Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Özgüvensizlik: Çabuk Değişen Davranış ve Duygularım
Kendime olan güvenimle ilgili bu aralar çok problem yaşıyorum. Aslında sadece bu aralar değil kendimi bildim bileli özgüvensiz bir bireyim sadece bunu çok iyi sakladığım için çok rahat duruyorum dışarıdan. Aslında bir şeyleri yapabilcek inancım yok kendimi sevemiyorum bir türlü kendimle bir hafta barışıksam bir hafta küsüm kendime olan davranış ve duygularım çok değişiyor neyden kaynaklı bunu bilmiyorum. Yeni insanlar tanımaktan korkuyorum ya da konuşmak istemiyorum mesela erkek arkadaşımın arkadaşlarıyla dışarı çıkacağız ama ben istemiyorum çok saçma sapan şeyler beni korkutuyor ya konuşmalara katılamazsam ya fotoğraf cekildigimizde çirkin çıkarsam vb bir sürü şey var kafamda. bu tarz sebeplerden dolayı çoğu yere gitmiyorum ve mümkün mertebe yeni kişilerle tanismiyorum erkek arkadaşımın arkadaşlarıyla birlikte bir yere gitmedigim sürekli bahane ürettiğim için de benden soğumasından çok korkuyorum şu an yarın için ne yapacağım konusunda aşırı kararsızım
Gizli Kullanıcı
Aniden Gelişen Duygu Değişimleri
Merhabalar, güzel giden bir ilişkim var ve benim duygu değişimlerinden dolayı problemler yaşıyoruz. Aniden soğuyup sonrası sevgi patlaması yaşıyorum 2 yıldır böyleyim insanlara karşı da böyle olabiliyorum ara ara ne yapmam gerekiyor bilmiyorum kendime nasıl bir yol çizebilirim kendimi bu durumda asla ifade edemiyorum çok zorlanıyorum karşı tarafta anlam veremiyor yardımcı olabilir misiniz bu durumu nasıl aşabilirim elimden geleni yapmak istiyorum
Gizli KullanıcıOlmayacak şeyler için kaygı duyuyorum
Herhangi bi olayın sonucunda olmayacak bir şey için sürekli endişe etmek kaygı etmek ve gün içinde çok strese girmek kaygı bozukluğu yaşıyorum gün içinde hiç bir şey beni eğlendirmiyor gün içinde kaygı ettiğim şey sürekli aklımda olması. Ama olmayacağındanda eminim ama beynim sürekli tekrarlıyor . Bu kaygıyı atmanın çaresini bilmiyorum herkes ne dese boş geliyor bana sadece zihnimin içindeki karmaşaya odaklanıyorum 🥺
Gizli KullanıcıSürekli Dert Anlatıyorum, Nasıl Daha İyi Hissederim?
Sürekli derdimi insanlara anlatmak istiyorum, en ufak bir anda dertlerim hakkında detaylara inmek veya beni dinlemeleri için onlara farklı şeyler söylüyorum. Sürekli ilgi çekici şeylerden bahsediyorum kendimle alakalı ama hiçbiri aslında ilgi çekici değiller. Nefes alamıyor gibi hissediyor ve her boş bulduğum anda aileme karşı bir cevap hazırlıyorum kafamda. Çok agresifim, tahammül seviyem neredeyse yerlerde. Sevgilim ne dese ona karşı çıkıyorum, zıt olmak için uğraşıyorum ve çok fazla dert anlatma girişiminde bulunuyorum. Konfor alanımdan çıkmak istemiyorum ama aynı zamanda da arkadaşım yok diye kendi kendime yükleniyorum. Günlük yaşamımda seslere tahammül edemiyorum sussunlar istiyorum. Ama aslında içten içe birisi benimle oturup sohbet etsin istiyorum. Yalnız kalmak en korktuğum şeylerden birisi olduğu halde çok yalnız hissediyorum. Erkek arkadaşım sadece benimle ilgilensin, benimle konuşsun ve bana vakit ayırsın istiyorum. Hatta bunu çevremdeki herkesten istiyorum ama olamayacağının farkında olduğum için onlara yansıtmamaya çalışıyorum, bu durum beni çok zorluyor. Bir derdim olduğunun farkındayım, bu kadar dalıp dalıp gitmelerim hiç normal değil ama ne olduğunu bulamıyorum. Bu beni ve cevremdeki insanları çok zorluyor. Bunlarla nasıl başa çıkabilir ve bunlardan vazgeçip iyileşmek için ne yapabilirim?
Gizli KullanıcıToplum önünde konuşma yaptığımda neden konuşurken dudaklarım titriyor ve nefes nefese kalıyorum
Seyirci önünde konuşma yaparken aşırı heyecan yapıyorum ve utanıyorum. Bu yüzden dudaklarım belirgin bir şekilde sürekli titriyor ve bana engel oluyor, çoğu zaman da sıcak basıyor ve terliyorum. Örneğin; okulda edebiyat dersinde konuşma sınavımı sunarken sürekli dudaklarım titriyor ve bildiğim şeyleri unutuyorum. Dolayısıyla doğru düzgün cümle kuramıyorum. Bu durum yüzünden herkes benimle dalga geçiyor. Utançtan arkadaşlarımın yüzüne zor bakıyorum. Bu durumu nasıl düzeltebilirim?
Gizli KullanıcıVerdiğim Değer Kadar Alamıyorum
arkadaş ortamında benim onlara verdiğim kadar değer verilmediğimi düşünüyorum onlar için ben olsam da olur olmasam da olur ama benim için öyle değil onlara göre hareket ediyorum bazen benim olduğumu unutup ben yokmuşum gibi konuşuyorlar bundan nasıl kurtulabilirim onları sevdiğim için arkadaşlığımı da bitiremiyorum bu duruma çok üzülüyorum artık üzülmek istemiyorum size danışmak istedim bilen kişi sizsiniz napabilirim bu durum için
Gizli KullanıcıKendime karşı nasıl daha iyi olabilirim?
Kendimi sevmiyorum. Hiç sevmiyorum hem de. Kendimi çok çirkin buluyorum. Hiç özgüvenim yok. Dışarı çıkarken neredeyse ağlayacak kadar stresleniyorum. Bunu aileme çaktırmamak için içime atıyorum ve bazen bu bana kötü bir şekilde geri dönüyor. Parlıyorum yani ağlıyorum. Şiddetli bir şekilde. İnsanlara bakarken bile kendimi kötü hissediyorum. Hayat bana çok korkutucu geliyor. Daha doğrusu insanalar. Ben tesettürlüyüm ve bu düşüncelerin tesettürle ilgi olduğunu düşünüp açılmaya çalışmıştım. Hâlâ da bu düşünceler aklımdan çıkmıyor. Aileme söylediğim de net bir şekilde reddetmişlerdi. Sonra kapalı bir şekilde kendimi sevmeye çalıştım ama yapamadım. Bakım yapıp kendimi iyi hissettirmek istemiştim ama annem bir işe yaramayacağını söyleyerek kızmıştı. Bilmiyorum nasıl kurtulacağım bu nefretten?
Gizli KullanıcıSürekli geçmişte yaptığım hataları düşünmemeyi nasıl başarabilirim?
En başından beri berbat bir evlilik yaşıyorum ve tüm günlerim geçmişte beni bu evliliğe sürükleyen hatalarımı düşünmekle geçiyor. Artık aklımı yitirmek üzereyim zamanı geri alamayacağımı da biliyorum ama düşünmekten vazgeçemiyorum. Sürekli olarak ya geçmişte yaptığım saçma seçimleri ya da zaman geriye dönseydi bir daha yapmayacaklarımı düşünüyorum. Delirecek gibi hissediyorum ve herkesten nefret ediyorum herkesten. Bu histen nasıl kurtulacağım veya düzelteceğim.
Gizli KullanıcıKonfor Alanımın Dışına Çıkamıyorum
Sanarım konfor alanı deniyor. .. Benim sadece belli aktivitelerim var. Mesela pizza yerken sadece vejeteryan pizza yerim başka bir tür yiyemem. Belli bir alan dışına çıkamam. Yakın akrabalarım hariç diğer akrabalarımla konuşamam. Yeni bir okula geçtiğimde insanlarla tanışmaktan korkarım. Neden oluyor bilmiyorum ama belli şeylerin dışında hiçbir şey yapamıyorum. Bir yere gidince eğlenemiyorum bile. Yargılanmak beni çok korkutuyor. Babam da bundan şikayetçi. Mesela bizi dışarı çıkartıyor, ben bilmiyorum neden ama tek bir hareketim bile anı mahvedecek gibi hissediyorum. Bu yüzdende öylece tepkisiz duruyorum. Bu benim arkadaş çevremi de etkiliyor. Yemek planları kuruyorlar ama ben seçici biri olduğum için ortada kalıyorlar. Bir plan kurulduğunda beni katmadan kurun diyorum bazen. Onlarla birlikte dışarı çıkmak beni geriyor. Her an beni yargılacaklarmış gibi hissediyorum. Çok uzun oldu. Teşekkür ederim.
Gizli KullanıcıKendimi, kendime yabancı hissediyorum
Kendime yabancı hissediyorum, verdiğim kararlar veya günlük yaptığım işlerde sanki ben yapmıyormuşum gibi yaşamı bile hissetmiyorum ve sürekli her şeyi sorguluyorum yaşıyor muyum bu benim elim mi şu an hayatta mıyız vs vs gibi sorgulamalar hep kafamda dönüyor sürekli dua etmeye odaklanıp kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum daha öncede böyle hissettiğim oldu panik atak yaşadığımda oldu psikoloğa gitmiştim zamanında düzelmiştim ama yine aynı şikayetleri hissediyorum
Gizli Kullanıcı
