı ediyorlar, abartıyomuşuz gibi tepki veriyorlar. Ben de bu durumlara karşı olan kırgınlığımı öfkeyle sinirle dışarı vuruyorum bu da sadece bana zarar oluyor. Ailemin bu hallerini nasıl görmezden gelebilirim? Ya da nasıl anlayışla karşılayabilirim?

Kendimle olan savaşım

Kafam çok karışık gelecek kaygısı yaşıyorum ve bu benim hayatımı fazlasıyla etkiliyor çalışmam gerekiyor ama yapamıyorum bahaneler üretip duruyorum aklımın bir yerinde neden yapmadın diyor yani güzel bişey düşünsem kafamın bir yerinde şunu diyor neden kalkıp bunu yapmadın neden çalişmadin buna benzer şeyler bu arada kendimin farkındayım yaptığım hatalar ve doğruları söylüyorum galiba kendimi çok fazla yargılıyor ama bazen övüyorumda düşünürken şunu yapmalıyım diyorum ama yapmıyorum aslında benim çok fazla hayalim birden çok şey olmak istiyorum var olmak istiyorum ama yapamıyorum ben çok çalışmaktan ölmak istiyorum

Romantik İlişkiler

Ayrılığa En Hızlı Nasıl Alışılır?

Sevgilimle çok büyük bir kavga ettik şu anda konuşmuyoruz ayrıldık mi bilmiyorum ayrıldık büyük ihtimalle ama ben kabullenemiyorum çok acı çekiyorum hayat durmuş gibi koskoca bir boşluğun içindeyim ne yapmam lazım nasıl atlatabilirim birbirimize çok ama çok kırıcı şeyler söyledik çok üzülüyorum. Aklıma geldikçe söyledikleri ağlıyorum çok kötü hissediyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bu saatten sonra konuşup halledebilir miyiz bilmiyorum. Cevabınız için şimdiden teşekkürler.

Panik atak sonrası sosyal hayat

Merhaba 19 yaşındayım 3 sene öncesi panik atak geçirdim 1 sene öncesi Aynı şeyleri tekrar yaşadım şuan çok iyiyim sürekli evde duruyorum çıkmak istemiyorum sanki çıkınca herkes benim hakkımda kötü şeyler düşünüyor ve benim dış görünüşümle alay edecekler gibi hissediyorum çünkü ben dış görünüşümü sevmiyorum burnum büyük diye bunu birkaç kişiden de duydum birisi vardı resmen benle dalga geçti güldü dediğim gibi evden dışarıya çıkınca herkes bana bakacak benimle alay edecekler yüzüme bakıp bakıp gülecekler gibi hissettiğim için evden çıkmıyorum evde de mutlu değilim aile içi sıkıntılar abim alkol alan birisi annem ve babam ise karşı bu sebeple çıkan kavgalar tartışmalar derken etkileniyorum bende evde ne yapıyorum onu da yazıyım sabah kalkıyorum on on bir gibi kahvaltı yapıyorum ve bir iki saat kitap okuyorum sonra dizi izliyorum telefonda sosyal medya oyun derken akşam oluyor babam işten dönünce onlarla vakit geçiriyorum dediysem en fazla 1 saat sonra uyurum günlük rutin hayatım böyle benim üzülüyorum kendime arkadaş çevrem bile yok seneler geçiyor ve ben yine aynı benim değişen birşey olmuyordu kendimi iyi ifade eden birisi de değilim girişken de değilim sadece samimi olduğum kişilerle iyiyimdir onlarda sınırlı kişiler zaten sevmediğim ortamlarda bulunmayı sevmem olursamda aşırı stres olurum böyle yani kendimi geliştirmek için ne yapabilirim kendimi ifade etmede kötüyüm dedim ama yazmada iyiyimdir yazınca kendimi çok iyi hissediyorum sanki içimdeki herşeyi yazıyor içimdekileri sıfırlıyormuşum gibi çok uzun oldu kısaca kendimi geliştirmek için ne Yapabilirim kendimi sevmek ve sosyal ortamlara atılmak için ne yapmam gerekiyor

Korku ve Kaygı

Merhaba 18 yaşındayım 2 sene öncesinde panik atak geçirdim toparlanmam biraz uzun sürdü aradan 1 sene sonra aynı şeyleri tekrar yaşadım ilkine göre daha çabuk toparlandım diyebilirim çabuk dediğim bir buçuk ayımı aldı üstünden bir buçuk sene geçti ve geçen hafta yattığımda nabzımın yavaşladığını hissettim ve korktum ölçtüm hemen 50 çıktı nabzım ben yine çok korktum sanki korktukça nabzım daha çok yavaşlıyor ve nefes alamıyormuşum gibi hissettim ve o gece korkumdan hiç uyuyamadım 1 hafta geçti ve şuan bunları yazarken yine aynı oldum korktum nabzımı kontrol ettim yine korktum nefesim kesilir gibi oldu ve yazmak istedim beni panik atak mı yokluyor merak ediyorum panik atak gerçekten mesela 3 sene geçti aradan diyelim yokluyor mu acaba bide bir şey sormak istiyorum korkunun içinde daha çok korkunca çıkılmaz bir labirentin içinde gibi hissediyorum sanki bu korku içinden hiçbir zaman çıkamayıcak gibi hissediyorum bu korkunun korkunç labirentin içinden nasıl çıkarım bana yol gösterir misiniz ?

İnstagramın yasaklanması

son gelen sosyal medya yasaklamaları yüzünden psikolojim alt üst oldu. Evet sosyal medya kullanımı bir bağımlılık ama hepimiz yoğun çalışan,hayatında belirli problemleri olan insanlarız hepimizin savaştığı meseleler var. İnstagrama girip kafa dağıtıyoruz birbirimizle iletişime geçiyoruz. Bunun engellenmesi zaten sosyalleşme problemi olan ben ve benim gibi insanlar için bu durum çok daha tetikleyici. Bir psikolog olarak İnstagram gibi dijital platformların yasaklanması konusunda toplumun nasıl etkileneceğini düşünüyorsunuz?

Takıntı hastası olduğumu öğrendim, bu OKB ile aynı şey mi?

3 yıldır depresyon ve anksiyete bozukluğu için gittiğim psikiyatristime son gidişimde, intihar düşüncelerimden kurtulamadığım üzerine konuşuyorduk, ve bunun takıntı hastalığından dolayı olduğunu söyledi, bu bana çok rahatsız edici geldi. Herhangi birine bahsetsem takıntılı diye yaftalanacağıma çok eminim. Gerçekten bu bu kadar iğrenç bir şey mi, ben takıntılı biri miyim, çevremdekilere zarar verir miyim, bir de bu durum ile obsesif kompulsif bozukluk aynı şey mi araştırdığımda temizlik takıntısı vb. Nin bazı semptomlarını taşıyorum ama tamamen öyle bir takıntım da yok kafam karıştı. 😥

nilufer