Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu

uyanmak istemiyorum

vaktinde saat 5te hevesli bir şekilde yatağımdan fırlıyorken şu an gözümü açmak bile cehennem azabı gibi geliyor. öyle ki neredeyse her gece rüya görüyor ve uyandığımda bir şekilde rüyaya geri dönme amacı ile uyuyarak uykumu gerçek dünyaya tercih ediyorum. yapmam gereken çokça şey varken saatlerimi harcıyor üstüne uyanamadığım için günün geri kalanını verimli geçirme motivasyonumu kaybediyorum. rüya görmememin bir yolu var mı?

aaizz

Duygularda dalgalanma konusunda ne yapabilirim?

borderline hastasıyım çok fazla duygusal dalgalanmalar yaşıyorum aile sosyal ve romantik ilişkilerim de boğuluyorum kapana sıkışıyorum sürekli hayır diyemediğimden kendi sınırlarımı işgal etmelerine izin veriyorum psikiyatrik destek alıyorum ama halen aşamadım bu durumu istemsizce önce her şeyi anlatıyorum sonra pişmanlık duyuyorum çevremdekiler ya sıkılıyor benden ya da sürekli çatışma halindeyiz bu hal bütün hayatımı olumsuz yönde etkiliyor bu durumdan nasıl kurtulabilirim

1sadeo

İş Hayatı

İşyerindeki olumsuz ilişkilerim

Hemşireyim. iş yerindeki arkadaşlarıma uyumlu davranmama rağmen benimle pek sohbet halinde olmuyorlar iş arkadaşlarımın çoğu benden yaşça büyük fakat benimle aynı yaşta olan arkadaşımla sohbet ediyorlarBana tavırlılar sanırım dedikodu çok yapılıyor benim servisimdeben çok dedikodulara ve onların yaptığı etkinliklere katılmak istemiyorum çünkü ilk zamanlar beni dahil etmediler ve ben bu durumdan alındığım için biraz mesafeli oldum bilmiyorum üzülüyorum bu duruma ben verici olmaya uyumlu olmaya çalışırken değer görmemek beni üzüyor

redhouse

Evlilik yoluna giricem ama bazı şeylerden korkuyorum

Merhaba 6 yillik bir iliskim var ve evlilik yoluna giricem ailemle aram pek iyi olmamasina ragmen hem onlardan hem yasadigim sehirden hemde evli olan ve bize cok yakin oturan ablamdan ayrilmak istmyrm cok sey dusunuyorum surekli düşünüyorum kafakinnici asla susmuyor buralara cok alistim ve aliskanligimdan vazgecmek istemiyorum gitmek istemiyorum aksamlari iyinoluyorum gunduzleri cok kotu haldeyim surekli aglamak istiyorum duygu durumum surekli değişiyor ne yapmaliyim

Aile

Evliliğimde çok sıkıntılı durumlar yaşıyorum. Şu an ayrılma kararı almalı mıyım

Kendimi şu an çok çaresiz, yalnız, aşağılanmış ve terk edilmiş hissediyorum. 3 yıldır evliyim ve şu an eşim ailesinin yanında bende kendi ailemin yanındayım. Kendimde bağımlı kişilik sorunu olduğunu düşünüyorum. Eşimin de narsist kişilik bozukluğu olduğunu düşünüyorum. Ayrılık kararı almalı mıyız? Aslında bu kararı zaman zaman ben ya da eşim istemiş oluyor birbirimizi vazgeçiriyoruz. Ailesi yüzünden ve eşimin ailesinin hatalarını hiçbir zaman kabul etmemesi yüzünden onlar olmadan kendi kararlarını alamıyor oluşundan annesinin her istediğini yapıyor olmasından çok rahatsızım. Kavga sebebimiz hep onun ailesi oluyor benden onları ilişkimize karıştırmamamı istiyor fakat beni hep kendisi ve annesi tetikliyor yuvamıza karışarak her şeyi yönetmek isteyerek ve buna eşim izin veriyor. Hiçbir zaman karşı çıkmıyor bana karşı sevgisinin az olduğunu düşünüyorum. Benim ona çok fazlayken kendisi bana sevgi ilgi değer göstermiyor. Psikolojik şiddet uyguluyor zaman zaman ailesi yüzünden de fiziksel şiddet uyguladı. Hiç güzel kelimeler kullanmaz bana karşı ben hep ona saygılı davranmaya çalışırken o hep hakaret edici kelimeler kullanır. Özür kolay kolay dilemez ben haklı olduğum da bile evim içinde beni yok saymasına rağmen görmezden gelmesine rağmen gider alttan alır özür dilerim. Beraberliğimiz boyunca onu çok sevdim çok aşık oldum ama o bana sadece başlarda o şekilde öyleydi sanki sonra hiç beni kaybetmekten korkmadı incitmekten korkmadı benim için mücadele etmedi bizim için çaba göstermedi şu an benden boşanmak istiyor ikimizin de mutluluğu için bunun doğru olduğunu söylüyor bende bunu biliyorum ama bu duyguyu kabullenemiyorum. Onunla yaşadığım güzel anlar evimizin içindeki iyi anılarımız hep aklıma geliyor. Sürekli ağlıyorum onu düşünüyorum annesi yüzünden bu noktaya geldiğimizi düşünüyorum uzaktayken kimse yokken iyiyiz diye düşünüyorum. Beni hiçbir zaman anlamıyor derdimi kaygımı dinlemek istemiyor çözüm bulmak istemiyor anlattığımda önemsemiyor bana hiç hak vermiyor hep itiraz ediyor hep bir bahane buluyor evliliğimiz için çabalıyorum halen ama doğru bir şey mi yapıyorum yanlış mı bilmiyorum çok kararsızım kafam karmakarışık duygularım karışık ama bir sonuca ulaşamıyorum ne yapmalıyım ayrılıp hayatıma devam mı etmeliyim yoksa bu evliliği sürdürmeli miyim ?

Kendimi Yargılamaktan Uyuyamıyorum

Dusunmekten, kendimi yargilamaktan, fizigimi elestirmekten, hic guzel olamayacağım diye dusundugum cikmazdan kurtulamiyorum. Sagligmi olumsuz etkiliyor, farkindayim. Yeme bozuklukları ve kendime zarar verme davranislarindan yine biraz da olsa kurtuldum. Geceleri ağlama krizlerim tutuyo ama bu çoğunlukla bu sebepten degil. Cok baskıda hissediyorum sanki surekli etrafımda biseyler varmis gibi, beni boguyor. Ben dusundukce sanki kafamin icinde daha cok yankilaniyor. Sakinlesmek icin bekledigimde neredeyse sabah oluyor. uyuyamiyorum ve cidden artik daha cok tukeniyorum.

Güven sorunu

Çok sevdiğim ve çok bağlı olduğum bir insandan güvensizlik nedeniyle ayrıldım. Bittikten sonra üzülüp üzülmediğimi anlayamadım. Sanki bi anda hayat akıp gidiyor gibi ama o hislerim geride kalakalmış gibi hissettim. Hem çok rahat hem de çok boşlukta gibi oldum. Kendime üzüntümü bile yansıtamadım. Hala aynı şekildeyim. Sanki içimde bir boşluk var ama hayatta akışında ilerliyor gibi devam ediyorum. İnsanlar duygularını yaşa üzülürsen de üzül diyorlar ama üzülmeyi unuttum sanki ama bişeyleri de aşamadığımı biliyorum. Bu durumu kendimi yıpratmadan nasıl aşabilirim bilmiyorum. Durup dururken bir anda ağlayadabiliyorum ama hemen toplamak zorundaymış gibi hissediyorum kendimi oturup düzgünce ağlayamıyorum bile. Bu durumu en iyi şekilde nasıl aşabilirim?

Eğitim

Çok gergin hissediyorum

çok gerginim ve çok kaygılıyım ne yapacağımı bilmiyorum düşüncelerime engel olamıyorum mantıksız olmasına rağmen kendime engel olamıyorum Üniversite öğrencisiyim ve yurtta kalıyorum yurt beni çok boğuyor sürekli arkadaşlarımla zaman geçirmek istiyorum ama onlarda beni geriyor sanki arkamdan konuşuyorlarmış gibi hissediyorum ve seneye onlarla aramda körü bi durum olursa yek kalırsam ne yapacağım yurtta korkun başladı ne yapacağımı düşünmek beni şu an bile endişelendiriyor çok garip hissediyorum

Sosyal Hayat

Kaygılarımla nasıl başa çıkacağım?

Özellikle sınav haftalarında üzerime çöken ve dönemsel olarak savaştığım karanlık bir duygu ve içimde susturamadığım sesler var. Çok stres yapıyorum ve gelecek için aşırı kaygılandığım anlar oluyor. Adeta nöbet geçirir gibi zaman zaman atak yaşıyorum takıntılarım oluşuyor bununla nasıl başa çıkabilirim? Bu durum ve dönemler beni ve sosyal hayatımı çok olumsuz etkiliyor. Relax bir insan olmak istiyorum ama hem kendime hem başkalarına karşı çok disiplinli davranıyorum

Romantik İlişkiler

Kullanıldığımı düşünmekten nasıl kurtulurum?

20 yaşında genç bir kızım 24 yaşında birinden hoşlandım ve konuşmaya başladık fakat bana ciddi ilişki istemediğini yanında olabileceğimi söyledi 20 yaşındaki halim olsaydı biz gerçekten güzel bir çift olurduk tarzında konuşuyordu anladığım kadarıyla ilgim hoşuna gidiyordu sadece fakat başka birileri bana ilgi gösterdiğinde kıskanıyor onlarla vakit geçirmemi istemiyordu belki de sadece oyuncağı elinden alınmış bir çocuk davranışından farksızdı bu tavrı ben bunun gerçekten farkında olsam da inkar ediyordu artık uzak mesafedeyiz ve aramalarıma mesajlarıma dönmüyor özlüyorum yanındayken beni kullandığını düşünmeden edemiyorum yanındayken sebebini anlamadığım bir şekilde güvende hissediyordum sanki hiç derdim yok zaman durmuş gibi hissettiriyordu bazen avuçlarımın içini öperdi arkadaşlarım bu çocuktan uzak durmam gerektiğini söylüyorlardı ben de farkındaydım bir gün duygusal olarak zarar göreceğimin ama o an hazır hissetmediğim için uzaklaşamadım ondan . Yanındayken bana olan davranışlarını görseler beni anlayacaklarını düşündüm hep ama onlar beni pek anlayacak gibi değiller. Canımın yandığını arkadaşımla paylaşmalı mıyım emin değilim sanki söyledikçe konuştukça gerçek oluyor bi bıçak daha saplanıyor kalbime . Kendimce espriye vuruyorum . daha kolay atlatmaya çalışıyorum ama olmuyor sanki her şey tekrar siyah beyaz. Bir çocuk yüzünden gerek var mı bu kadarına diyip kendimi güçlü kılmaya kendime kanıtlamaya çalışıyorum . Geçecek biliyorum fakat yara izleri kendini hatırlatacak diye de çok korkuyorum. Özlüyorum çaresizceAnneme anlatsam sarılsa geçecek gibi ama benden çok üzüleceğini bildiğimden pek bir şey paylaşmıyorum annemle aramız ne kadar iyi olsa bile. Yorgunum uyusam geçecek gibi değil uyudukça şiddetleniyor rüyalarımda hatırlatıyor kendini gündüz düşlerimde gece rüyalarımda baktığım her yüzde her gözde onu arıyorumYaşımdan dolayı diye düşünüyorum fazla yoğun yaşıyorum duygularımıGeçecek biliyorumAma geçtiğinde ben eskisi gibi gülebiliyor olacak mıyım aksi beni korkutuyor