Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

Kendimi sevmekte zorlanıyorum

Bazen içim o kadar sıkılıyor ki her şeye fazla tepki veriyormuşum gibi hissediyorum. Bugün kendime bakarken tiksindim kendimden seni kim ciddiye alsın sen kendine saygı duyamıyorsun dedim, öyle de gerçekten sevemiyorum kendimi kimsede beni ciddiye almıyor. En son akıllarına gelen kişi ben oluyorum. Ama hata bende yine çünkü buna ben fırsat verdim. Bana fikrim sorulduğunda acıkça fikrimi belirtmedim. Herkes için ensesine vur lokmasını al dedikleri kişi ben oldum bir süre sonra bende kendime olan saygımı yitirdim hep kendimde suç aradım. Öfke krizleri geçirdim kendime zarar verdim. Ben sevmek istiyorum kendimi, güçlü olmak istiyorum. İzinden gittiğim bir kadın var onun gibi olmak istiyorum. Ama en temelde kendimi değiştirmem gerekiyor, biliyorum uzun bir süreç çok yoruluyorum bazen. ..

Yalnızlık beni kötü bir insan yapıyor

Eve gelince hiç birşey yapmak istemiyorum ama bir o kadar da yalnızım. Gerçekten yalnızım. Bir şeyler yapsam vakit geçecek. Erken yatıp erken kalkıyorum her şey monotonlaştı. Yat kalk işe git gel. Son zamanlarda psikolojim bozuk. Her şeye çok sinirleniyorum. Etrafından duyduğum çok ters ve şirret bir kadın olduğum. Yanlışlıklara ve haksızlığa gelemiyorum. Susamıyorum da ne yapmalıyım. Kendi kendime düşünüp yol bulamıyorum. Yol gösteriniz lütfen

Kendimi sürekli mutsuz hissediyorum

Daha çok gencim kötü bir hayatım var da diyemeyiz ancak sürekli mutsuz hissediyorum sürekli kötü bir şeyler olmuş olacak ve bunun icinde boğulacağım gibi hissediyorum başım dönüyor nefesim daralıyor bazen de bayılıyorum ağlama isteğim geliyor şu ana kadar bir kaç ilişkim oldu ancak çok da sevildim diyemeyiz beni seven biri vardı ilk büyük hatasında bıraktım ancak sevdigim kişinin beni sevmemesine rağmen hatalarını görmüyordum beni seven kisiye geri gitsem mutlu olur muyum bilmiyorum boş ve vasıfsız hissediyorum ve yaz basladigindan beri her gün ağlama geliyor tutuyorum kendimi çığlık atasım geliyor ne yapacağımı bilmiyorum

Sosyal Hayat

Kafayı yemek üzereyim - Odaklanamıyorum

Merhaba hocam, abartı gibi gelmiş olabilir başlık ama gerçekten şu an bu durumdayım. Tam olarak ne isim verilir bilmiyorum ama ben anlatacağım, belki siz bilirsiniz. . ben gerçek anlamda anlayamıyorum bazı konuşmalar olsun , ders videoları olsun. Örneğin şu an ders çalışıyorum 5 defa videoyu başa sardım anlamadığımdan değil odaklanamadigim icin anlayamıyorum. Ne kadar kafamı verirsem vereyim biri biraz hızlı konuşunca anlayamıyorum. Birçok filmi bu yüzden tekrar tekrar başa sarıyorum sorun nerede bilmiyorum ama sosyal hayatımı da etkilediğini fark ettim. Birde dışarıda iken mesela insanlar dikkatlidir birşeyleri fark ederler ben etmiyorum örneğin bu akşam arkadaşımla çıktık arkadaşımın oğlu ve benim oğlum bağırarak şarkı söylemeye başlamışlar baktım arkadaşım gülüyor o şekilde fark ettim, veya biri karşımızda olur vs bazen fark edemiyorum arkadaşım vs veya eşim söyleyince fark ediyorum o farklı şeyi. Bundan dolayıydi belkide bilmiyorum dil sınıfında iken ben öğretmenim bana:"butterfly senin ayakların yere basmıyor sanki havada ucuyorsun"demişti, buna benzer birşeyi eşim de geçen söyledi tabi ben dışarıda nasıl olduğumu sorunca dediki : " sanki kafan dolu böyle hep birşeyler düşünüyor gibisin". O da böyle söyleyince iyice fark etmeye başladım bir anormallik olduğunu ama ne olduğunu bilmiyorum. . son zamanlar çok fazla unutkan olmaya da başladım, örneğin gorumcemin kızı yani ismini kendi ismim gibi bilirim neredeyse bir dakikaya yakın hatırlamaya çalıştım. Telefonumu gün içinde nereye koyduğumu defalarca unuturum, ve buna benzer birçok şeyi. Çok çocuklu da değilim hani belki ondandır vs diyebileyim. .

Aile

Aşırı tepki vermemek için ne yapmalıyım?

Çoğu insanla konuşurken karşı tarafı anlayıp dinlerim ve empati yaparak ince ince düşünürüm fakat annemi dinlerken aşırı bir tepki gösterdiğimi anladım. Bu tepkileri verirken de sinirlenme ve anlaşılmama duyguları beni boğuyor sanki. Ben ne dersem annem yanlış anlayacakmış ve beni kötüleyecekmiş gibi hissediyorum. Bana iyi bir şey söylese bile ona çıkışıyorum . Sonrasında çok sert konuştum diye içimden kendime kızıyorum. Ama aklıma travmalarım geliyor: Çocukluğumda derslerimi annem yaptırırdı ve çirkin yazarsam ellerime vururdu. Beni çoğu şeyi iyi yapamıyorum diye hep eleştirirdi. Çocukken dikişe merak sardığımda hep yapamazsın bırak diye hevesimi kırıp emekle diktiğim şeyleri ve biriktirdiğim kumaşları benden gizli yakmıştı. Ben bunu farkedince de ben aşırı tepki vermeye orada başladım ve zaten pek de güvenmediğim anneme hiç güvenmemeye başladım. Ayrıca duygularımı da gizliyorum galiba belki de o görmüyor bilmiyorum. Mesela ben bu satırları yazarken gözlerimden yaşlar akıyor ama o bana mutfağı temizleyelim hadi kalk diyor. Yanıma gelip göz teması kuramadığı için ağladığımı bile farketmiyor. Benim yanımda küçük kardeşime ilgi gösterdiğinde örneğin önüne bir yiyecek koyduğunda istemsizce oraya bakıyorum. Küçük kardeşim dayanamayıp o yiyeceğin yarısını benim önüme koyuyor. Ama annem beni görmeyip anlamıyor. Ben mi abartıyorum acaba? Biraz kinci bir insan olduğumun farkındayım ve bunun için üzgünüm ama bu konuda ben kinci mi davranıyorum yoksa annem gerçek bir manipülatif mi?

Sosyal Hayat

İnsanlara kolay güveniyorum

Çok fazla düşünüyorum düşüncelerim beni yoruyor özellikle karşıdaki bir şey yapmak istiyor mesela üstü kapalı bir laf söylediğinde bir hareket yaptıgında hemen ne için yaptıgını ne demek istediğini biliyorum ona söyleyemiyorum ama kendi kafamda günlerce düşünebiliyorumaslında alıngan değilim bana göre yani bir insanın dış görünüşüyle, hayatıyla, düşünceleri ile dalga geçildiğinde küçümsendiğinde buna canım sıkılıyor aynı şeyi onlara yaparsam bagırıp cağıracaklar yada küsecekler ama benden bunu yapmamı istemiyorlar hiç bişeye alınmamam gerekiyormuş yada bunu benim abarttığım öne sürülüyor ve bu benim canımı sıkıyor ve hayat kalitemi düşürüyorÇok çabuk insanlara güveniyorum çok çabuk bir başkasının dediğine inanıyorum herkesi iyi gibi görüyorum bilmiyorum sevince varımı yokumu vermek istiyorum ama genelde hüsrana uğruyorum beni kırsalar bile onları kırmak istemiyorum birine dargın olayım benle konuşsun hemen dargınlığım gidiyor ve sonra tekrar beni kırıyor bu 2 3 4 en son muhattap olmak istemiyorum Bazen bu durumlarda çok strese girinceKalbim daha hızlı atıyorNefes almakta zorlanıyorumEllerim titriyorBaş ağrısı ve mide bulantısı bazen mide ağrısıHuzursuz hissediyorumSürekli ağlama isteğiYalnız kalmak istiyorum ama kalmak istemiyorum da bulunduğum ortamı değiştirmek istiyorumSürekli olduğum yerdeki eşyaların yerini değiştiriyorumStrese girdiğim şeyi unuttugum vakit normal hayatıma devam ediyorum ama aniden aklıma gelince durgunluk stres üstüne stres sonrada sinirlenme ve panik içinde oluyorum ayy! Ben yorulmuşum biraz.

Gerçekliği algılayamama sorunu

1 2 haftadır gerçeği algılama üzerinde sıkıntılar yaşıyorum. Kendimi rüyada gibi hissediyorum uyanık olduğum zamanlarda ve bu baş ağrısı, ara ara bulanık görmeme neden oluyor. Ağır bir üzüntü içinde hissediyorum ve kimseyle konuşmak istemiyorum. Ailem dahil arkadaşlarımla bile konuşmak, aktivite yapmak istemiyorum. Hep bir uyku halinde hissediyorum. Geceleri düşünmekten uyuyamıyorum çoğunlukla. kendimi çok yorgun hissediyorum. Sıcak ve soğuğu hissedemiyorum. Bunların sebepleri nelerdir?

Romantik İlişkiler

İlişkimde partnerimi sürekli sıkıyorum

Karşı tarafa sürekli bir güvensizliğim oluyor durduk yere modum sürekli düşüyor ve bu ilişkimde ki partnerimi de sıkıyorum ister istemez hemen hemen bazı şeylere çok kırılıyorum birde öfkeme yenik düşüp kalp kırabiliyorum bazı şeylere çok anlam yüklüyorum. Karşı tarafdan yeterince değer göremeyince de üzülüyorum ne yapılabilir? Sürekli Beyhan budak'ı izliyorum psikolog iyi geliyor mutluluğu kaybettiğin yerde arama adlı kitabında okuyorum.

yasomara

Kumar bağımlılığı kurtulma arayışı

Kumar bağımlısı olduğumu anladım ve son düşüşümde aileme anlattım her şeyi kötü tepki vermeselerde, ben onlara karşı aşırı utanç içindeyim, herkes bir şekilde yardımcı olmaya borçlarımı ödemeye yardım etmek için şu an seferber oldular, ama annemi arayamıyorum bile utancımdan çünkü biliyorum ağlarım oda ağlarsa daha çok üzülürüm , çok hata yaptım kabul ediyorum kimseden karşılıksız da almayacağım şu anki yardımlarını elbette geri dönecek onlara sormak istediğim şey, ben bu utanç duygusunu nasıl yenicem? Kimseyi üzmek istememeyen biriyim yani ama artık dolmuştum ve içimi boşalttım bu bile bana iyi geldi ama hala konu açıldıkça ağlayasım geliyor içim dolmuş artık, çok üzgünüm annemi hiç üzmek istemiyorum vicdan azabı çekiyorum denilebilir. .. .

Sınav, gelecek kaygısı, hayata geç mi kaldım?

24 yaşında kpss hazırlanıyorum cevremede bulunan insanlar ya evli yad a atanmış benim durumumda olan arkadaşlarımda var bu süreçte cogu zaman öfke problemim ve insanlara karşı aşırı nefret duyuyorum hayata geç kaldığımı düşündüğüm için benden iyi olan kişilerle kendimi kıyaslayıp moral olarak çöküyorum çoğu zaman kıskanma duyuyorum en anlam veremediğim duyguda bu kıskanmak hiç böyle olacağımı düşünmezdim bunun yanı sıra fazla düşündüğüm zamanlar uykuya dalamıyorum ve bu süreci nasıl kontrol altına alırım bilmiyorum ve sanki hep bu şekilde olucak gibi geliyor🥺

kbra