Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Diyetisyenden Utanıyorum
merhaba ben 19 yaşındayım üniversite sınavına çalıştığım yıl sınav stresiyle kilo aldım üniversite alışma sürecinde de geçtiğimiz yıl aldığım fazla kiloları vermek isterken zor bi adaptasyon süreci geçirince verememem yetmezmiş gibi daha da aldım. 2 yılda 10 kiloya yakın kilo aldım. üniversitemde diyetisyen hizmeti olduğunu öğrendim bu konuda bir süredir yardım almak istiyorum ama utanıyorum o tartıda göreceğim rakamdan ölçümlerim yapılırken duyacaklarımdan oo ideal kilonu neredeyse 10 kilo aşmışsın çok sağlıksızın böyle giderse sen obez olursun kolların sarkmış bacakların sarkmış bel çevren çok kalınlaşmış bunları bir an önce halletmen gerekiyor denmesinden sonraki randevularda başarısız olmaktan çok korkuyorum. bir süredir randevu sayfasına girip randevu alıp bir iki saat sonra randevuyu iptal ediyordum. bi cesaret yarın sabaha randevu aldım silmemeye karalıyom ama çok gerginim. daha öncede hiç diyetisyene gitmemiştim nasıl bir ortam neler oluyor bilmemek diyetisyen birden belimi bacağımı falan ölçer mi diye düşünmek beni rahatsız ediyor bu süreci nasıl aşacağımı bilemiyorum bu işin kafamda bu kadar büyümesi deneyimlemediğim bir şey olduğu için mi yoksa yardıma mı ihtiyacım var karar veremiyorum. şimdiden cevabınız için teşekkür ederim
Gizli Kullanıcı
ilişkide tek taraflı güvensizlik
partnerimin ne kadar iyi tanirsam tanıyayim beni bir yönden vuracakmış gibi geliyor aldatmak hor görmek vb ama yapmayacağını bilsem bile yapacakmış gibi hissediyorum güven sorunu oluşuyor mesela gündelik hayatta mesajıma geç baksa acaba beni aldatıyor mu başkası mı var beni mi beğenmiyor gibi boşluklara düşüp kendini yiyip bitiriyorum geceleri sürekli uyanıp engellemiş mi yazmış mı diye uyanıp telefonu kontrol ediyorum
Gizli KullanıcıPsikolog Gözüden Aşk nedir?
Sizce aşk nedir? Nasıl olmalıdır veya neler olmamalıdır? Örnek vericem seviyorsundur ama uzaklaşmak (zarar verdiğini düşünüp uzaklaşmak) buna girer mi? Ben kendimi iyileştiremedim . Evet bu çok genel bir soru. Yıllar önce olan bir ilişkiye takılı kaldım. Ondan sonra tabikide ilişkim oldu ama ona olan bağlılığımı kimseye göstermedim . Bana yanlış yapanı hemen silerim dedim sildim. Ama o yanlışta yapsa benden uzakta olsa onu silmeyi başaramıyorum . Bundan sonra hayatıma yeni birini almak istemiyorum hele evlilik hiç düşünmüyorum çünkü korkuyorum. Çevremde zaten evliliği olumlu gösteren kimse yok . Bende onlar gibi olucam diye düşünüyorum. Sevdiğim adam gelse yine beni terkederse şüphesi var. Zaten o içine kapanık biri duygularını içinde yaşar ve ne hissettiğini anlamadığım için bu zamana kadar çok yanlış anlaşılmalara sebep oldu . Bundan sonra hayatımda nolur bilmiyorum ama ben bunlardan kurtulmak istiyorum artık. Yeni bir sayfa açmak istiyorum tüm korkularımdan endişelerimden uzak olmak istiyorum ve geçmişimi bırakabilmek istiyorum. Uzun bir soru evet ama yıllarım böyle yardımcı olursanız sevinirim. Neler yapmalıyım?
Gizli KullanıcıYetenek Arayışı
Yeteneğim yok. Aslında bazı şeylere ilgim olsa da yeteneğim yok evet. Örneğin çizim yapmak, çizim yapmayı küçüklüğümden beri severim ama yetersizim lisede güzel sanatlar okuyacaktım (annem isterdi) sonra okula gittiğimizde kontenjan doluydu o da hayal oldu aslında bu aklımda yoktu sadece ailem napmam gerektiğine çoğu zaman fikir alışverişi yapmadan karar verebiliyor ki çoğu zaman hayatımı başka insanlar yönetiyor (Okuyacağım bölümü de ailem ve öğretmenim seçti sanırım) onu da geçtim okulumu bile ben seçmedim karar verebilecek yaşta olmama rağmen bu hep böyleydi. Ve şuan da geleceğe dair ne yapicagmi bile bilmiyorum sadece bi karmaşanın icinde hissediyorum. Çoğu zaman da benden bi şey olmaz diye düşünüyorum.
Gizli KullanıcıOdaklanma sorunu
Ders çalışırken veya herhangi bir şeyde odaklanmam çok zor oluyor artık. Bunun sebebinin sosyal medya olduğunu düşünüyorum çünkü günlük hayatta çok fazla telefona/ sosyal medyaya vakit ayırıyorum. Aslında bundan rahatsız olsam da bazı şeylerden kaçmak, kafamı dağıtmak için yapıyorum. Sosyal medya sanırım hayatımı daha da batırıyor. Önceden derslerim de iyiyken yaş arttıkça sorum artar ve kaçmak istersin brnim kaçış yolum da telefondu ama her şeyde olduğu gibi bunun da fazlası zarar kendi kendimi mahvettım. Ailemle aramın bozulmasına da yol açıyo ama bu da bi sorun olunca ondan kaçmak için de buna sığınıyorum. Her neyse konudan biraz bağımsız oldu. . Sadece odaklanabilmek ve hayatımı düzene sokabilmek istiyorum
Gizli KullanıcıDuygusal ve zor konularda kendimi ifade edemiyorum, hemen ağlamaya başlıyorum
Hem ailemle hem de romantik ilişkimde bir problem olduğu zaman kendimi açıkça ve net bir şekilde ifade edemiyorum, konuşurken bir süre sonra ağlamaya başlıyorum. Ailem geçmişte uğradığım travmalarımı bilmiyor,bunlardan bazıları çocukken cinsel istismar, taciz vb. bazıları da hastalık vs gibi durumlardan ötürü çektiğim yoğun fiziksel acıdan oluşuyor bunların yanında öfkemi kontrol edemiyorum, çabuk sinirleniyorum, hepsinin tabii ki de ruhuma sirayet ettiğinin farkındayım ve iyileşmeye çalışıyorum. 24 yaşındayım, annem bana hep "geçmişin güzel şeylerini görmüyorsun kötü olaylarda takılı kalmışsın" demişti. Duygusal açıdan onlar tarafından ihmal edildiğimi, birçok ihtiyacımı karşılayamadıklarını beni koruyamadıklarını düşünüyorum, ve bu durum beni çok öfkelendiriyor, ben çocukken annem babaannem ile dedeme bakıyordu aynı evde onlarla birlikte yaşıyorduk, çocuk halimle onlara hizmet etmeye zorlanıyordum bu durum 21 yaşıma kadar devam etti, babam uzakta çalışıyordu eve yılda birkaç kez geliyordu, şuan bile uzakta. mevcut durumum bazen annemle bazen de tek yaşıyorum. Annemi çok üzüyorum, biliyorum ki o da çok zorluklar çekti. Fakat sadece kendi acılarımı söyleyip duruyorum. Çoğu zamansa anne babamın ebeveyniymişim gibi davranmak durumunda kaldım. Sevgilim çok anlayışlı ve kendimi onun yanında çok güvende hissediyorum. Onunla her konuda daha açık konuşabilmeme karşın tartışmalarımızda ağlamaya başlıyorum. İlişkimiz benim duygusal durumum ve halledemediğim problemlerim yüzünden zarar görüyor, evet ona bağlı hissediyorum ve de onunla olmayı çok istiyorum. Onu üzmemeyi, benim yüzümden kendisini değiştirmek zorunda hissetmemesini istiyorum, olduğumuz gibi aynı yolda yürüyen iki farklı insan olma özelliğimizi iletişim problemlerim yüzünden kaybetmek istemiyorum. Sevgilim bana, ilişkide bekar gibi davranıyorsun, çift olduğumuzu unutuyorsun, senin canın nasıl istiyorsa öyle devam ettik ilişkiye ve sen kendin yönlendirdin demişti. Değişmeyi ve dönüşmeyi çok istiyorum, maddi durumum elverişli olduğunda terapiye başlayacağım, fakat bu süre zarfında ilişkilerimi düzeltmek için neler yapabilirim? İletişim eksikliğimi nasıl giderebilirim? Sürekli ağlama hissini nasıl engelleyebilirim?Teşekkür ederim 💖
Gizli KullanıcıÇocuklarımı karşılaştırıyorum
Çevremdeki bazı insanlar çocuklarıyla benim çocuklarımı karşılaştırıp başarılı oldukları alanda hava atıyorlar. bu beni çok üzüyor nasıl davranacağını bilmiyorum. Çocuklarımın geleceği konusunda kaygılarım oluşuyor . o insanlara nasıl davranacağını bilmiyorum. (Hava atan insanlara). yani utaniyorum bazen. kendimi küçük görüyorum. Bu durumla nasıl bahsedebilir. kendime ne demeliyim. Ya da çocuklarıma nasıl davranmaliyim. cocuklarima da istemeden de olsa karailastirma yapiyorum bende sen niye yapmıyorsun diye. yanlis olduğunu biliyorum. Sonrasında üzülüyorum
myesÖfke ve sabırsızlık
Belki başkası için çok küçük ya da önemsenmeyecek şeylere çabucak öfkeleniyorum. Öfkem saman alevi gibi ama karşımdakini fazlasıyla kırabiliyorum. Kendime hakim olamıyorum bu öfke içimde büyüyor bazen. Hayatımda bir an önce olmasını istediğim hedeflerim var ve sürecin çabucak geçmesini istiyorum sabırsızım ve bu beni kötü etkiliyor. Ertelememe herşeyi son ana bırakıp koca bir yük halinde kalmasına sebep oluyor. Bu iki duyguyu yönetebilirsem gerçekten hayatımın birçok noktasında benim için çok iyi olacak. Bunun çözümü nedir?
Gizli KullanıcıHayatı nasıl akışa bırakabilirim?
ailenin ilk ve tek kiz cocuguyum. dogal olarak da kontrolcü ve gereğinden fazla sorumluluk alan biriyim. bunlardan bağımsız inatçıyim açıkçası bu yasima kadar ben her seyi bu inadim ve bir şeyleri kolay kolay kabullenemem, hep cok cabalamam sayesinde başardım. dolayısıyla artik bu benim yasam seklim haline dönüştü rahatsız edici bir yaşam sekli gunluk hayatimda cok fazla stres altinda kalmama ve kendimi gereksiz fazla yormama sebep oluyor. hayatı akışa birakmayi öğrenmek istiyorum ancak yapamıyorum yani bi sekilde icime sinmiyor. şimdiye kadar hiçbir şeyi akışa birakmadim ona seyirci kalmadim zamanin unutturmasina izin vermedim hep müdahale ettim belki de bunu pişman olmamak vicdan azabı cekmemek icin yaptim hep. .. sanirim akisa birakmak en sağlıklısi öğrenmek istiyorum yardimci olur musunuz şimdiden teşekkürler
Gizli KullanıcıAnnemle babam boşanma aşamasında
Aile ortamımı çok özlüyorum. Annemi çok özlüyorum. Bundan bir türlü kurtulamıyorum. Boşanma aşaması ciddi oldukça içim daha çok kötü oluyo. Eskiden ben isterdim boşanmalarını. Ama şimdi işler ciddiye binince daha da çok parçalandım. Tek başıma savaşamıyorum artık. Yardıma ihtiyacım var. Aileme ihtiyacım var. Özellikle anneme. Nasıl düzelicek bu durumum? Ne yapmam gerek? Yoksa ben mi barıştırmalıyım? Bana bi yol gösterin.
Gizli Kullanıcı
