Psikolojik Destek ve İyi Oluş Platformu
Zihinsel sağlığınıza dair sorulara uzman psikologlardan yanıt alın. Psikolojik desteğin en ulaşılabilir adresindesiniz.
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
Filtrele
Soru sor
Filtrele
Kategoriler
ilişkimde kendim hakkında kaygı duyuyorum
7 aylık bi ilişkim var ve her şey 4. Ayımızda yavaş yavaş başladı. İlk başlarda kendimi sevgilime yakışıcak kadar iyi bi insan olarak görmüyordum çünkü ona kıyasla daha dışa dönüktüm hiç ilişkim olmadı ama konuştuğum tanıştığım insanlar olmuştu , onun ise olmamıştı bu yüzden sürekli takıntılı bi şekilde eskiyi düşünüyordum daha sonra bu obsesif düşünceler sadakat konusunda gelmeye başladı. Sevgilime gerçekten sadık mıyım acaba ilişkinin başımda bu kadar ciddi değilken ona bi sadakatsizlik yaptım mı gibi veya yolda birini görünce hoşlandım mı yakışıklı buldum mu gibi başladı. Daha sonra artık yolda her gördüğüm insandan sonra bu düşünceler tekrar etti her defasında kontrol ediyorum neredeyse. Geçen gün ise sevgilimle bi yere oturmaya gittik birini gerçekten yakışıklı buldum sonra kendimi sakinleştirdim tamam bu hoşlandın demek değil diye sonra birkaç kez daha gözüm çarptı yine kendimi sakinleştirdim,fakat şuan bu olay aklıma geldiğinde kendimden nefret ediyorum sevgilimin yanındayken nasıl birini yakışıklı bulabilirim diye. Eskiden böyle şeyler yaşamazdım ki eskiden sevgilimi bu kadar sevmiyordum ona rağmen bir gün bile onun yanındayken başkasına bakmadım. Şuan onu aldatıp aldatmadığımı düşünüyorum sıkıldım artık kendimi bu şekilde sorgulamaktan
Gizli Kullanıcı
eşimi nasıl ikna edebilirim
merhaba ben 6 yıldır evliyim 3çocuk annesiyim eşim surekli ailesine para veriyor bizi umursamıyor eşimin ailesinin durumu iyi 30bin maş alıyor kayın pederim 1ev kirası alıyor 10 bin gorumcem bekar 30 bin alıyor birikim yapıyolar bizden istiyolar psikolojim darma duman ne yapmalıyım boyle bi durum için çocuklarım çok küçük çalışamıyorumda eşimde ailesinden vazgecemiyor benim ailem bana yardım ediyor eşimde ailesine yardım ediyor
Gizli KullanıcıKaygılarımı nasıl yenebilirim
Herşey kötü gidiyormuş gibi sevdiğim insanı yoruyormuşum gibi hissediyorum onu çok seviyorum ama ondan daha fazla sevgi ilgi bekliyorum alamayınca boşluktaymışım gibi kafamın içi çok dolu sakinleştiremiyorum rahat nefes almak istiyorum mutlu olmak istiyorum en ufak şeylere tahammül edemiyorum kestirip atıyorum sonra pişman oluyorum sevdiklerimi kendimden uzaklaştırmak istemiyorum ama nasıl davranacağımı bilmiyorum sevgimi yaşarken çok yıpranıyorum ve üstüne iş hayatım çok stresli
Gizli KullanıcıAyrıldığımız için mental olarak çok büyük bir boşluktayım ve aşırı derece mental sorun yaşıyorum
Üzgün hissediyorum ayrıldığımız için yapmadığım şeyler için bana iftira attı ve aylarca bunlara kendini inandırdı bu yüzden benden ayrıldı ama bir tarafım onu seviyor ve hayatıma devam etmekte zorlanıyorum nefesim daralıyor göğsüme bir ağrı giriyor mental açıdan çok zorlanıyorum İçimde anlam veremediğim bir umut var dönmeyeceğini biliyorum ama yine umut etmekten vazgeçmiyorum bu beni sanki daha zor bir çıkmaza sokuyor
Gizli Kullanıcıkendimi herkesle kıyaslamamak düşük görmemek icin neler yapabilirim
başıma kötü bişey geldiğinde ve yanımda insan topluluğu olduğunda kendimi rezil olmuş gibi hissediyorum bir ortama girdiğimde hep arka planda kalıyorum aslında sevdiğim insanlar oluyor ama bana neden hiç konuşmadığımı neden hep tek olduğumu soruyorlar arka planda kalıyorum insanların beni fark etmesini istiyorum çünkü eğlenceli biriyim ama ortama farklı bir insan girdiğinde ben hep geri planda kalıyorum umursanmıyorum ben konuşmadığımda konuşturulmuyorum olduğum yerde öylece bekliyorum bu durum beni uzuyor ve aşırı ezik hissediyorum sınıfımda bile herkes birbirini konuştururken ben onları izliyorum bu şeyi bu durumu genelde çoğu zaman hissederim ve üzülürüm başıma sürekli gelen bir olaydır ve beni Üzer artık yaşanmasın istiyorum teşekkür ederim
Gizli KullanıcıAilem sanırım evlenmemi istemiyor bana mı öyle geliyor acaba
İsmim Şeyda 28 yaşındayım ocak ayında 29 olucam sevgilim var İsmi Emre 30 yaşında çok olgun bir insan 10 aydır görüşüyoruz evlenmeyi istiyor ama ben sorumluluktan korkuyorum annem ile babam ayrı benim 2017 den beri annem dedem evlenmemi istemiyor 2 gün sonra gelirsin diyo dedem annemde 3 ay zor dayanırsın hep dizinin dibinde olmamı istiyolar seni düşündüğümüz için bunları diyoruz diyolar bana napacagimi şaşırdım benim annem erkeklere hiç güvenmiyor bu zamanda Psikiyatrik tedavi gördüğümü de biliyor emre dedem her seferinde sen 2 gün sonra gelirsin dayanamazsın gelirsin bizim kapıya diyo
seyda97kplnDeğersizlik hissiyle başa çıkma
Uzun yıllardır değersizlik hissiyle baş etmeye çalışıyorum. Ne kadar çabalarsam çabalayayım içimde bir ses sürekli ne kadar yetersiz,eksik ve kötü olduğumdan bahsedip duruyor. Zamanla bu sesi bastırmayı başarsam da hala aşabilmiş değilim. Hayatımı da etkilemeye başladı örneğin biriyle tanışamıyorum birinin beni her yönümle sevebileceğine ihtimal veremiyorum bu yüzden de güzel duyguları da kaçırmış gibi hissediyorum. Sevilmenin tadına varmak istiyorum. Özellikle karşı cinsle iletişimim sadece duygusal birliktelik harici arkadaşlık vs. de çok azaldı,konuşmak gittikçe zorlaşıyor benim için. Güzel duygular yaşamama ket vuruyormuş gibi hissediyorum. Değersizlik hissi hayatımın heryerine yayılmış gibi geliyor. Sanki hayatımdaki bütün sorunları,neden olduklarını,ne yapmam gerektiğini biliyormuşum da yapamıyormuşum gibi geliyor. Şimdiden cevabınız için teşekkür ederim.
Gizli KullanıcıKaygımı nasıl azaltabilirim
Geçmişte yaşadığım bazı olaylardan dolayı sürekli bir endişe içindeyim ve bu günlük hayatımda kendini gösteriyor hizliyim bir yere geç kalma korkum var gün içinde hiçbirsey hissetmedigim zamanlarda bir olaya guluyorsam anında ağlamaya evrilir bazı cümleler beni gecmişe götürür o geçmişteki insanların belli hareketleri etrafımda yapildiginda ki karşımdaki bunu bilinçli yapmıyor normal hareketinde dahi geçse çok sinirleniyorum kendime ozguvenimi kaybetmiş hissediyorum her ne kadar güçlü ayağına yatsam dahi dışardan ben böylemi duruyorum boylemiyimm kendime eleştirim hep kötü tarafimi baz alıyor bunun hakinda fikir ve düşüncelerinizi alayım lütfen
Gizli Kullanıcıher şey (en başta kendim) hep mükemmel olmak zorundaymış gibi hissediyorum.
nişan törenimde o kadar her şey mukemmel olmak zorundaymış gibi hissettim ve her şey o kadar kötü geçti ki benim için etraftan gelen iltifatların hiçbirini içselleştiremedim her olumlu sözcük yalanmış gibi geldi nişan fotoğraflarına bir müddet bakamadım bile öz saygım ne oldu da böyle düştü niye her şey mukemmel olmalı diye hissediyorum bilmiyorum su an dügünüme cok az var ve ben mutlu olamamaktan korkuyorum. insan dügünü var diye sırf estetik olmak ister mi artık bunu düsünmeye basladım. herkes tarafından sevilen neşeli hallerim yerine ağır baslı olmalıyım diye kalıplara soktum kendimi. elimde değil hem kendimi hem nişanlımı yıpratıyorum bu durum beni çok üzüyor. belli başlı kitapları aldım yazılar okudum ama yok nafile başaramıyorum iyi hissedemiyorum. hep insanlar ne der ne düşünür düğün salonu boş olursa arka plan kötü olursa ben nasıl olurum nişandaki gibi kötü mü çıkarım halim tavrım nasıl olmalı gibi düsünceler beynimde dolanıyor ve hep rüyamda aksilik yaşadıgımı görüyorum dügünümde. normalde insanların ne dedigini cok düsünen biri değilim ama kendi organize ettigim şeylerde beni yansıtan şeylerde hata kusur bunlara gelemiyorum. ..
Gizli KullanıcıKaygılarım cok yogun ve dayanılmaz
Bazen cok endişelenmemem gereken yerde bile asırı dercede bir panik halim var gercekten bu beni cok yoruyor örnegin biryere varmam gerekenden bes dakika gec kalsam sanki dunyanın sonu gelmis gibi davraniyorum veya cok istedigim birsey hemen olmayınca sanki hayat bitmis gibi davraniyorum bunu yenmem gerek ama anksiyete mi yoksa panik atak mı daha ben bunu bile çözemedim Yani o yüzden anlamiyorum kendimi
Gizli Kullanıcı
